DolleMoeder

Ik ben de moeder van een moeilijk kind.

The post Kinderspeelgoed; De meest vreselijke kado’s die je een kind kan geven. appeared first on DolleMoeder .

Bedtijd: Help! Mijn kind wil maar niet gaan slapen!

Sat, 14 Sep 2019 10:51:00 GMT

Omdat social media liegt. Maar ook een beetje omdat je het jezelf aandoet. Niet boos worden, lees even verder. Ik heb een oplossing voor je. Makkelijke ook nog.

Kinderen veranderen.

Misschien was jouw kleine spruit vroeger een van die makkelijke slapers. Wie weet was jij zelfs een van de opschep ouders. Een spijt dat je daar nu van hebt!

Het lijkt een open deur, maar ik ga hem toch even intrappen; kinderen veranderen. Dat is zelfs nogal de bedoeling van dat hele kind zijn. Verschillende fases brengen verschillend gedrag mee, ook rond bedtijd.

Kinderen doen niet zo aan een norm maar het gebeurt nogal eens dat juist de makkelijkste slaap baby’s hun ouders verrassen met een heul laat opblijf fase zo tussen de één en drie jaar. Wakker zijn tot tien, elf uur is doodnormaal. Gaat ook vanzelf weer over.

Misschien herken je dat helemaal niet, is er bij jullie thuis iets anders aan de hand. Dat kan. Nogmaals, kinderen en normen gaan niet zo samen. Zolang er niets geks aan de hand is (spanning, trauma, ernstige ontwikkelingsstoornissen, ed) en jij de omstandigheden creëert waarin slaap mogelijk is (dus geen disco na het eten) kan een kind het hele slaap gedoe prima zelf regelen. Geen zorgen maken, ook niet als jouw nakomelingen het anders doen dan die uit de brave boekjes.

Moderne bedtijd gewoontes.

Het probleem is hier niet het kind maar de moderne gewoontes die wij als cultuur hebben rondom het slapen en bedtijd gebeuren. Dat idee van eten, verhaaltje en slapen maar is totale onzin!

We hebben het zo rond de industriële revolutie bedacht om brave fabrieksburgers te creëren. Was toen een slecht idee en dat is het nog steeds. Boeken vol over geschreven maar kleine kinderen zijn nog niet zo goed met lezen. Die weten dus niets van al die onzin en ik geef ze groot gelijk.

Niet meer boven zitten, aka, de oplossing.

Als het lukt om al die rare ideeën over bedtijd los te laten kan je een stuk creatiever worden. Er is echt altijd wel een oplossing die voor jou en je kind werkt. Maar als ik je in ieder geval een ding mee mag geven; stop met dat uuuuren boven zitten. Als je na het actieve bedtijd gedoe (badje, verhaaltje , knuffel, whatever) een half uur naast een wakker kind hebt gelegen ga dan in vredesnaam met koter en al weer naar beneden. Het is geen machtsstrijd, je geeft niets op en er heeft niemand ‘gewonnen’. Jullie hebben iets geprobeerd wat deze avond even niet ging. Niets aan de hand, dat slapen komt later wel.

Ik durf te wedden dat jij ook niet elke avond op dezelfde tijd in slaap valt. Hangt een beetje af van de dag. De ene keer haal je het vrolijk tot twaalf uur, de andere keer val je om negen uur om. Best normaal, ook voor een kind.

Slaaptips.

Als uitsmijter ga ik je toch wat slaaptips geven maar ik kijk je er streng bij aan. Geen misbruik van maken, deze tips zijn geen toverstaf en zeker geen manier om een wakker kind vroeg onder zeil te krijgen. Je zal toch echt moeten wachten op de natuurlijke aandrang tot slapen.

Doe overdag het voorwerk. Een verveeld kind slaapt slecht. Lekker buiten spelen, actief zijn, ervaringen opdoen, dat maakt moe.

In slaap borsten is een goede gewoonte! Vooral mee doorgaan zolang het nog werkt voor jullie.

In slaap lopen (met een draagdoek oid) is ook prima!

Sterker nog, wat je ook doet, als het werkt voor jullie is het prima. (Oké, je moet je kind geen whiskey geven ofzo, maar ik denk dat je snapt wat ik bedoel.) Het maakt niet uit wat de buren, je schoonmoeder of het consultatiebureau er van vindt.

Ga met een wakker kind beneden niet heel speciaal doen. Leef je leven, doe, zoveel mogelijk, wat je zou doen als de kleine zou slapen. Kijk een film, doe de afwas, klets. Ten eerste wordt je anders gek en ten tweede is het heel rustgevend voor jouw nachtbraker.

En dan nu mijn beste bedtijd tip:

Haal adem. Sowieso handig maar vooral als je naast dat in slaap vallende kind ligt. Ontspan, ga lekker liggen en haal diep, langzaam en hoorbaar adem. Niets is zo slaapverwekkend als een (schijnbaar) slapend lijf naast je. Waarschuwing, er bestaat wel een kans dat jij ook knock out gaat.

Welterusten.

Verder lezen?

Dutjes management.

Hoe ga je om met bedtijdstress?

Slaap kindje slaap

The post Bedtijd: Help! Mijn kind wil maar niet gaan slapen! appeared first on DolleMoeder .

Mijn kind doet andere kinderen pijn.

Fri, 06 Sep 2019 10:20:00 GMT

De ander en ik.

Als we geboren worden zien we onszelf niet los van de ander. Ik bedoel dat heel letterlijk. Een baby ziet het lijf van de moeder nog niet als losstaand van het eigen lijf. In een bepaalde mate geldt dat zelfs voor alle mensen om de baby heen.

Wat de nieuweling betreft horen we allemaal bij elkaar, zijn we een groep die hetzelfde weet en voelt. Eigenlijk wel een heel mooi idee.

Naar mate een kind groeit begint het gevoel van een eigen identiteit zich te ontwikkelen. Rond de twee jaar zit daar een sprong in, vandaar dat hele peuterpubertijd gedoe. Pas als je beseft dat er een ander is kan je je ertegen afzetten.

Rond een jaar of vijf, zes is het proces wel min of meer afgerond. Of in ieder geval zo ver dat een kind beseft dat een ander echt wel anders is, met andere kennis en andere gevoelens. Overigens ook de leeftijd waarop kinderen nog wel eens gaan liegen. Niet leuk, wel een normale fase in de ontwikkeling.

Pijn is een abstract concept.

Dingen als pijn en verdriet zijn, waar het een ander aangaat, ingewikkelde en abstracte concepten. We voelen niet wat de ander voelt en iedereen ervaart pijn en verdriet op een eigen manier. Denk maar eens aan alle keren dat we het als volwassene nog niet snappen.

Die keer dat je aan iemand moest verdedigen waarom wat ie net deed voor jou zo kwetsend is. Of de arts die zegt dat “u dit wel een beetje kan voelen”. (Overigens, ik heb echt een hekel aan dat soort zinnen. Het is compleet invaliderend naar de pijn die je meestal vlak erna hebt.)

Wij gaan regelmatig de mist in, kan je je voorstellen hoe lastig het is voor een nieuwe wereldbewoner?

Als je jezelf nog niet (volledig) los ziet van de ander, en jij voelt geen pijn en verdriet, hoe kan je dan weten dat die ander het wel voelt? Dat is geen gebrek aan empathie, kinderen zijn juist enorm empathisch. Het is gewoon een stadium in de ontwikkeling. Lastig voor de omgeving maar normaal.

Jouw kind is echt geen monster als ze anderen slaat of bijt. Ze doet het niet bewust, ook niet als je het al heel vaak hebt uitgelegd. Jouw kind is gewoon dat, een jong kind.

Waarom doen ze het dan?

Soms sta je er zelfs naast als jouw kind een ander pijn doet. Die momenten dat het om een conflict gaat snap je dan nog wel. Dat je je favoriete speeltje wat gewelddadig verdedigd is niet oké maar wel begrijpelijk. Andere keren lijken ze het lachend te doen. Vooral de bijtertjes.

Heb jij een bijtertje? Ik had er eentje. Er zijn er best veel. Daar kan je behoorlijk onzeker van worden. Het lijkt wel of ze het opzettelijk en voor de lol doen. Is ook wel een beetje zo maar het betekent niet dat jij nu een monster in huis hebt.

Kinderen doen anderen pijn om verschillende redenen. Misschien zijn ze boos en hebben ze geleerd dat als je een mep geeft de ander verdwijnt. Makkelijke oplossing wel.

Met name bijten is nog wel eens prikkelverwerking. Na een lange dag of na heftige emoties kan bijten een fijne manier zijn om tot rust te komen. Alleen duurt het even voor ze doorhebben dat een bijtketting een beter doelwit is dan een ander kind.

Soms gaat het juist om de reactie. Negatieve aandacht is immers ook aandacht. Overigens los je dat niet op door een kind verder te negeren maar door de behoefte aan aandacht serieus te nemen. Wel even erbij zeggen dat het ook anders kon. (“Och lieverd, was je je aan het vervelen? Ik snap het maar bijten mag niet. Volgende keer gewoon roepen oké? Kom dan gaan we wat doen.”)

Wat doe je er aan?

Oké, we hebben vastgesteld dat jouw kind geen gewetenloze toekomstige dictator is maar dat pijn doen is toch niet leuk. Wat doe je er nu mee?

Het hangt uiteraard een beetje van de oorzaak af maar geduld hebben is toch de belangrijkste oplossing.

Als je weet dat het prikkels zijn kan de eerdergenoemde bijtketting helpen. Of iets hards eten zoals een appel of wortel. Bij aandacht vragen is het een kwestie van proberen aan die behoefte te voldoen voordat het zo heftig wordt dat negatieve aandacht ook goed is.

Boos worden helpt niets. Keer op keer rustig zeggen dat dat pijn doet, dat het kindje nu verdrietig is en dat we dat zo niet doen wel. Het helpt alleen niet in èèn keer en ook niet in honderd keer. Het kost tijd.

Taal helpt. Als kinderen meer taal hebben (beter kunnen praten en meer abstracte concepten begrijpen) dan zie je dit soort gedrag meestal snel verdwijnen. Dus naast het voorkomen en uitleggen kan je boekjes voorlezen, praten en je kind meenemen in de grote mensen wereld. (Dat laatste helpt behoorlijk goed. We hebben de neiging om kinderen en volwassenen apart te houden waardoor die kleintjes gevangen zitten in een wereld van Toetoets en Woefwoefs. )

Als grotere kinderen anderen pijn doen.

Soms gaat het gedrag niet weg met een jaar of zes. Soms begint het pas later. Dan is er wel iets aan de hand.

Ieder mens heeft de intrinsieke behoefte om ‘goed’ te zijn. Om een liefdevolle plek te hebben tussen de mensen om ons heen. Als een kind die plek afwijst (door bijvoorbeeld anderen pijn te doen) dan is er een sterke interne pijn.

Daar heb ik geen algemene oplossingen voor omdat we dan moeten kijken naar wat er met dat individuele kind is gebeurt. Dat doe je samen met een kinderthepareut of kindercoach . Ook dan is het belangrijk om te beseffen dat jouw kind geen monster is maar een klein mens met grote pijn. Zo groot dat het niet in zijn of haar lijf past en er uit barst.

Verder lezen?

Ik ben de moeder van een wild kind.

Wat is die ontwikkeling en hoe kan ik mijn kind daarbij helpen?

Ik ben een kindercoach.

The post Mijn kind doet andere kinderen pijn. appeared first on DolleMoeder .

Schreeuwen tegen je kind; we doen het allemaal.

Fri, 30 Aug 2019 10:12:00 GMT

Geen zorgen maken, we doen het allemaal.

Het grote schuldgevoel.

Het is hèt ding waar vooral moeders zich schuldig over voelen, dat schreeuwen. Die momenten waarop het even te veel wordt en je het overzicht over de situatie en je eigen emoties totaal kwijt raakt. Dan komt er meestal iets uit in de trant van “En nu is het snotverdomme gewoon klaar ja!”

Ergens weten we wel dat we niet de enige zijn en ergens vrezen we dat toch. Social media vult onze dag met prachtige plaatjes en verhaaltjes van super moeders die geweldige educatieve activiteiten doen, prachtig knutselen en ontroerend schrijven over die keer dat ze hun kroost met eindeloos geduld door een moeilijk moment heen hielpen.

Eigenlijk best logisch nog. Ik zet meestal mijn kloterige momenten ook niet op Facebook en zo. Sterker nog, dan heb ik juist geen zin om een foto te maken. Liever die paar minuten per dag waarop het net is alsof ik mijn leven een beetje voor elkaar heb. Dat toont een stuk leuker.

Probleem is dat we daardoor denken dat we minder zijn, niet goed genoeg, schuldig. Eigenlijk weet je dit al maar omdat het fijn is om te horen bij deze; je doet het goed, echt waar. Net zo goed als die hipgefilterde instragram moeder.

Kan schreeuwen kwaad?

Nou ja, soms, of nee, meestal niet. Het hangt er een beetje van af.

Aan de ene kant is het belangrijk dat je je kinderen voorziet van een emotioneel veilige omgeving. Als je echt de hele dag aan het schreeuwen en tieren bent, je je kinderen voor rotte vis uitmaakt en iedereen van alles verwijt dan is dat niet heel bevorderlijk voor die veiligheid.

Voordat je nu huilend denkt dat ik het over jou heb; het spijt me dat ik je schijnbaar op een slechte dag tref. Haal even adem, komt goed. Denk eens terug, is het echt de hele dag zo erg? Of gewoon even nu? Hoe was het gisteren? En vorige week? Ik durf te wedden dat het wel mee valt.

Aan de andere kant is het voor kinderen ook belangrijk om te leren omgaan met hun eigen emoties. Dat doe je, onder andere, door een voorbeeld te geven en dat moet dus juist niet altijd een perfect voorbeeld zijn. Hoe leren ze anders met hun eigen imperfecties om te gaan?

Jou eens goed boos zien worden en daar dan min of meer mee om zien gaan is goed voor ze. Ja, ze schrikken van het schreeuwen, daarna kunnen ze de kunst afkijken van het rustig worden, uithuilen of uitpraten.

Af en toe een geflipte moeder kan geen kwaad en heeft ook juist voordelen. Af en toe mag meer zijn dan één keer per maand. Nee, ik heb geen exact schreeuw quota voor je maar ik zal meteen bekennen dat er weken zijn waarop ik elke ochtend mijn geduld verlies.

Tips bij schreeuwen.

En nu hoor ik allemaal van die stomme tips op te schrijven tegen het schreeuwen. Dat je tot tien moet tellen, aan mindfullness moet doen, de chaos omhelzen of juist alles organiseren met picto borden.

Luister, ik ga er vanuit dat jij allang je best doet. Het internet staat vol met tips en eerlijk gezegd, je kan je hele huis behangen met die ellendige picto borden, soms sta je toch luidkeels te verklaren dat je er nu kutverdomme klaar mee bent.

Bij deze dus een tip voor na het schreeuwen: Zeg sorry.

Laat je kinderen zien hoe je je rust weer vindt, bespreek met ze wat er gebeurt is en bied je excuses aan voor jouw aandeel in het conflict. Daarmee leer je je kinderen een stuk beter sorry zeggen dat door dat dwingerige gedoe. (“Ga maar sorry zeggen” Uhhhhgggg! Ik haat dat.)

Je geeft ze ook nog eens de boodschap dat je hun gevoelens belangrijk vindt en ze voor vol aanziet. Kinderen zijn het waard om sorry tegen te zeggen en jij bent niet een onbereikbaar statussymbool die nooit enig aanzien mag verliezen. (Dat is zoooooooo 1950.)

Waarom schreeuwen we eigenlijk?

We schreeuwen omdat we mensen zijn. Laten we dat voorop stellen. Het is doodnormaal om af en toe even je geduld te verliezen en je grenzen luidruchtig kenbaar te maken.

Maar goed, waarom toch zo vaak tegen onze kinderen? Eigenlijk zei ik het net al; grenzen. Er wordt kneiterhard over onze grenzen heen gegaan. Niet door die kinderen hoor, of nu ja, het is niet hun schuld.

De oorzaak ligt hier weer eens bij een maatschappij die ouders compleet laat vallen, alleen laat en vervolgens verwacht dat ze een topprestatie leveren waar eigenlijk een team achter hoort te staan. We moeten veel te veel doen in ons eentje . Dat gaat niet. Dan zijn de normale behoeftes van een kind ineens totaal grensoverschrijdend voor een volwassene.

Voorbeeldje: ik heb in de ochtend de behoefte om mijn thee te kunnen drinken zonder op te staan. Gaat niet lukken want mijn kinderen hebben behoefte aan eten, drinken, ander eten, een (roestvrijstalen) rietje in hun drinken , een onderbroek, nee toch die onderbroek met hartjes , een schooltas, een gymtas, schone gymkleding en een lift naar school.

Nou ja, dan hoor je dus ook in Huize Dol de oerkreet der vermoeide moeders. “Laat me nu even met rust!”

Verder lezen?

Schoolplein etiquette voor goede moeders.

Slechte ouders vs slechte steun.

The post Schreeuwen tegen je kind; we doen het allemaal. appeared first on DolleMoeder .

Ik ben een kindercoach.

Fri, 23 Aug 2019 12:28:00 GMT

Uuuuhhh, nee, je bent toch een blogger activist ofzo.

Jaahaaa. Dat ben ik ook. En dat blijf ik ook wel. Ik miste het een-op-een werken met kinderen gewoon. Als zwemonderwijzer deed ik dat maar als blogger praat je meer voor de groep. Dus een hele fijne opleiding later ga ik nu lekker van twee walletjes eten.

Ik blijf hier mijn ongezouten mening spuien en daarnaast ga ik educatief en therapeutisch spelletjes doen met kinderen.

Een kindercoach? Wat is dat?

Misschien maar even uitleggen ja. Een kindercoach is een soort therapeut maar dan een stuk praktischer en laagdrempeliger. In plaats van praatsessies gaat een kindercoach aan de slag met oefeningen die vaak een spelvorm hebben.

Zo kan je heel direct en behoorlijk kindvriendelijk aan de dingen werken die een kind dwars zitten. Het voordeel daarvan is dat je meestal ook snel resultaat ziet. Kinderen reageren vaak goed op een praktische aanpak en de pijn zit nog niet zo diep.

Voor wie is dat dan?

Tja, eigenlijk voor alle kinderen van nul tot achttien. Of nu ja, alle kinderen met een hulpvraag. Je mag ook best komen om een potje te kaarten hoor, maar misschien is dat wat duur voor alleen een spelletje.

Oké, op onderwerp blijven. Wat je natuurlijk wil weten is bij welke problemen ik hulp kan bieden. Denk dan bijvoorbeeld aan boosheid, verdriet, emotionele uitbarstingen, faalangst, of moeite met vrienden maken. Beetje die hoek maar het is vrij breed. Ook zijn bijvoorbeeld de ADHDers, slapelozen en onbegrepen kinderen heel welkom.

Ik ben er voor de momenten dat ouders het even niet meer weten. Daar is niks mis mee, dat niet meer weten. We hebben allemaal goed gekeken maar er kwam toch echt een placenta uit en geen handleiding.

Ik kan met kinderen werken en ouders ondersteuning bieden. Zo doen we het eigenlijk samen.

De Dolle Kindercoach.

Nu zijn er natuurlijk best veel van die kindercoaches. Gelukkig ben ik de enige Dolle Kindercoach. Ik ben er voor het anders-dan-anders kind en het anders-dan-anders gezin. De thuisonderwijzers, de veganisten, de gender creatievelingen en de AP/NP/NO/CC hippie ouders. (En als je weet wat al die afkortingen betekenen krijg je meteen je hippie pas.) Ja, en natuurlijk gewoon voor alle gezinnen die mij wel zien zitten en een hulpvraag hebben.

Punt wat ik wil maken is dat ik er ben. Als Dolle Moeder, als activist en nu ook als kindercoach. Ik zie veel te veel ouders eenzaam een gevecht leveren. Sterker nog, ik heb het veel te vaak zelf gedaan. Ik wil er voor je zijn zodat je weet dat er iemand aan jouw kant staat. Iemand die het snapt en niet meteen met al die oordelen komt. Die krijg je al genoeg als ouder.

Vanaf vandaag is de site dollemoederkindercoaching.nl live. Klik even langs.

Verder lezen?

Wat is die ontwikkeling en hoe kan ik mijn kind daarbij helpen?

Waarom LGBTQ+ labels belangrijk zijn.

The post Ik ben een kindercoach. appeared first on DolleMoeder .

Is Pride vieren echt zo overdreven?

Fri, 16 Aug 2019 09:18:00 GMT

Men roept dat het zien van feestende homo’s hun zaak geen goed zou doen. Zo vestig je alleen maar aandacht op jezelf en daarbij doe je maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Lekker Hollands en zo. Iemand nog een klef broodje kaas?

Wat is Pride eigenlijk?

De meeste mensen kennen de Pride viering alleen als een feestelijke optocht. Iets met bijna blote mannen op een boot. De waarheid is behoorlijk anders.

Pride is eigenlijk wel te vergelijken met een onafhankelijkheidsdag. Neem 4 juli in Amerika, dan vieren ze het opstellen van de Declaration of Independence. Dat doen ze niet door overal documenten te schrijven en feestelijk te ondertekenen. Dat doen ze met vuurwerk, parades en schijnbaar barbecues. Wat je doet op een viering heeft eigenlijk zelden veel te maken met wat je eigenlijk viert.

Zo is Pride ook eigenlijk een herdenking. Van de Stonewall rellen welteverstaan . In 1969 besloten zo’n 200 LGBTQ+ mensen dat ze er genoeg hadden. Met voorop Marsha P. Johnson verzetten ze zich tegen het politiegeweld wat ze zo vaak moesten verduren.

Elk jaar daarna geven we een feestje voor die groep, voor hun moed, hun onverzettelijkheid en de offers die ze hebben gebracht. Dat feestje mag best vrolijk zijn, gelukkig hebben we tegenwoordig best wat om te vieren. (Maar ook nog een hoop te betreuren.)

Naakte mannen op een boot.

Toch hoor je het elk jaar weer. Pride zijn alleen maar wat naakte mannen op een boot. Overdreven gedoe en waarom moeten ze het in je gezicht wrijven? Doen wij toch ook niet?

Ten eerste; ja, dat doen jullie (en met jullie bedoel ik de klagende hetero’s) wel! Op reclame posters, in films, op TV, in boeken op straat en zeker op social media. Overal zoetsappig gelukkige hetero stelletjes. Ik heb er geen problemen mee hoor. Sterker nog, ik vind dat het niet aan mij is om er een probleem mee te hebben. Liefde uitdrukken is een menselijke behoefte en eenieder die het daar niet mee eens is kijkt maar weg.

Ten tweede; Het is niet overdreven. Het is belangrijk en nodig. We zijn er nog lang, echt nog lang niet qua acceptatie en rechten. (Ik mag geen bloed doneren bijvoorbeeld en elke cis-hetero idioot wel, ongeacht gedrag.) En ja, zo’n feest draagt bij aan zichtbaarheid en dus ook aan acceptatie.

Ten derde; Pride is meer, veel meer, dan blanke homo mannen! Weet je nog die Marsha P. Johnson waar ik het net over had? Zij was een gekleurde, transgender vrouw. Pride gaat over alle letters!

Ten vierde: Jullie zijn hypocriet!

Jullie zijn hypocriet!

Carnaval, kermis, bloemencorso en zomerparade. Voel je waar ik heen ga? Nee? Is oké, pak mijn hand, ik neem je even mee.

Al die vieringen en die parades staan vol met dansende, gek verklede (en maar al te vaak halfnaakte) mensen. Harde muziek, glitterkanon en gaan met dat feestje! Heel normaal. Niemand roept elk jaar dat carnaval een schande is en een slechte naam geeft aan de hetero’s die het vieren.

Dat is dus hypocriet. Alle kritiek die ik hoor over Pride zijn dingen die prima zijn als het om een bloemencorso gaat. Sterker nog, op het laatste bloemencorso waar ik bij was waren het halfnaakte en heftig opgemaakte jonge tiener meisjes die de boot vrolijk dienden te dansen. Allemaal uiteraard ter vermaak van de menigte en financieel gewin voor het bedrijf wat de boot zo fijn gesponsord heeft.

Daar heb ik pas echt een probleem mee. Is dat nu de ‘normaal’ waar wij naar dienen te conformeren? De seksuele exploitatie van jonge (denk, twaalf tot veertien jarige) meisjes? Sorry hoor, maar dan heb ik toch liever een volwassen vent in een string.

Verder lezen?

Als de seks niet werkt, man vs vrouw.

The post Is Pride vieren echt zo overdreven? appeared first on DolleMoeder .

Inpakken voor de vakantie; kleutereditie.

Fri, 09 Aug 2019 10:26:00 GMT

Vroeger deed je dat zo, avond van te voren even je kleren in een tas gooien en gaan met die (rum)banaan! Nu gaat dat anders, nu heb je kinderen en die maken alles, maar dan ook echt alles, moeilijk.

Overdag of in de avond.

Eerst de keuze wanneer je dan gaat inpakken. Dat heeft namelijk gevolgen. Doe je het overdag dan wil je kleuter ‘helpen’ waarbij die hulp vooral bestaat uit zevenendertig losse sokken en een idiote hoeveelheid knuffels in een koffer stouwen.

De avond is al niet veel beter. Ja, je kinderen slapen maar jouw hersenen zijn ondertussen ook verpulpert in een vermoeide moes van kinderfilmpjes en voorlees Dora .

Met of zonder lijst.

Je kan natuurlijk eerst een lijst maken. Dat zou een georganiseerde ouder doen. Dat je met een mooi excel bestand alles netjes onderverdeeld in categorieën van te voren uitzoekt. Best wel handig want dan kom je er ook niet op het laatste moment achter dat je niet genoeg luiers hebt, wat je weer een duur, benzinestation paniekpak scheelt.

Helaas, als je een georganiseerde ouder was dan was je hier niet. Die mensen hebben wel wat beters te doen. Jij zit in je yogabroek met ondefinieerbare vlek stiekem op de wc op je telefoon te scrollen. Niet dat ik oordeel hoor. Ik zit met pluishaar en jam op mijn shirt op het bankje van een speeltuin te schrijven. Terwijl ik net doe alsof ik op de Kleuter let.

Hoe dan ook. Dit is helemaal geen keuze. Wat nou lijst, last-minute paniek is hoe wij het doen.

Minimaal of maximaal inpakken.

Het lijkt ergens heel slim om alleen de absoluut noodzakelijke dingen mee te nemen. En dan overal van die gave, lichtgewicht versies van. Dat je daar straks aankomt op de camping met een enkele tas en een tent. Dat zou zo chill zijn!

Heel dat minimalisme klinkt nog best aantrekkelijk. Dat je één stuk prachtig speelgoed koopt en je kinderen verder met stokken en modder spelen ofzo.
De andere optie is ruim inpakken. Alles gaat mee! Super handig want jij zit nergens zonder! Kleren? Heb je zat. Speelgoed? De hele kist is mee. Het aanrecht? Zit vast ook wel ergens in een tas.

Beetje jammer dat er dan vijf rugbrekende rondes nodig zijn om de boel van de auto naar de tent te sjouwen. Rood en bezweet is niet jouw look.

Overigens, even tussendoor. Mijn moeder hè. Die had altijd één tas mee maar op de een of andere manier zat alles er in wat je maar nodig kon hebben. Als oma doet ze er zelfs nog een schepje bovenop. Ze heeft nu een indrukwekkende collectie kleine rugzakjes . Geen idee waar ze vandaan komen, is er ergens een oma winkel?

In dat kleine rugzakje zit dus nog net zo hard alles wat je maar mogelijk nodig hebt. Appel voor de honger, trui voor de kou, natte doekjes voor vieze gezichten en de meest vreemde medicatie voor allerlei kwaaltjes. Echt, als de wereld ooit vergaat, zoek een oma. Daar ben je veilig.

Keuze geven of stiekem zelf doen.

Het lijkt zo leuk. Samen de spullen van je kind inpakken. Gezellig naast de kledingkast uitzoeken wat er mee gaat. In de praktijk is het niet zo Instagram geschikt. Meer een frustrerende marathon waarin jij voor de vierde keer moet uitleggen dat je best begrijpt dat dat zijn lievelingstrui is maar dat een trui bij dertig graden niet zo heel handig is.

Niet dat het stiekem zelf doen heel veel beter is hoor. Nou ja, voor het inpakken wel. Zo gedaan zonder kind in de buurt. De rekening komt pas op de camping als je een uur lang keihard moet aanhoren dat ze haar favoriete onderbroek zooooo mist!

Autotetris.

Die verdient een eigen categorie. Autotetris spelen ofwel de vierenvijftig volle tassen en koffers in jullie kleine stadsauto puzzelen. Van oudsher de taak van vaders maar tegenwoordig een prima gezinsactiviteit.

Er is geen keuze. Dit is vreselijk, vooral als er kinderen bij betrokken zijn. (En dat zijn ze altijd want zonder kinderen kwam je met die ene tas prima weg weet je nog.)

Aan de ene kant sta je wanhopig te proppen terwijl aan de andere kant jouw zo gewenste kind de boel er weer uit duwt. Dit ritueel eindigt met de traditionele woedeaanval waarin je je kind op creatieve wijze vermaand om toch alsjeblieft op de bank een filmpje te kijken. Waarbij je elk jaar dezelfde afkeurende blik krijgt van dat zure mens van verderop in de straat.

Het grote genieten.

Hoe je het ook doet. Uiteindelijk is het klaar. De auto zit barstensvol, je hebt een tas vol snoep en chips tussen je voeten en de kinderen zitten stevig ingesnoerd. Jullie kunnen gaan! Wegrijdend mediator je de eerste ruzie al in het groeiende besef dat vakantie voor ouders bestaat uit alles wat je normaal al doet op een onhandige manier in een tent proberen te doen.

Nou, geniet ervan hè!

Verder lezen?

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

Hoe overleef je een vakantie met kinderen.

The post Inpakken voor de vakantie; kleutereditie. appeared first on DolleMoeder .

Veiligheid in het water.

Fri, 02 Aug 2019 09:59:00 GMT

Ik blijf een relaxte (lees; luie) ouder, maar jarenlang werken in een zwembad heeft toch wat sporen achtergelaten. In de vakantie bestond het werk vooral uit toezicht houden en dat toezicht houden bestond voor een choquerend groot deel uit ouders vragen om in de buurt van hun jonge kinderen te blijven. (Als in “mevrouw, ik snap dat u lekker op het grasveld ligt te zonnen maar uw kind ligt in het diepe en kleuters hebben nog niet zo vaak een zwemdiploma.”)

Hoe dan ook. Hier zijn een paar tips van mij voor jou. Over water en veiligheid en hoe je de boel ook nog een beetje leuk houdt voor jezelf.

Blijf er bij.

Dat dus. Het voorbeeld wat ik hier boven noem? Dat was geen uitzondering. Zolang je kind nog geen goede en lange stukken zonder hulp kan zwemmen is het best wel belangrijk om in de buurt te blijven. Niet alleen in het zwembad waar je op je vingers getikt wordt al je het niet doet, maar ook bij de zwemplas en andere water-speel plekken.

Blijf er bij maar maak jezelf ook niet gek. Goed zicht en vijf seconden sprint afstand is in principe voldoende. (Que mijn oude manager die een hartaanval krijgt als ie dit leest omdat hij altijd stond op maximaal een armlengte afstand. Dat is niet te doen man, die kinderen zijn snel!)

Gebruik je gezonde verstand. Diep water? Dan moet je er naast staan ja. Ondiepe waterspeeltuin? Blijf gewoon goed in zicht. Pas het een beetje aan op de leeftijd van je kind. Kom ik zo op terug.

Gebruik drijfmiddelen.

Het idee om iets om het lijf van je kind te binden wat drijft lijkt een open deur, maar het is gedoe en veel kinderen willen het niet dus veel ouders hebben er geen zin in.

Hier heb ik eens uitgebreid geschreven over die drijfmiddelen. Even heel kort; vleugeltjes zijn stom en ik snap best dat kinderen daar vaak geen zin in hebben. Ze zitten niet lekker en je kan je armen amper bewegen.

Voor peuters en kleuters hou ik wel van een vest. (Geen reddingsvest! Check deze link voor de goede. ) Meer bewegingsvrijheid en een minder rare drijfhouding.

Gebruik geen drijfmiddelen.

Ja, ik spreek mijzelf tegen. Nou en? Mijn blog, mijn regels.

Het punt van drijfmiddelen is dat zowel jij als je kind er op gaan vertrouwen. Dat is niet altijd terecht. Zeker die stomme zwemvleugels zijn behoorlijk onbetrouwbaar. Ze gaan nog wel eens af (zeker bij een glijbaan) of raken lek. Ook houden ze niet altijd een kind echt boven water. Ineens is je spruit een kilo of wat aangekomen en terwijl jij rustig staat te kletsen gaat er iemand langzaam onder water. Niet heel gezellig.

Door juist geen drijfmiddel te gebruiken dwing je jezelf om goed op te letten en leert je kind dat de bodem van het zwembad maar heel even leuk is.

De opsta reflex.

“Ja maar het water is ondiep!” Hoor ik ouders roepen. “Als ie valt staat ie zo weer op.”

Nee dus. Niet alle kinderen. Ik heb het vaak genoeg gezien en het ziet er eng uit. Opstaan in water is een vaardigheid die het ene kind sneller leert dan het andere. Ik heb nog geen neurotypisch kind meegemaakt die het zo rond het vijfde jaar niet kon maar daarvoor is het best normaal om er moeite mee te hebben.

Pas als je gezien hebt dat je kind na een val in ondiep water (waarbij ze kopje onder ging) zelf weer opstond kan je wat meer vertrouwen in de veiligheid van je kleine spetteraar hebben. Tot die tijd is het best wel belangrijk om er echt dicht bij te blijven! Nog iets wat best wel belangrijk is; je kind dus ook de kans geven om te vallen. Niet meteen overeind houden en ook niet onmiddellijk oppakken. Wacht een tel of twee en kijk heel vrolijk als ze boven komen (met of zonder jouw hulp). Ja, vrolijk kijken, ook als je schrok. Anders gaan ze nooit meer onder water en mag je een zwemdocent heul veul geld betalen tegen de tijd dat er zwemlessen komen kijken.

Geef het goede voorbeeld.

Ouders met droog haar. Ik had er echt een hekel aan. Hypocriet als wat, want met mijn dreadlocks was het ook niet altijd handig om ze nat te maken. Maar goed, je weet vast wel wie ik bedoel. Meestal een moeder en dan met gekapt haar en make-up op, wat ze heel netjes droog houdt.

Ga onder water, doe gek, speel, spetter en wordt nat. Maak (als dat kan ivm veiligheid) een bommetje in het diepe. Kinderen kijken bij jou de kunst af.

Niet te veel focussen op die veiligheid.

Je gaat zwemmen om lol te maken. Niet om in een bubbel te zitten. Ga juist eens naar het diepe. Dan zien kinderen tenminste dat het diep is. Hup, kind op je rug en een stukje zwemmen. Spannend joh!

Of ga van de kant springen. Jij in het water en kind naar je toe laten springen. Meteen doen alsof je de spetters heel erg vind en dat er een vloedgolf kwam en je amper kon blijven staan. Dan springen ze de volgende keer nog harder.

Zelf van de kant af springen (en een beetje onder water gaan) is niet alleen handig qua watervrij zijn (alles durven in het water) maar ook qua veiligheid. Mochten ze een keer echt ergens in donderen dan hebben ze het al een beetje geoefend.

Hoe dan ook, succes met de vakantie, de chloorlucht en de dure patat die je toch elke keer weer koopt. Zwem ze!

Verder lezen?

Ik ben de moeder van een wild kind.

Wat is die ontwikkeling en hoe kan ik mijn kind daarbij helpen?

The post Veiligheid in het water. appeared first on DolleMoeder .

Rant; Het boerkaverbod is hier.

Fri, 19 Jul 2019 11:20:00 GMT

Wat is dat boerkaverbod?

Even heel droog, vanaf 1 augustus is het verboden om gezichtsbedekkende kleding te dragen in het onderwijs, openbaar vervoer, ziekenhuizen en in overheidsgebouwen. Doe je dat wel dan wordt je gesommeerd om de boel af te doen of op te hoepelen en als je daar niet braaf naar luistert bellen ze de politie en krijg je een boete van 150 euro.

Zie je dat al voor je? In de praktijk dus. Komt een vrouw bij de dokter, misschien wel een hele zieke vrouw, wordt ze niet geholpen tenzij ze zich uitkleed. (Ja, uitkleed, voor haar is haar gezicht tonen intiem en niet iets wat je doet in het bijzijn van anderen.) Kan je je voorstellen hoe dat gaat? Een doodzieke vrouw die gedwongen is om zich te vernederen in ruil voor medische hulp. Maar gutohgutohgut wat zijn we weer lekker vooruitstrevend!

Op de schouders van een vrouw.

Er worden leuke drogredenen gegeven voor zo’n verbod, iets met communicatie die niet mogelijk is als je een gezicht niet kan zien. (Zullen we alle blinde mensen dan ook maar verbieden?) Oh, en natuurlijk iets met veiligheid. (Want al die sluier dragende vrouwen zijn natuurlijk stiekem gewoon terroristen.) Maar het komt neer op xenofobie.

Zij zijn anders, eng, niet zoals ik. Ze doen iets wat ik niet leuk vindt en dus moet daar een boete op. We snappen iets niet en bepalen dat die vrouwen onderdrukt worden. Dus gaan we ze hardhandig ‘bevrijden’ . Niet door hun zogenaamde onderdrukkers aan te pakken overigens. Nee, de vrouwen zelf. Die arme dametjes in nood mogen de last op hun schouders dragen. Hup! Boerkaverbod er overheen en elkaar eens goed feliciteren. Wat zijn we weer een fijne groep witte redders. Bah!

Overigens zijn we een stel hypocriete idioten want hoe wij als westerse maatschappij tegenover vrouwen staan is ook niet heel leuk. Je bent een frigide trut als je een coltrui draagt en een slet als je dat niet doet. Maar echt hoor, westerse vrouwen hebben het zooooo goed!

Integreren.

Dat is het idee hè. Zij zijn anders, die enge moslims met van die rare kleren. Integreren moeten ze! Met dwang en drang. Want dat ging in de geschiedenis al eerder zo goed……

Weet je, als je dat nu echt wil, dat integreren, dan gaat dat niet met een verbod. Daar kweek je niet veel goede wil mee, eerder een wij vs zij gevoel. Oh, en nogmaals, in het geval van het boerkaverbod leg je snotverdulleme de complete verantwoordelijkheid neer bij een kleine groep vrouwen!

Wil je die vrouwen ‘bevrijden’? Begin dan maar eens met het idee los te laten dat alle moslim vrouwen zielig zijn. Ja, dat geld ook voor vrouwen die een boerka of nikaab dragen. Ze zijn echt niet allemaal slachtoffers van hun cultuur. Sommigen vast wel ja. Helaas is dat een statistiek die in elke cultuur opgaat. Genoeg brave, christelijke gezinnen waar de vrouw rondgemept wordt.

Niet integreren.

Weet je. Niet iedereen hoeft met jou mee te spelen en zeker niet precies volgens jouw regels. Dat heilige integreren zit me nogal eens dwars. Het lijkt wel alsof we pas tevreden zijn als iedereen in Nederland exact onze blanke cultuur heeft overgenomen. Een soort cultureel missiewerk in eigen land. Want onze blanke cultuur is namelijk altijd beter dan die enge gekleurde culturen.

In een wereld waar memo’s rondgaan over verzorgde benen die dan bij de gratie van de patriarchie getoond mogen worden snap ik best dat er vrouwen zijn die er de schijt aan hebben en een sluier aandoen. Lekker veilig, heeft er meteen niemand meer van die rotopmerkingen over je figuur, kledingstijl, aan of afwezigheid van borsten, houding en/of gezichtsuitdrukking.

Integreren is geen plicht. Echt niet. Andere mensen zijn het niet aan jou verplicht om op jouw manier te leven, ook niet als ze naast je wonen. Dus kut lekker een eind op met je stomme boerkaverbod. Ik heb wel een suggestie waar je die boete mag steken.

Verder lezen?

Er zit activisme in mijn zalf!

Hoe overleef je een vakantie met kinderen.

The post Rant; Het boerkaverbod is hier. appeared first on DolleMoeder .

Rant: de grote zomer overprikkeling!

Fri, 12 Jul 2019 10:44:00 GMT

Eeeh, wacht, ik begin niet goed. Lamme effe uitleggen wat ik bedoel. Twee tellen, eerst een kop thee.

Twee keer per jaar die overprikkeling.

Zitten jullie er ook middenin? Of misschien ben je er net doorheen? Hoe dan ook, als je schoolkinderen hebt dan snap je vast wel wat ik bedoel. Die paar weken voor de zomervakantie waarin de school bedenkt dat ze het ‘leuk’ moeten maken door allerlei rare uitjes te verzinnen. Theater hier, brunch daar en de wereld aan extra speciale, mega leuke activiteiten.

Klinkt misschien wel gezellig, maar het zijn allemaal prikkels en school is al bepaald niet prikkelarm . Logische gevolg is een school vol overprikkelde kinderen die dan vrolijk weer met de ouders mee naar huis worden gestuurd. Fijn wel.

Overigens doen ze het twee keer per jaar hè. Voor de kerstvakantie heb je ook zo’n moment. Tegen de tijd dat pakjesavond er is zijn die kinderen te moe om nog behoorlijk met hun familie te vieren. Hebben ze namelijk op school al gedaan. Zit je daar met je zak vol kado’s en luid brullend nageslacht.

Stijf van de prikkels.

Ik heb nu thuis (Oké, niet nu, nu. Nu zitten ze op school, waar ze vandaag per se met de fiets naartoe moesten omdat ze vanmiddag naar een theater ding gaan.) twee jongens die echt totaal stijf staan van de prikkels. Boos, huilbuien en nergens zin in. Echt, ik ben blij dat ze het leuk hadden op school en ik gun de docenten hun speciale dagen wel, maar moet dan nu allemaal in die laatste weken?

School is, zoals ik al zei, inherent een plek vol prikkels. Het ene kind kan daar beter tegen dan het andere maar het is voor allemaal werk om de boel te verwerken. Voor prikkelgevoelige kinderen telt dat extra, heel extra. Oh, en die kleintjes die wat meer last hebben van overprikkeling? Dat zijn er nog best veel hoor. Rustig de helft van de klas.

Zie je, we zijn helemaal niet gemaakt op de hoeveelheid prikkels die we nu binnen krijgen. Iets van dat een jager verzamelaar in haar leven evenveel prikkels binnenkreeg als wij in een dag. Evolutie is leuk maar gaat niet zo snel dat we die verandering kunnen bijbenen.

Leuk voor je juf.

Ja echt hoor. Ik snap het wel. Het is mooi weer, de leerlingen willen sowieso liever buitenspelen (doe dat dan gewoon, dat is al bijzonder genoeg) en de docenten kijken ook uit naar een vakantie. Dan ben je natuurlijk geneigd om wat meer leuke extraatjes te plannen. Snap ik best hoor. Kan je zelf ook even uit de sleur.

Niet zo leuk voor de ouders. Overigens niet alleen maar vanwege de afreagerende kinderen in de middag. Scholen hebben namelijk een beetje het idee dat er in elk gezin een ouder zit die niets liever doet dan de school faciliteren. Of je ze vandaag even ergens anders en een kwartier later ophaalt, morgen met de step naar school brengt en vrijdag een volledig verzorgde vijf sterren lunch mee geeft in containers van afbreekbaar bio plastic met een gouden randje! Oh, je je moet natuurlijk ook zestig uur per week te werken in een topfunctie want wat doe je anders met je leven?

Ik ben er klaar mee.

Nou, dat dus. Ik ben er klaar mee. Niet dat ik er iets aan doe hoor. Elke zomer en elke winter overweeg ik een brief naar de directie en elke keer doe ik het niet. Ik ben toch al die zeur moeder, dat rare mens. Het lijkt me sterk dat deze landelijke en stevig ingebedde traditie gaat veranderen omdat ik een mailtje stuur. Mogelijk krijg ik dan te horen dat mijn kinderen ook op school kunnen blijven terwijl de rest wat leuks gaat doen, want dat is namelijk echt een werkbare optie…. (Sarcaaahaasme!)

Toch zou ik het graag anders zien. Leuke uitjes zijn prima maar liever wat gespreid over het jaar. Hou het rustig op school dan heb ik er ook nog een kind aan thuis.

Verder lezen?

Rant: Ja, jij wou kinderen

De wereld op z’n kop; vergaderrecht.

The post Rant: de grote zomer overprikkeling! appeared first on DolleMoeder .

Wat is die ontwikkeling en hoe kan ik mijn kind daarbij helpen?

Fri, 05 Jul 2019 10:48:00 GMT

Sorry. Het was sterker dan mij. Beetje fotograaf humor. Schoot er zomaar uit. (En op papier.) (Oké, nu ben ik echt klaar, beloofd!) Waar ik het echt over wil hebben is de mentale en sociale groei van je kind. Iets waar we tegenwoordig als goede ouders heul strak bovenop dienen te zitten. Want als je ook maar een beetje achterloopt dan is dat natuurlijk vreselijk en komt het consultatieburo , de huisarts en de minister president bij je langs om je een boze preek te geven.

Wat ik bedoel met die ontwikkeling.

De ontwikkeling van je kind is eigenlijk een verzamelterm voor de mentale, fysieke en sociale vaardigheden die ze nodig hebben om in onze maatschappij te functioneren. Van zelf aankleden tot weerbaar zijn en alles er tussen in.

Baby’s worden geboren met een aantal van die vaardigheden. Ja, echt. Baby’s zijn namelijk ontzettend sociaal. Maar goed, daar kunnen we natuurlijk niet op blijven rusten, die ontwikkeling moet verder! Een baby wordt vanzelf groter en daar vinden we allerlei mijlpalen bij horen. Hoe zorg je er nu voor dat je kind die moeiteloos haalt? En dan het liefst een beetje sneller en een beetje beter dan de rest. Gemiddeld is niet goed genoeg.

Misschien wat loslaten?

Ja, je krijgt straks echt serieuze tips. Beloofd. Maar eerst even Dolle Moeder stijl. Moet het echt allemaal nu? Is het zo erg als jouw kleintje nog geen veters strikt, alleen slaapt of niet de populairste van de klas is?

Sta eens stil bij het nut van al dat geduw en getrek. Het is namelijk behoorlijk vervelend voor een kind om constant de boodschap te krijgen dat ze het niet goed genoeg doen. Overigens doen ze dat meestal wel, dat goed genoeg zijn. Vrijwel alle kinderen willen functionele volwassenen worden. Daar hoeven we ze niet toe te dwingen, anders zou dat hele evolutie ding niet werken. Wij als soort worden geboren met een drang naar zelfstandigheid. Het komt eigenlijk altijd wel vanzelf.

Punt is dat we er allerlei tabelletjes aan hebben vastgeplakt. We zijn als soort namelijk ook een beetje competitief. Dat is handig, dan heb je namelijk de wil om dingen beter te doen en dat heet dan weer vooruitgang. Ik wil wel voorstellen om die competitie bij wetenschap en zo te houden, of bij sport maar liever niet bij het opvoeden. Dat is namelijk geen wedstrijd.

Nu dan echt.

Oké, je probeert het los te laten maar het gaat niet. Er is iets aan de hand en je moet aan de slag. Je kleine moet iets leren, van jou, van de juf of om een of andere dringende reden. Hoe help je dan?

Misschien wil je dat je kind weerbaar wordt, of meer zelfstandig. Of dat die enorme emotionele buien wat minder worden. Dat zijn allemaal prima wensen voor je kroost. Punt is dat ouders vaak heel direct gaan leren.

Weerbaar? Dan zijn er ouders die lelijk gaan doen en daar heb ik een mening over. Je bent er niet om je kind te ‘harden’. Jij hoort de veilige haven te zijn.

Zelfstandig? Lijkt een kwestie van gewoon ophouden met dingen voor je kind doen. Laat ze zich maar zelf aankleden en zo. Hoewel het belangrijk is om je kind de kans te geven die dingen zelf te doen (dus niet helikopteren) werkt het averechts om een kind wat roept het niet te kunnen toch te dwingen.

Boze buien? Die zijn behoorlijk lastig. Wat absoluut niet helpt is tegen een overstuur kind gaan roepen dat ie niet overstuur moet zijn. Iets met goed voorbeeld en goed volgen.

Zo gaat het ook voor vriendjes maken, zelf gaan slapen, veters strikken, enz enz. De directe route om te leren werkt bijna nooit. Beter is het om het thema er onder te vinden.

Het wattes? Wat is dat thema?

We zitten bij de ontwikkeling van kinderen heel erg bovenop het gedrag, veters strikken bijvoorbeeld, maar daaronder zit een thema. Zelfvertrouwen. Het gevoel dat je dat strikken kan of in ieder geval kan leren. Eigenwaarde is ook zo’n leuke, heb je nodig bij het maken van vriendjes en bij weerbaar zijn. Rust is ook een goede, net als emotionele controle.

Alleen werken aan het uiterlijke gedrag is een beetje symptoombestrijding. Je leert een kind misschien wel dat ze niet zo moet gillen maar niet wat ze dan wel met haar emoties aan moet.

Thema’s zijn ook eigenlijk veel leuker om aan te werken. Komt omdat ze neutraal zijn en niet negatief. In plaats van frustrerende ‘lessen’ waarbij jij weigert je kind aan te kleden kan je samen kijken hoe je dat zelfvertrouwen wat kan opkrikken.

Ja maar hoe dan?

Hier komt wat creativiteit bij kijken. Als je die thema’s dan hebt gevonden, wat doe je er vervolgens mee?

Soms is het genoeg om je er bewust van te zijn. Ja echt. Dat kan heel veel veranderen. Komt door hoe je je kind ziet en wat je uitstraalt. De gedachte dat dat rotkind nog te lui is om zijn eigen veters te strikken is iets heel anders dan het gevoel dat je kind nog niet genoeg zelfvertrouwen heeft om zo iets moeilijks te proberen.

Bewust zijn helpt ook enorm met de “Gisteren kon je het wel!”frustratie. Als je beseft dat zelfvertrouwen een gevoel is wat van dag tot dag kan verschillen dan snap je dat de vaardigheden die daar aan vast hangen ook fluctueren.

Is bewustzijn niet genoeg dan zijn er trucjes. Bijna overal is wel een boekje voor. Kijk eens hier en hier bijvoorbeeld . Die zijn geweldig!

Eigenwaarde en zelfvertrouwen groeien door succes ervaringen. Daarom werkt het dwingen juist zo averechts. Laat die veters voor wat ze zijn en ga een puzzel maken die wel lukt. Verzin een leuk rijmpje over hoe geweldig jullie samen zijn wat je elke ochtend op kan zeggen. Doe zo’n leuk in de spiegel praat ding!

Vergeet ook niet om het goede voorbeeld te geven. Praat eens over je eigen emoties en wat je daarmee deed. Niet heel beladen maar gewoon als dagelijks verhaal aan de eettafel. (“Ik was vandaag zo gefrustreerd! Het ging gelukkig weg toen ik even een rondje ging lopen”)

Doe, waar je kind bij is, iets wat jij moeilijk vindt, leer iets nieuws en laat zien dat je doorzet. Bijkomend voordeel is dat je na een tijdje Spaans spreekt . (Of kan pottenbakken.)

Kinderen houden je een spiegel voor.

Als uitsmijter komt meteen de moeilijkste. Ben ik lekker expres niet mee begonnen want anders wordt je boos en lees je mijn artikel niet meer. (Ja, of je kent me langer dan vandaag en weet dat ik behoorlijk confronterend kan zijn.)

Die thema’s in de ontwikkeling hé. Als je die nu uitgevroet hebt, kijk dan ook eens naar jezelf. Wat betekent dat thema voor jou? Hoe zit het in jouw leven met het zelfvertrouwen, de rust, de eigenwaarde of de emoties?

Heel vaak (en ik bedoel echt heel vaak) zijn kinderen dit soort thema’s aan het spiegelen. Ligt het eigenlijk bij een ouder. Meestal degene die het meest last heeft van het gedrag van het kind.

De makkelijkste winst die je kan maken is zelf aan de slag gaan met je eigen ontwikkeling. Ja, echt, het gebeurt zo vaak! Dacht jij dat je kind compleet mislukt was, ben je het zelf! (Oké, oké, dat is een geintje, er is niemand mislukt, jij niet en je nageslacht niet. Iets met menselijk zijn.)

Kindercoach.

Weet je wie je er ook mee kan helpen? Een kindercoach. Dat zijn best hele gave mensen. Die hebben honderden trucjes om je kind én jou door die ontwikkeling heen te helpen en het is nog leuk ook! Spelenderwijs therapie doen. Jij blij, kind blij kindercoach blij want cliënten hebben is goed voor de praktijk.

Klinkt een beetje als reclame hé. Is het ook, schaamteloos. Ik heb namelijk een leuk nieuwtje.

Begin September opent Dolle Moeder kindercoaching de deuren! Ja, ik dus. Ik ben nu een kindercoach. Gezinnen helpen is altijd al een passie van me geweest, zie de voornamelijke onderwerpen in mijn blog. Ik werd zo vaak benaderd door ouders met specifieke hulpvragen dat het hoog tijd werd om er iets mee te doen.

Binnenkort een blogje geheel gewijd aan dat kindercoach gebeuren en hoe ik jouw kind kan helpen met die verotte ontwikkeling, maar bij deze alvast het nieuwtje. Ben je meteen weer op de hoogte.

Verder lezen?

Het verschil tussen luisteren en gehoorzamen.

Wie heeft er een hechtingsprobleem?

The post Wat is die ontwikkeling en hoe kan ik mijn kind daarbij helpen? appeared first on DolleMoeder .

Ik ben de moeder van een wild kind.

Fri, 28 Jun 2019 11:13:00 GMT

Wat is een wild kind?

Sommige kinderen zijn zo, gewoon geboren denk ik. Niet alle, ik ben ook de trotse moeder van een tam kind. Oké, een voornamelijk tam kind. Hij wil er graag bij passen en zo. De jongste is niet zo, die is wild, losgeslagen en groeit op voor galg en rad. Ben ik nog blij mee ook.

Wilde kinderen kan je best temmen hoor, worden ze niet gelukkig van en de ouders eigenlijk ook niet. Het lukt namelijk meestal niet zo goed, dat temmen. Oh, en je krijgt er ongelukkige kindjes van. Iets met niet jezelf kunnen zijn en zo. Dus laat ik mijn dochter maar wild.

Wilde kinderen herken je makkelijk. Ze zijn luid, aanwezig en dragen de meest vreemde klerencombinaties. Het ongetemde kind is meestal ergens bovenop te vinden, of juist er onder. In ieder geval niet netjes er in, waar het hoort. Ook kan je ze herkennen aan het geluid. Zang, gegil of eindeloze spraakwatervallen. Wilde kinderen zijn niet vaak stil.

Waarom zijn sommige kinderen wild?

Tja, omdat dat eigenlijk zo hoort. Een deel van de kinderen wordt zo geboren. Het zijn de ontdekkers, de dromers, de katalysators.

Elke samenleving heeft verschillende mensen nodig die verschillende rollen vervullen. Het stille kind, het brave kind en zelfs het norse kind hebben zo ook hun functie. Die worden later de denkers, de uitvoerders en de uitdagers. Kortweg; als we allemaal hetzelfde zijn komen we nergens.

Beetje jammer alleen dat we een maatschappij hebben gecreëerd waarin de wilde kinderen niet echt welkom meer zijn. Waarin we ze gaan temmen, hun haren kammen en ze in nette kleren proppen.

Mijn andere wilde kind.

Eigenlijk ben ik de moeder van twee wilde kinderen. Mijn eerste was ook prachtig en vrij. Prachtig is hij nog steeds hoor, alleen de vrijheid is er af, hij is zijn wildheid kwijt.

Ik wist niet beter, het was jaren geleden en een andere tijd. Dit soort blogs, de groepen op social media en alle kennis die dat meebrengt bestonden nog niet. Dus bracht ik mijn eerste wilde kind naar school. Op school mag je niet wild zijn, mogen je haren niet wapperen in de wind. Op school moet je stilzitten en opletten.

Mijn arme, wilde, jongen brak. Nu is hij een moeilijk kind . Een kind waar we over vergaderen en dan uitgebreid bespreken wat er allemaal verkeerd gaat. Hij krijgt zelfs medicatie nu, pillen om hem van zijn laatste beetje wildheid af te helpen.

Lieve mensen met een oordeel.

Ik weet dat je het niets vindt als mijn dochter door de supermarkt rent. Ik weet dat je mij veroordeeld als ze luid is waar jij vindt dat ze stil moet zijn. Je kijkt boos als ze langs dendert en soms kom je mij zelfs vertellen wat er allemaal mis is.

Natuurlijk corrigeer ik haar als ze zichzelf of anderen in gevaar brengt, natuurlijk leer ik haar dat sommige plekken regels hebben. Wat ik niet ga doen is haar breken, haar temmen. Niet voor jouw gemak en zeker niet voor het mijne.

Verder lezen:

Laat je peuter meehelpen.

Moe van mom shaming!

The post Ik ben de moeder van een wild kind. appeared first on DolleMoeder .

Voorbereiding voor Vaderdag.

Fri, 07 Jun 2019 12:28:00 GMT

Fase een; De realisatie.

Shit! Het is al bijna zover! Over een paar weken is het Vaderdag. Gelukkig zag je het dit jaar op tijd in de agenda staan. De ramp van 2011 (toen besefte je pas welke dag het was op het moment dat ie van boven riep of ie nu eindelijk uit bed mocht komen) zit stevig in de doofpot. Dit jaar wordt het een Vaderdag met de grote V. Episch! Geweldig! Een onontkoombare en fantastische ode aan de man die zich met regelmaat laat onder plassen door jullie kinderen.

Fase twee; De Vaderdag voorbereiding.

Met frisse moed open je Google en zoek je op originele Vaderdag cadeaus . Dat levert niet veel op. Vooral advertenties voor rare producten en dagjes uit. Hm, een dagje uit . Dat is nog best een goed idee.

Je besluit een zeer kunstzinnig en handgemaakt cadeau te vinden en dan een groot feest te organiseren waarbij je tegelijk je eigen vader kan eren. Waarom niet meteen alle vaders? Een combi-vader-feest! Geweldig! Dat wordt absoluut episch.

Tijdens het zoeken naar zaaltjes en handgeweven stropdassen raak je de tijd kwijt. Als je opkijkt ben je al vijf minuten te laat voor het schoolplein . Rennen!

Fase drie; De kleine bijstelling.

Een goede week of wat later (kunnen er ook twee zijn) open je de laptop weer eens en zie je de tabbladen van je vorige Vaderdag zoektocht. Kut! Vergeten! Ja, die handgeblazen manchetknopen van edelglas zijn nu niet meer leverbaar en dat zaaltje is allang volgeboekt.

Tijd voor een bijstelling. Zo’n groot feest is ook eigenlijk helemaal niet nodig. Klein en knus, dat hoort een Vaderdag te zijn. Met het gezin en heel veel liefde.

Uiteraard wil je wel een classy cadeau uitzoeken. Misschien wel niet handgemaakt (en even eerlijk, dat gaat toch binnen no time stuk in jouw drukke gezin) maar wel doordacht, mooi en net een beetje sjiek.

Oh, en een dagje uit. Wat bij de eerste zoektocht onzin leek komt nu eigenlijk best leuk over. Een pretpark of zo? Vind ie vast heel leuk! Waar kan je ook al weer goedkope kaartjes vinden?

Fase vier; Ingehaald door de tijd.

Shit! Shit! Shit! Het is al bijna zover! Niks geregeld natuurlijk! Snotverdulleme, nu gaat het weer zoals elk jaar!

Eeeehhh, cadeau. Je moet een cadeau. Wat kan er snel geleverd worden? Waarom valt zo’n dag nu ook altijd op een zondag!

Naarstig zoek je naar iets vagelijks leuks met een snelle levertijd. Oh, en dan nog even met de kinderen de stad in zodat ze ook iets kunnen uitzoeken. Sokken of zo.

Fase vijf; De realiteit van Vaderdag.

Op de dag zelf spring je om zes uur uit je bed om snel naar de supermarkt te racen. Koffie en zo’n flesje verse sinaasappelsap. Zou een speciaal biertje ongepast zijn voor het ontbijt?

Met een in elkaar geflanst ontbijtje troon je naar boven met de kinderen. Op het dienblad liggen wat slordig ingepakte cadeaus en de verplichte kindertekeningen. Gelukkig had de leidster er wel aan gedacht.

Terwijl je voorzichtig de trap op loopt met je opgehyperde kinderen om je heen realiseer je je dat dit eigenlijk ook wel een traditie is. Misschien een beetje een flut traditie, maar wel echt iets van jullie. Eigenlijk is dit niet zo verkeerd. Eigenlijk is Vaderdag best wel commerciële onzin. Volgend jaar ga je je lekker niet meer zo druk maken.

Fase zes; de dag na Vaderdag.

Die maandag kijk je terug op een min of meer geslaagde Vaderdag. Het was best leuk zo. Het hele gezin heeft de hele dag in pyjama rondgehangen en vaders genoot best van zijn speciaalbier.

Toch denk je alweer aan volgend jaar. Dan ga je er echt wat van maken. Dan wordt Vaderdag episch en geweldig en…….

Verder lezen?

Zwanger: mijn favoriete en niet zo favoriete spullen.

http://www.dollemoeder.com/seksualiteit/waarom-lgbtq-labels-belangrijk-zijn/

The post Voorbereiding voor Vaderdag. appeared first on DolleMoeder .

Transgender in de verleden tijd.

Fri, 31 May 2019 10:28:00 GMT

Iedere transgender is anders.

Eerst even flauw. Er zijn geen regels. Ieder transgender persoon heeft andere voorkeuren en nee, het is echt geen moeite om daar rekening mee te houden. Als je kan bedenken dat je zus geen bananen lust en Richard van de financiële afdeling zijn koffie graag zwart drinkt, kan je ook iemands voornaamwoord onthouden.

En nee, de meeste transgender personen vinden het echt niet erg als je een foutje maakt. Gewoon jezelf corrigeren. Je zus werd ook niet boos toen jij met een bananenbrood aan kwam zetten. Oh, jij kwam een keer een trans persoon tegen die wel boos werd? Tja, ik ben ook wel eens uitgescholden door een cis persoon, ik nam maar aan dat diegene een slechte dag had of zo.

Veranderen vs jezelf worden.

Stukje uitleg. Als ik zeg dat ik een transman ben, dan ben ik niet veranderd. Ik ga niet van vrouw naar man. Ik ben altijd al een man geweest, ik wist het gewoon nog niet.

Eigenlijk is het woord “transitie” ook niet correct. Dat impliceert namelijk die verandering. Een reis van vertrekpunt naar eindbestemming. Nu is dat reis deel wel correct hoor, maar deze trein gaat in een cirkel.

Ken je dat verhaal van een stel wat de hele wereld doorzocht om paars gras te vinden? Ze kwamen weer thuis, keken naar beneden en zagen dat het er al die tijd al was. Dat is een beetje hoe een transitie is. Ik verander niet, ik ontdek mijzelf.

Ja maar wat zeg je dan?!

Wat? Oh, eh, ja. Ik ga te lang door. Sorry, praatstoel en zo.

Als je het niet aan de betreffende persoon kan vragen gebruik je het beste in de verleden tijd de huidige voorkeur wat betreft voornaamwoorden. Is een lastige zin, even versimpelen.

Ik ben een trans man. Dat weet ik nu een paar maanden. Als je bijvoorbeeld over onze ontmoeting praat van, zeg, een jaar geleden, is het netjes om ook voor die momenten “hij” te zeggen.

Dat kan wat onwennige zinnen opleveren. “Hij heeft een kind gebaard.” Bijvoorbeeld. Toch is het netter zo. Waarom? Dysforie , daarom. De moeite die het kost om een zin om te zetten in je hoofd of jezelf even te corrigeren achteraf, valt in het niet bij wat dysforie met een mens kan doen.

Moet je het altijd goed doen met die verleden tijd?

Ik riep er net ook al iets over. Er wordt echt niet van iedereen verwacht dat ze het meteen en altijd goed doen. Versprekingen zijn normaal, als je jezelf maar corrigeert.

Wanneer mensen voor mij meteen de juiste voornaamwoorden gebruiken doet mijn hart een huppeltje. Dat is een shot blijheid en liefde . Wanneer mensen een correctie maken (“Zij..eeehh, hij”) voel ik me geliefd. Dan weet ik dat dit iemand is die moeite voor mij doet en die me serieus neemt. Het is een positief gevoel.

Niemand verwacht dat een ander perfect is. Ofwel, dat zou niemand moeten verwachten. En dat gezeik over aanvalshelikopters mag echt heel snel ophouden. Transgender mensen zijn…wel….gewoon mensen. We willen gezien worden en serieus genomen. Dat is eigenlijk alles.

Verder lezen?

/persoonlijk/coming-out-ik-ben-een-transgender-man/

The post Transgender in de verleden tijd. appeared first on DolleMoeder .

Er zit activisme in mijn zalf!

Fri, 24 May 2019 10:16:00 GMT

Het zaakje stinkt.

Eerst maar even lekker ruiken dan. Met deze natuurlijke deodorant . Ik merk zelf dat die gezonde versies prima werken, als je ze even een kans geeft. Je lijf moet dat chemische gebeuren even ontwennen maar daarna ruik je helemaal prima.

Of nu ja, er stinkt altijd wel iets hoor maar dat ben jij dan niet. Dat is klimaatverandering. Ja, dat bestaat echt en het ruikt niet lekker. Al dat CO2 in de lucht ook, daar kan je met geen luchtverfrisser tegenop. Oh, en als je nu denkt dat alleen de overheid er iets aan kan doen ruik je zelf ook niet naar roosjes. Plantaardig is ook klimaataardig!

Politieke huidverzorging.

Ik heb ook twee heerlijke smeersels. Deze is echt niet alleen voor zwangere mensen maar als je toch iets anders wilt is lavendel mijn favoriete geur. Heel geschikt als massageolie (Officier Pappa, luister je mee? Dit is je hint.) maar ook prima om gewoon mee te smeren. Tegen de droge benen en zo. Lekker glad en zacht.

Net zo glad als de politiek van tegenwoordig. Of nochtans, sommige politieke mensen. Ik heb geen zin om mijn toetsenbord vuil te maken aan een naam, maar of iedereen die op een bepaalde glibberige rotvent gestemd heeft zich diep mag schamen! Ja, dat korpsballetje ja, die het woord democratie zo verkeerd gebruikt en iets heeft met uilen en lange woorden. Dat ie met z’n vieze handjes iets nuttigs gaat doen! (Afval rapen of zo.)

Schoongewassen kindjes.

Haren wassen vinden de meeste kinderen niet heel leuk. Snap ik wel, gedoe met zeep in je gezicht. Meestal is het ook niet heel nodig, beetje warm water is zat. Toch, als jouw kinderen op die van mij lijken, komen ze af en toe thuis met modder, straavuil of gewoon pindakaas in hun haar. Dan heb je zwaarder geschut nodig.

Deze lekkere shampoo bijvoorbeeld . Wast alles weg en laat schone en zachte haartjes achter. Weg met de pindakaas en weg met de onzinnige verwachtingen die wij als maatschappij onze kinderen opleggen.

CITO toetsen vanaf twee jaar, vierjarigen stil laten zitten in de kring en iedereen aan het vroegschools onderwijs ! Mag van mij weggewassen, al die onzin, tot er niets anders dan een fijne jeugd overblijft!

Een mannelijke vagina.

Die heb ik. Ik ben een man en ik heb een vagina. Die heeft ook wat verzorging nodig. Net weer ongesteld geweest, niet heel leuk maar wel goed op te vangen. Met een cup bijvoorbeeld . Ik ben groot fan van dat ding. (De cup dan. Mijn vagina ben ik ook fan van maar dat is geen ding.) Ja, je moet er echt even mee oefenen maar als je er eenmaal handig in bent is het de uitkomst van de eeuw. Al is het alleen maar omdat je niet constant bang bent te weinig tampons of maandverband bij je te hebben. Alles wat je nodig hebt zit al in je doos.

In de nacht vul ik het wel even aan met wat wasbaar verband . Ook behoorlijk handig want het is nooit op. Ik heb genoeg voor een menstruatie en daarna ruim de tijd om de boel te wassen en op te ruimen.

Nu is het wat lastiger om de gendernormen in onze maatschappij op te ruimen. Als transman loop ik daar weer wat extra tegen aan. Al dat gedoe met roze en blauw komt mij mijn neus uit! Ik ben de man die ik wil zijn ja! En als dat toevallig iets met glitters, bloemen en maandverband te maken heeft mag iedereen daar zijn kritische mond over houden. Ieder mag lekker zelf weten hoe ze een genderrol willen invullen! Dus!

Oh ja, en gebruik een condoom mensen . Niet altijd leuk, wel altijd belangrijk.

Mijn activisme en mijn grote mond.

Gezellig, dat jullie er zo zijn. Altijd fijn om even te kletsen. Ja, let niet op het activisme hoor, dat sprong zomaar uit de doos en in mijn grote mond. Nu zit het helemaal over jullie heen maar maak je geen zorgen, het trekt zo in. Voel je niets van. Nou ja, behalve een onstuitbare drang om de wereld iets beter achter te laten dan dat je haar vond. Daar leer je wel mee leven.

Verder sluit ik mijn lippen hoor , ik ben weer klaar voor vandaag.

Verder lezen?

Zeven cosmetische producten die ik wel nodig heb. (En waarom ik nog steeds een stinkhippie ben.)
Schoolplein etiquette voor goede moeders.

The post Er zit activisme in mijn zalf! appeared first on DolleMoeder .

Wat doe je op een vegan monkey platter?

Fri, 17 May 2019 10:26:00 GMT

Als je dan naar inspiratie gaat zoeken om er eens wat anders op te gooien dan komkommer en tomaat, vind je al snel een hoop dierlijke producten. Ik moest echt even schakelen om gezonde en gevarieerde plantaardige monkey platter vullers te vinden. Dus bij deze, mijn absoluut niet complete lijst.

Wat is een monkey platter eigenlijk?

Eerst even de basics. Mocht je nieuw zijn in dit opvoed gedoe of toevallig onder een steen geleefd hebben dan een korte uitleg wat een monkey platter eigenlijk is.

In plaats van samengestelde gerechten geef je je kind een bord vol keuze. Simpele en eenvoudige opties. Dus geen meerlaags belegde boterham maar losse ingrediënten. Zo kunnen kinderen zelf kiezen waar ze echt behoefte aan hebben en leren ze smaken beter kennen.

Kan gewoon op een bord hoor, maar ik pak altijd een muffin blik . Die zijn meteen heel handig in bakjes verdeeld. Scheelt met rommel en je kan er ook lepeltjes eten in doen. (Yoghurt en zo.)

Verder is het ook behoorlijk praktisch. Je vermijd de hele “Ik wou toch iets anders” discussie. Ik bedenk wat er op gaat maar omdat er variatie is krijg je meestal niet die peuter-weerstand over je heen. Oh, en je hoeft niet elke vijf minuten op te staan om iets nieuws te pakken. Een goed gevulde vegan monkey platter gaat meestal wel een middag mee.

Waarom een vegan monkey platter?

Ja, omdat wij veganisten zijn natuurlijk. Het is een beetje raar om iets wat je zelf afkeurt wel aan je kinderen te geven omdat de meerderheid dat toevallig doet. (Iets met bruggen en of je er ook af zou springen als een ander dat doet.)

Het is allang en uitgebreid bewezen dat kinderen, of eigenlijk iedereen, prima gezond kan zijn op een plantaardig dieet. Gewoon een beetje variëren en weten waar je mee bezig bent, maar dat geld natuurlijk voor elke manier van eten.

Wat kan er dan op!

Jaahaaa, daar komen we aan toe. Ik moest toch een beetje de ruimte vol praten. Alleen een lijst met eten leest niet zo lekker weg.

Maar goed, komt ie. Dit gooi ik zoal op een vegan monkey platter:

Moet je uiteraard wel even zelf opletten wat er geschikt is voor jouw kind. Niet dat je een dreumes meteen een bak hazelnoten voorzet of zo. Verder is het een kwestie van neerzetten en loslaten. Ja, het wordt een rommel maar zeg nou eerlijk, dat is het waarschijnlijk toch al. Ook zal niet alles altijd opgegeten worden, dat is nu juist het idee van die keuze. Als er meerdere kinderen thuis zijn wil het bij ons meestal wel op gaan, zo niet dat steek ik de overblijvertjes zelf in mijn mond. Gaat dat niet meer of heb ik daar echt geen zin in, ja dan is het voor de prullenbak. Niet leuk maar het is niet alsof een gesmeerde boterham altijd op gaat en ik ga echt geen afgekloven korstjes opeten hoor. Dan liever een ietwat bruin appel partje.

Hoe gaat dat bij jou?

Uit nieuwsgierigheid, wat doe jij eigenlijk op de monkey platter? Kunnen we samen de lijst nog veel completer maken? Ik wil de foto’s wel zien! Hoeft echt niet allemaal super verantwoord hoor. Uiteraard niet op de lijst gezet, maar ik doe er stiekem ook wel eens wat volkoren koekjes op. Dus geen schaamte, kom maar op met je platter!

Verder lezen?

Tien vragen die iedereen durft te stellen aan de ouders van veganistische kinderen.

Ja maar wat eet zo´n veganist dan?

The post Wat doe je op een vegan monkey platter? appeared first on DolleMoeder .

Wat is genderdysforie?

Thu, 09 May 2019 09:49:00 GMT

Ik weet, even een hele zware intro. Ik ga mijn best doen om de rest wat luchtiger te houden, dat is wat makkelijker voor de spijsvertering. Wel vind ik dit gewoon een ontzettend belangrijk onderwerp om over te praten. Ik merk namelijk wel eens dat mensen niet echt snappen waarom ik zo ‘moeilijk’ doe. Over kleding, toiletten en hoe ik aangesproken wordt. Als ik dan echt eerlijk ben over wat er in mijn hoofd gebeurt komt er een groot aha-moment en een hoop medewerking. Dus bij deze, voor mij en voor alle anderen die zich in mijn verhaal herkennen.

Wel even een disclaimer. Dit is mijn ervaring en die zal niet voor iedereen hetzelfde zijn. Transgender mensen zijn allemaal verschillend en hun ervaringen met genderdysforie dus ook.

Wat is genderdysforie?

Genderdysforie is het gevoel van onbehagen wat veel (maar niet alle) transgender mensen hebben. Een naar gevoel wat aangeeft dat je in een verkeerd lichaam zit. Het kan algemeen zijn of op specifieke onderdelen focussen. (Geslachtsdelen, stem of haar, bijvoorbeeld.) Het varieert van persoon tot persoon hoe sterk het gevoeld wordt.

Dat is het standaard praatje en dat klinkt behoorlijk vaag. Punt is dat het voor iedereen net even anders tot uiting komt. Bij mij is het een misselijkmakend gevoel als ik “mevrouw” genoemd wordt of naar de dames wc moet. Ook is het een stem in mijn hoofd die me verteld wat er verkeerd aan me is. Een eindeloze litanie van nare gedachten die ik soms wel zacht kan zetten maar te vaak vervelend luid staat. Oh, en het gevoel dat mijn lijf niet klopt natuurlijk. Mijn gezicht hoort niet zo rond te zijn, mijn stem niet zo hoog en die borsten horen er al helemaal niet.

Zo vreemd overigens, dat gedoe met die borsten. De Kleuter drinkt er nog wel eens uit. Niet vaak meer, vooral om in slaap te komen. Ik heb er drie kinderen mee gevoed en een hoop plezier van gehad. Ik heb geen hekel aan mijn borsten, ze zijn gewoon niet van mij.

Dat is ook een beetje hoe ik me voel over de rest van mijn lijf. Ik vind het niet lelijk of zo. Best mooi nog. Het is alleen mijn lijf niet. Ik heb het verkeerde model gekregen.

Wanneer voel ik dysforie?

Eigenlijk de hele tijd, maar het is niet de hele tijd heel erg. (Rare zin, maar goed.) Stiekem heb ik het al mijn hele leven gevoeld. Een gevoel van onbehagen, verkeerd zijn. Dat er iets heel erg niet klopte aan mij. Dat probeer je dan te compenseren en weg te stoppen en dat lukte nog best aardig. Ja, tot dat realisatie moment hè. Dan komt het allemaal keihard binnen.

Even buiten het altijd aanwezige achtergrond gevoel zijn er situaties waarin ik meer dysforisch ben. De eerder genoemde wc’s hebben laatst een avond goed voor me verpest. Daarna heb ik besloten alle recht te hebben op de heren wc. Het is me de uren ellende niet waard.

Of een arts die me “mevrouw” noemt. Kon die vent ook niet weten hoor maar het voelt toch ellendig. Ik zit dan altijd te twijfelen of ik zo iemand moet corrigeren. Aan de ene kant een hoop gedoe voor iemand die je nooit meer ziet en aan de andere kant kom ik dan wel voor mijzelf op.

Soms speelt het gewoon op als ik moe ben. Te moe om die volume knop in mijn hoofd laag te houden. Rotmomenten want als je al uitgeput bent wil je niet ook nog eens met een interne criticus dealen.

Wat doe je er aan?

Wat je met genderdysforie doet verschilt ook van persoon tot persoon. Meestal een transitie. Sociaal (Waarbij je dus je omgeving verteld wie je bent en vraagt of ze je ook zo willen behandelen.) maar soms ook medisch. (Waarbij je dus met hormonen en operaties je lijf aanpast.)

Ik heb behoefte aan beiden. Sociaal ben ik al een eind op weg, medisch heeft een ellendig en onmenselijk lange wachtlijst. (Ga ik binnenkort eens over ranten.) Helaas is het gevoel opbouwend. (Ik dacht dus aan het begin dat ik niet zo veel last zou hebben van genderdysforie. Jammer joh! Bleek niet waar.) Wel heb ik het idee dat het wat stabiliseert.

Ik draag mannelijke kleding en een binder . (Een ding wat je borsten plat drukt.) Dat helpt. Steunende mensen in mijn omgeving helpen. Honderd keer per dag tegen mijzelf zeggen dat ik geduld moet hebben en dat het goed komt helpt…nou ja… een beetje.

Die lastige transgender.

Een behoorlijk deel van mijn gesprekken gaan momenteel over mijn transitie. Ik geef er geld aan uit wat we moeilijk kunnen missen en ik spendeer een hoop tijd aan het uitzoeken van operatieve opties van een procedure die nog jaren weg is.

Ik doe al die dingen omdat het belangrijk voor me is. Dit is groot, een van de grootste dingen die ik ooit gedaan heb. Ik wordt mijzelf en dat is een behoorlijk proces. Toch voel ik me vaak die ‘lastige’ transgender. Die zonodig van alles wil van zijn omgeving. Die naar het heren toilet wil terwijl hij er nog niet echt als een hij uit ziet. Dan heb ik het gevoel dat ik te veel ruimte inneem. Dan voel ik me lastig.

Nogmaals, het is belangrijk. Ik ga nog even heel heftig zijn. Al die dingen helpen me om de stem in mijn hoofd die me zegt dat ik een freak ben, waardeloos ben, nooit een echte man zal zijn, om die ellendige stem onder controle te houden.

Dus lieve lezer. Ben je cis en wordt je moe van al dat gender gedoe, heb compassie. Gebruik je empathie. Ja, in jouw ogen kunnen wij lastig zijn, eindeloos bezig met iets wat voor jou een non issue is, of misschien wel onbegrijpelijk gezemel.

Verder lezen?

Coming out: ik ben een transgender man.

Papadag is geen oppas dag!

The post Wat is genderdysforie? appeared first on DolleMoeder .

Ik ben niet consequent en dat is prima.

Fri, 03 May 2019 09:35:00 GMT

Overigens was het niet zo dat ik maar mijn zin kreeg hoor. Mijn ouders waren, inconsequent en al, stiekem best een beetje streng, op een fijne manier. Het verschil zat em er in dat als ik met goede argumenten aankwam een “nee” nog wel eens in een “ja”kon veranderen.

Ik zei nee.

Nee is nee. Dat lijkt de essentie te zijn van consequent opvoeden. Je verzint een regel of spreekt een oordeel uit en houdt je daar dan aan. Naar bed om acht uur, geen snoep op maandag, niet met je vrienden naar de speeltuin fietsen en geen tv na het avondeten. Lekker consequent.

Het idee er achter is dat kinderen dan leren dat regels regels zijn. Duidelijk en onwrikbaar. Zonder die consequente regels gaan kinderen zeuren en dat is vreselijk, zeurende kinderen . Kunnen we niet hebben.

Over het algemeen werkt het ook prima hoor. Als je maar streng en consequent genoeg bent dan ram je de boodschap van onveranderlijkheid er prima in. Het leven is zoals het is en je hebt het maar te accepteren. Lekker makkelijk als kind, niet zo handig als volwassene.

Pro-actief en assertief.

Die brave kinderen worden namelijk vanzelf volwassen. Dan moeten ze gaan functioneren in een maatschappij waar voor vrijwel elke baan pro-activiteit en assertiviteit vereist is. Ben je eenmaal een jaar of achttien? Dan dien je voor jezelf op te komen. En vlot een beetje! Anders ben je te timide hoor.

Hele rare boodschap eigenlijk. Kinderen die moeten luisteren en volwassenen die de wereld naar hun hand dienen te zetten. Voelen we te tegenstelling hangen? Klopt niets van hè.

Ooit, zo net na de industriële revolutie, kon je inderdaad best ver komen met dat luisteren. Kop naar beneden en hard werk, krijg je vanzelf een promotie tot….nu ja..de middenmoot en dat is ook al wat. Nu is dat wel even anders. Zonder eigen initiatief en een lekkere dosis zelfvertrouwen kom je niet ver. Waarom leren we kinderen dan juist die eigenschappen af?

Het is jouw leven.

Controle hebben over je eigen lot. Nadelen ombuigen in voordelen. De situatie naar jouw hand zetten. Dat is belangrijk. Zonder dat voel je geen eigenaarschap over je leven. Oh, en als ik “je” zeg, bedoel ik niet alleen jij maar ook die kleine naast je. Het is ook hun leven en ze verdienen er ook controle over.

Even terug naar mijn eigen ouders, ik ben namelijk van de trotse mening dat ze het op dat gebied erg goed hebben gedaan met mij. Er waren zat regels in huis maar als ik het daar niet mee eens was dan kon vrijwel alles ter discussie worden gesteld. Kwestie van met goede argumenten komen. Oh, en ja, voor een heel klein kind kan een goed argument misschien wel een huilbui zijn.

Zie je, huilbuien zijn niet manipulatief. Kinderen zijn dat überhaupt niet. Een kind wat huilt omdat jij nee hebt gezegd laat je weten dat het verzoek heel belangrijk was. Best een goede reden om het antwoord nog eens te overwegen toch?

Consequent en grenzen.

De vraag die ik meestal op dit punt van de discussie krijg is of ik mijn kinderen dan zonder grenzen en regels opvoed. Het antwoord is ja. Totaal grenzeloos hier, dolle boel, gekkenhuis, iedereen doet maar wat ie wil. (En als je hier het sarcasme niet proeft dan ben je misschien wel verkouden.)

Natuurlijk doe ik dat niet. Om het even bot te zeggen, ik probeer een beetje democratisch te doen maar uiteindelijk ben ik toch echt een welwillende dictator. Soms is een nee echt een nee. (“Nee, je mag echt, echt, echt niet van het dak af springen. Ik snap dat je een matras in de tuin hebt gelegd maar ik had een ritje ziekenhuis niet op het programma staan vandaag.”)

Grenzeloos en regelloos is niet het automatische gevolg van niet consequent zijn. Daar zijn we met z’n allen bang voor maar dat is vooral het resultaat van een raar soort negatieve mediacampagne gericht tegen kinderen. Iets met het consultatieburo of zo.

Ik blijf liever openstaan voor mogelijkheden en argumenten. Dan kunnen we over situaties praten en maken we samen beleid. Dan leer ik mijn kinderen dat hun leven van hun is en dat ze er controle over hebben. Betekend overigens wel dat ze niet braaf zijn, altijd een weerwoord hebben en dat in best nog wat tijd investeer in discussies. Gaat goed komen hoor, als ze later groot zijn en een eigen, succesvolle start-up hebben kom ik er wel op terug. Zou ik consult kosten kunnen vragen?

Verder lezen?

Het verschil tussen luisteren en gehoorzamen.

Rant: Ja, jij wou kinderen

The post Ik ben niet consequent en dat is prima. appeared first on DolleMoeder .

Coming out: ik ben een transgender man.

Fri, 26 Apr 2019 09:01:00 GMT

Non-binair transmasculien.

Nonbewattes! Ik weet, ik weet. Al die termen . Als ik heel precies ben voel ik mij non-binair transmasculien . Je mag het woord meteen weer vergeten van mij. Wat het betekend is dat ik, als je gender als een lijn zien met helemaal vrouw en helemaal man aan de uiteinden, ik heel dicht tegen man aan zit.

Tenzij je het toevallig allemaal machtig interessant vindt mag je dat van mij lekker laten liggen. Ik ben, voor praktische doeleinden, een man, een hij, een hem en een vent. Alleen nog wel met een vrouwenlijf en dat wringt behoorlijk.

Gender dysforie.

Gender dysforie is een gevoel wat veel transgender mensen hebben dat aangeeft dat er iets fout zit in je lijf. Oh, en als ik zeg aangeef voelt het (voor mij althans) als een vervelende kabouter die op mijn hoofd springt onder het roepen wat er allemaal fout aan me is. Niet heel gezellig en zo.

Dat is ook waarom veel transgender mensen voor medische opties kiezen. Hormoontherapie en operaties zorgen dat die kabouter wat rustig wordt, zeg maar.

Gender euforie staat daar weer tegenover. Dat is het geweldige gevoel wat je krijgt als dingen kloppen. Dat iemand me met mannelijke termen aanspreekt bijvoorbeeld. Of bij de reacties van de lieve, geweldige vrienden die ik het vertelde. Oh, en toen mijn moeder me volledig begreep. Allemaal gender euforie momentjes en allemaal heel leuk.

Stop met draaien!

Jaaahaaa! Ik weet dat ik me achter een technische uitleg verstop. Dat is lekker makkelijk! Maar goed, daar gaan we dan.

Ja, ik ben echt een vent en ja, daar ben ik schijnbaar pas na ruim dertig jaar achter gekomen. Nog best een ding als heel je leven en identiteit gebouwd is op vrouw zijn.

Even heel kort; ik blijf een feminist, ik blijf een activist en ik blijf een moeder. Ja echt. Ik ben een vent van een moeder. Voor mij (en dat is echt alleen voor mij) voel ik me moeder omdat ik mijn kinderen gebaard heb. Ik vind het nog steeds een ere titel. Ook wel handig want qua blog veranderd er dus niet zo heel veel. Of nu ja, in ieder geval niet meteen.

Ik blijf schrijven over opvoeden, over activistische onderwerpen en gekkigheden met mijn kinderen. Het gender onderwerp zal er vast langzaam bij komen, hoort ook wel een beetje bij dat activisme. Kunnen we ons lekker samen boos maken over de wachtlijsten bij transgender zorg .

Als transgender de wereld in.

Coming out als man was tot nu toe een kleinschalig iets. Ik heb ontzettend veel geluk met vrienden en familie die mij steunen en begrijpen. Als dit stukje de lucht in gaat zal dat vast veranderen. Een paar jaar geleden dacht ik nog dat transfobie heel zeldzaam was in ons land. Gereserveerd voor rare mensen die denken dat de aarde plat is, of zo. Toen mocht ik een transitie van dichtbij meemaken. Ook daar overheerste begrip en liefde hoor, maar ik heb reacties gezien en gelezen die….nou…eerlijk gezegd, die mij nu heel bang maken.

Ik weet dat ik onvermijdelijk met transfobie te maken ga krijgen. Dat is eng. Ik heb heel mijn leven comfortabel achter een vrouwenmasker geleefd. Waarom denk je dat ik zo’n grote mond durf te hebben? Het was nooit erg als iemand boos werd, want het was toch niet echt ik.

Nu wel. Ik ben de laatste tijd een blubberende transkwal van rauwe emoties. Toch vind ik het belangrijk om naar buiten te komen. Ja, en die kabouter hè. Die roept wel heel hard.

Wat ik met een enorme omweg probeer te vragen is; wees lief. Stel de vragen die je hebt, dat is altijd oké, maar blijf zien dat ik een mens ben. Een man met emoties die momenteel behoorlijk kwetsbaar zijn.

Verder lezen:

Uit de kast: Panseksueel.

Waarom LGBTQ+ labels belangrijk zijn.

The post Coming out: ik ben een transgender man. appeared first on DolleMoeder .

Slechte ouders vs slechte steun.

Thu, 18 Apr 2019 11:17:00 GMT

Best fijn ook, dat oordeel. Zolang je maar heel hard naar een ander wijst hoef je niet kritisch over jezelf na te denken. Het is alleen de vraag of het echt allemaal zo simpel ligt.

Zondige ouders.

Zodra je een kind hebt, of eigenlijk nog er voor , beginnen de oordelen. Het stomme van ouder zijn is dat je het toch niet goed kan doen. Zeker moeders niet. Je hoeft maar een riem verkeerd te doen, een trui te vergeten of een moment op je smartphone te kijken of je bent gewogen en te licht bevonden.

Ook zijn er de ouders die zware zondes begaan. Je zal maar een burn-out hebben of andere psychische klachten. Of thuis zitten, misschien wel met een uitkering. Dan heb je natuurlijk flink gefaald.

Als laatste de echte zware overtreders. Ouders die iets hebben laten gebeuren met hun kind. Of van wie de overheid heeft beoordeeld dat ze niet geschikt zijn. Zeker die groep is een makkelijk doelwit. Want dan is het officieel hè. Dan kan je het niet meer binnenshuis houden. Dan ben je echt afgeschreven.

Falende steun.

Ik ben nieuwsgierig naar wat er dan gebeurt. Hoe komt het nu dat ouders thuis zitten met psychische klachten? Of zelfs in aanraking komen met instanties? Waar komt die eindeloze voorraad burn-outs en depressies vandaan?

Over de jaren heb ik nog best vaak met dergelijke ouders gepraat. Sterker nog, ik ben bevriend met een aantal. Jup, jullie Dolle Moeder hangt rond met slechte ouders. Ik ruik een schandaal. Zal ik het nog wat erger maken? Ik val zelf ruimschoots binnen de tweede categorie. Depressie, check! Burn-out, check! Je hoort er zonder tegenwoordig amper meer bij.

Wat ik keer op keer zie zijn geen slechte mensen, geen gemeneriken en zelfs geen achteloosheid. Ik zie mensen die onder slechte omstandigheden hun uiterste best doen. Mensen die te veel dragen, door hun knieën gaan en dan toch doorkruipen. Ik zie slechte steun, geen slechte ouders.

Waar is het dorp?

Ik heb er al best vaak over geschreven. Hier bijvoorbeeld. Of hier . Anderen ook, lees maar . We zijn het eigenlijk allemaal eens dat we ons dorp, onze stam nodig hebben.

Ouderschap is te zwaar voor maar een of twee volwassenen. Beter gezegd, het leven is te zwaar voor een individu. Punt is dat het meestal nog wel gaat, soort van. Tot er kleintjes bij komen en de werkdruk grandioos uit de hand loopt.

Ouders worden niet gesteund. Ze moeten het zelf maar oplossen. Ze hebben toch zelf voor kinderen gekozen? Dat de volgende generatie opvoeden enigszins belangrijk is wordt in deze logica maar even over het hoofd gezien.

Als je zonder steun veel te veel werk moet doen dan ga je uiteindelijk onderuit. De een krijgt een nette burn-out. Niet oké, maar nog een soort van acceptabel. De ander heeft minder geluk (Sarcahasme!) en stort wat verder in elkaar. Uiteindelijk komt het stiekem op hetzelfde neer.

Een wereld waarin we elkaar steunen.

Daar droom ik van. Een maatschappij waarin we beseffen dat er überhaupt geen individuele verantwoordelijkheden zijn. Dat we samen een geheel vormen. Klinkt lekker zweverig (en is dat ook wel, laat mij maar lekker in mijn hippie fantasie) maar is stiekem ook heel praktisch.

Stel nu dat we niet opgesloten zaten in allemaal kleine huisjes. Ieder apart hetzelfde aan het doen. Stel nu dat we dichter bij elkaar zouden leven. Of je nu op twee of vier kinderen let maakt niet veel uit, wat betekend dat een ander weer jouw deel van de afwas kan doen.

Laten we echt even gek doen. Stel nu eens dat we elkaar ook emotioneel steunen. Dat je na een slechte nacht maar je hoofd uit je deur hoeft te steken om een luisterend oor te vinden. Dat je niet eens hoeft te zoeken maar iemand het gewoon weet. (Kom op, we horen het nachtelijk gestommel allemaal.)

Ja, ik wordt een beetje lyrisch hier hoor. Ik zie mijn hippie enclave al voor me. (Wie doet er mee!) Even terug naar het hier en nu. Want ik durf te wedden dat je vandaag ook al iets kan doen.

Wat dacht je van een whatsapp groep met lokale ouders? (Wist je dat er ook een Dolle Moeder app groep is? Je kan de link vinden via onze Facebook groep .) Je kan samen afspreken om iets leuks te doen met de kinderen, om oppas vragen of gewoon je hart luchten. Dat helpt al zo veel!

Nog zo’n radicaal idee. Begrip hebben. Dat kan je vandaag ook al doen. Echt, ik maak me hier ook wel eens schuldig aan, maar de oordelen die we over elkaar hebben helpen niet. Die collega met een burn-out? Geef hem een knuffel. Ja, echt. Een knuffel. (Wel eerst vragen.) Dat helpt. Of de buurvrouw die jij zo slonzig vindt. Ze hoeft je beste vriendin niet te worden maar een kopje thee kan er vast wel af. Luister eens naar haar verhaal dan snap je er vast een stuk meer van.

Verder lezen?

Zorgwerk; een loon voor moeders.

Ik ben de moeder van een moeilijk kind.

The post Slechte ouders vs slechte steun. appeared first on DolleMoeder .

De wereld op z’n kop; vergaderrecht.

Thu, 11 Apr 2019 10:04:00 GMT

Een nieuwe baan voor meneer.

Mijn man heeft een nieuwe baan. Ja, je weet hoe dat is met die mannen, èèn keer in de zoveel tijd moet dat schijnbaar. Zit ik mooi wel met de gevolgen. Het schijnt minder te worden als ze ouder zijn, maar voor nu moet ik dit elke paar jaar verdragen.

Dan verzaakt ie zijn gezinswerk. Dat verlof is nu eenmaal wettelijk geregeld. Baanverlof, bah, moderne onzin. Ik krijg dan wel leuk van de overheid een subsidie om vervangende hulp in het gezin te regelen maar toch. Wie mag het weer oplossen? Het gezin is nu eenmaal een prioriteit. Hoe denkt ie anders dat die volgende generatie er komt?

Hij is helemaal enthousiast. Praat al maanden over de nieuwe werkplek. Geloof je dat ie zelfs een feestje heeft gegeven? Echt waar. Allemaal van die mannen in een kring en dan kadotjes geven of zo. Drie nieuwe stropdassen heeft ie nu. Waarom drie?

Kijk, ik steun hem echt wel hoor. Als die baan er straks is vind ik het ook wel leuk. Het is gewoon zo lastig allemaal.

Baanverlof.

Wacht even. Ik moet het uitleggen geloof ik. Kijk, iedereen hoort zijn taak in het gezin te doen. Dat is nu eenmaal je maatschappelijke verantwoordelijkheid. Mannen van een bepaalde leeftijd willen graag naast het gezin ook een baantje hebben. Iets van een carrière of zo. Om dat mogelijk te maken zijn er allerlei regelingen bedacht. Baanverlof bijvoorbeeld. Omdat al die nieuwe taken schijnbaar verwarrend zijn worden de mannen de eerste drie maanden vrij gepland in het gezin. Lekker drie maanden vakantie op een kantoor. Dan zit ik met een vervanger die het allemaal toch niet zo heel goed weet. Die moet ik dan weer trainen. Bedtijd rituelen leren en zo.

Zo zijn er nog wel meer van die regelingen.

Het vergaderrecht.

Neem nu dat vergaderrecht. Als ie na drie maanden rust weer in het gezin begint heeft ie ook nog eens recht op extra pauzes om te vergaderen. Zou ik ook wel willen. Rustig zitten en wat dingen bespreken.

Het is dan aan mij om op te lossen hoe we dat doen met het gezinsschema. Wie haalt er dan de oudste op? Eerlijk gezegd heb ik het een beetje bij de man neergelegd. In de wet staat wel dat ik, als gezinsmanager , dat moet doen, maar ik kan toch ook wel van hem verwachten dat ie mee denkt? Het is al allemaal heel royaal hoor, wat ie krijgt.

Echt. Het leven was makkelijker in de tijd voor de echtgenoten CAO. Mijn vader deed dat toch anders hoor. Ja, die had ook wel een baan maar die klaagde nooit. Loste de boel gewoon op, stond klaar voor zijn vrouw. Zo ging dat toen. Als je als man voor een carrière kiest moet je ook niet miepen over de gevolgen.

Noodgevallen op het werk.

Oh, en nu ik toch aan het vertellen ben. Is dat ellendige vergaderrecht nog niet genoeg, dan zijn er natuurlijk ook af en toe noodgevallen op het werk. Dat ie ineens niet naar het gezin kan komen omdat er op kantoor iemand ziek is of zo.

Daar hou ik echt mijn poot bij stijf hoor. Als moeder moet je natuurlijk wel leiderschap uitstralen en hierin is de overheid wat ver gegaan. Ja, niet dat ik onredelijk ben. Af en toe een uurtje eerder naar werk kan best hoor. Niet te vaak natuurlijk.

Het gevolg is wel dat mannen nu eenmaal minder betrouwbaar zijn in het gezin. Je weet nooit wat er op dat werk gebeurt. Ineens is er weer wat of krijgen ze promotie. Begint het hele circus weer van voor af aan.

Noem mij maar ouderwets maar ik ga daardoor toch net iets eerder voor een vrouw binnen die gezinsfuncties. Tja, op vrouwen kan je meer rekenen. Al die verlof regels en dat hele maninisme gedoe doet mannen uiteindelijk geen goed. Een privé-werk balans is prima hoor, maar het slaat zo door tegenwoordig.

Vrouwen, die weten wat zorgen is. Die hebben de prioriteiten goed in de kop. Daar kunnen die moderne mannen nog heel wat van leren.

Verder lezen?

Zorgwerk; een loon voor moeders.

Feminisme vs het patriarchaat

The post De wereld op z’n kop; vergaderrecht. appeared first on DolleMoeder .

Zorgwerk; een loon voor moeders.

Thu, 04 Apr 2019 10:31:00 GMT

Overigens, ik heb het hier over moeders omdat die, gemiddeld gesproken, een buitenproportioneel groot deel van dat onbetaalde zorgwerk doen. Ook ga ik zo uitleggen dat deze toestand een misogynistisch probleem is. Dat betekend natuurlijk niet dat er geen vaders zijn die een loon behoren te krijgen voor hun zorgwerk. Ouders zijn ouders en iedereen verdient erkenning en beloning voor het werk wat ze doen.

Vrouwen werk en mannen werk.

De meeste beroepen zijn in te delen in typisch vrouwen en typisch mannen werk. Nogal onzin natuurlijk, maar goed, zo hebben we de boel lekker in hokjes zitten stouwen. Beetje jammer vooral dat typisch vrouwen werk ook met minder aanzicht en een lager loon komt. Denk dan aan verpleegkundigen, basisschool docenten of pedagogisch medewerkers. Alle drie carrières die als ‘vrouwelijk’ worden weggezet en alle drie hopeloos onderbetaald.

Natuurlijk zijn er ook onderbetaalde ‘mannen’ beroepen (politieagent bijvoorbeeld) maar gemiddeld genomen komen beroepen die vooral mannen aannemen er beter uit qua loon.

Dan nog het hele loongat stuk . Je weet wel, dat trucje waarbij je als vrouw sowieso wordt afgescheept met een lager loon, ongeacht welk werk je doet. Leuk wel. Het komt er op neer dat wij als maatschappij schijnbaar vinden dat het werk wat vrouwen doen minder belangrijk is dan het werk wat mannen doen en helemaal onderaan dat lijstje van werkzaamheden bungelt moederzorg.

Het maatschappelijk belang van zorgwerk.

Nog een leuke vergelijking. Het is mij wel eens opgevallen dat het werk met weinig loon en status ook het werk is wat we het meest nodig hebben. Ja echt. De meeste bedrijven kunnen best een dag zonder leidinggevende maar niet zonder diegenen die het uitvoerende werk doen.

Zo gaat het helemaal met moederzorg. Er staat niets tegenover, nada, niks, geen kloot. Nog geen cent loon en geen druppel waardering. Je dient jezelf als moeder op te offeren en je taak compleet onzelfzuchtig te doen. Een taak die overigens meer nodig is dan alle anderen.

Onze kinderen zijn onze toekomst. Een cliché zo vaal dat je er doorheen kan kijken maar zo ontzettend waar! Het hele doel van onze soort is een volgende generatie voortbrengen die het beter doet dan wij en die taak ligt vrijwel volledig op de schouders van moeders.

Het belang van de zorg die we ontvangen is omgekeerd lineair aan de voortgang van tijd. De eerste uren, dagen, weken en jaren zijn enorm belangrijk in de vorming van ons karakter. Precies die momenten dat we, als kleine wezentjes, vertrouwen op het zorgwerk van een moeder.

Kinderopvangtoeslag vs een loon voor moeders.

Kinderopvangtoeslag is een recht, zo vinden de meesten. Het zorgt er namelijk voor dat beide ouders kunnen werken buitenshuis terwijl er op professionele wijze voor de kroost gezorgd wordt. Grote groepen Nederlanders, de meerderheid zelfs, wil best wat belasting afdragen voor kinderopvangtoeslag. Dat vinden we namelijk in het algemeen belang.

Toch is een opvang niet echt in het belang van diezelfde kinderen , (Je weet wel, die de toekomst zijn en zo.) dat is allang en uitgebreid onderzocht. Kinderen zijn in ieder geval de eerste jaren beter af bij een ouder. Met die stevige basis zijn ze later beter in staat hun rol in de maatschappij te vervullen. Nogmaals, algemeen belang.

Helaas zijn er geen echte maatregelen die het ouders mogelijk maken om thuis te zijn voor die kinderen. Wacht even, laat me dit nog eens heel duidelijk zeggen zodat we het allemaal volgen.

We zijn bereid om geld te betalen zodat kinderen naar de opvang kunnen, maar niet zodat kinderen bij een ouder kunnen zijn, wat voor iedereen bewezen beter is.

Dat is toch waanzin? De leidster verdient een loon. De ouders een toeslag om die leidster weer te betalen maar de moeder niet voor de zorg die ze aan haar eigen kind geeft? Dat is hoe wij denken over het echte oudste beroep ter wereld. Moeder zijn.

Een loon voor moeders.

Ik wil een loon. En nee, dat is niet de kinderbijslag. Het is best leuk dat het af en toe binnen komt maar je moet het niet in uurloon willen uitrekenen. Ik ben een moeder, dat is een hoop werk en het is belangrijk werk. Het is idioot dat we van ouders (en dus voornamelijk vrouwen) verwachten dat ze dat werk maar zonder enige beloning doen. De juf op school doet het ook niet voor de knuffels en de voldoening.

Best kans dat je me nu egoïstisch vindt of zelfs een slechte moeder. Denk eens even na over dat gevoel, over de opvattingen die daar achter zitten. Hou ik minder van mijn kinderen omdat ik vergoed wil worden voor mijn tijd met ze? Want het gevolg van onbetaalde moederzorg is kinderen die met kwalitatief mindere opvang zorg worden afgescheept. Zo egoïstisch is het niet eens.

We vinden het schandelijk, als een moeder haarzelf niet offert voor haar kinderen, als ze voor haarzelf op wil komen. Dat zegt iets en het is niet ten gunste van vrouwen arbeid.

Ik wil een loon. Als we kinderopvangtoeslag kunnen realiseren dan is een ouderschapsloon niet zo veel moeilijker. Wat ik doe, elke dag en elke nacht, is belangrijk en geweldig en zwaar en de beste baan die ik ooit heb gehad. Daar mag wat tegenover staan.

Verder lezen?

Wie doet het huishouden?

Papadag is geen oppas dag!

The post Zorgwerk; een loon voor moeders. appeared first on DolleMoeder .

Tien vragen waar ik geen antwoord op heb.

Thu, 28 Mar 2019 11:02:00 GMT

1, Hoe ben ik hier terecht gekomen?

Serieus. Hoe is dit gebeurt? Het leek zo leuk, kinderen krijgen. Is het ook wel…als ze slapen. Maar hoe is mijn leven veranderd in een aaneenschakeling van pindakaas smeren en poep wegpoetsen van de meest vreemde plekken. (Je hebt nu geen zin meer in pindakaas . Alsjeblieft.)

2, Waarom moet ik mijn kamer opruimen?

Ja, weet ik veel. Omdat het er bij hoort of zo? Ik snap best dat het jouw kamer is en ik in principe geen last heb van de rommel. Punt is dat als ik je niet verplicht om af en toe de zooi op iets meer acceptabele plekken te dumpen ik me geen goede moeder voel. Iets met goede gewoontes bouwen denk ik?

Ga nu maar gewoon je kamer opruimen. Omdat ik het zeg!

3, Wanneer kan ik slapen?

Die hoor ik vooral in mijn eigen hoofd. De kinderen hoor je er nooit over. Slaap is, in een vlaag van diepe ironie, de meest vreselijke marteling die je een kind aan kan doen. Moeders niet. Die slapen graag maar doen het nooit.

Geen idee wanneer ik kan slapen. Nadat heel het huishouden onder zeil is, de nachtvoedingen gedaan zijn (Houden die ooit op?) en ik mijn leven overdacht heb? (Zie de eerste vraag.)

4, Waar is mijn andere sok?

Wat is dat met sokken!? Ik heb dus serieus voor de Jongens alleen maar zwarte sokken gekocht en op de een of andere manier kunnen nog steeds geen paar vinden.

Ik geef het op. Draag gewoon verkeerde sokken . Staat nog leuk ook.

5, Hoe werkt tijd?

Maar echt? Hoe werkt dat? Was dat nu Einstein die zei dat tijd zo relatief was? Had ie er geen oplossing voor kunnen bedenken?

Waarom is een kwartier zo voorbij als je ’s ochtends wanhopig probeert om niet al te laat op dat stomme schoolplein te staan maar duren tien minuten een eeeeewigheid als je naast een bijna slapend kind zit?

6, Wat is een Bosbeekjuffer?

Een wat? Is dat een dier? Ja, weet ik veel. Probeer Google eens . Nee, natuurlijk weet ik ook niet hoe je dat moet spellen.

7, Waarom heb je er morgen een spreekbeurt over?

Hoe bedoel je dat je morgen een spreekbeurt van een half uur over de Bosbeekjuffer moet houden? En daar kom je nu mee? Wat denkt die juf wel? Of wist jij het al? Snotverdulleme, kom daar dan ook eerder mee!

8, Wie heeft zijn drinken omgegooid?

Jongens, kom op! Er ligt hier een glas, ja daar, in die plas appelsap. Wiens glas is dat? Wie heeft het omgegooid? Ja, jullie kunnen allemaal wel heel onschuldig kijken maar ik ben er klaar mee om alles achter jullie kont aan op te ruimen!

Oh…de kat. Ja. Dat kan natuurlijk. Ik pak wel een doekje .

9, Waarom, waarom, waarom?

Waarom moet ik kleren aan? Maar waarom is het dan koud? Waarom draait de aarde dan scheef?

Geen idee joh! Ik probeer een was op te hangen. Waarom maak jij zoveel kleren vuil? Dat wil ik wel eens weten!

10, Waar is de koffie.

Oh wacht. Dat weet ik wel. Daar is de koffie . Hèhè.

Blijf vooral vragen stellen.

Nu even wat minder flauw. Vragen zijn belangrijk. Zo leren we en groeien we. Kinderen kijken kritisch naar de wereld en dat is heel belangrijk. Zonder die blik veranderd er niets en even eerlijk..zo goed doen wij het niet. Het is aan een nieuwe, nieuwsgierige generatie om de wereld een stukje beter te maken.

Meestal kan ik dat heel prima hebben maar soms….soms ben ik gewoon moe.

Verder lezen?

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

Wegsluipen van je slapende kind in tien eenvoudige stappen.

The post Tien vragen waar ik geen antwoord op heb. appeared first on DolleMoeder .

Papadag is geen oppas dag!

Thu, 21 Mar 2019 11:56:00 GMT

Officier Papa op stap!

We gaan het vandaag over over papa’s en over papadag hebben. Maar eerst even een huishoudelijke mededeling. Ik zit namelijk per uitzondering eens niet alleen achter de laptop. Bij deze wil ik je voorstellen aan de Dolle Vader. (Ja, hij blijft nog even anoniem, verlegen enzo.)

In het kader van het vader perspectief willen we eens een stukje samen schrijven. Gaat dat goed dan kunnen we dat vaker doen. Wel zo gezellig. Maar goed, terug naar de papadag.

Papadag is een rotwoord!

Nou ja, dat dus. Papadag suggereert dat de andere dagen dat niet zijn. Taal maakt uit en hoe we iets zeggen heeft een impact. Het legt bloot hoe we stiekem over dingen denken. In het geval van vaders dus niet al te positief.

Er is namelijk niet zoiets als een mamadag. Dat is gewoon elke dag want moeders zijn elke dag moeder. Is dat niet ook zo voor vaders? Blijkbaar denken we er niet zo over. Blijkbaar is papa zijn iets wat je aan en uit kan zetten.

Laten we eens heel radicaal doen hier, even echt op het scherpst van de snede, en stellen dat vaders full time ouders zijn. Ik weet, ik weet, heel controversieel en zo en dat is nu juist wat er zo verkeerd aan is.

Alsof een papa geen ouder is.

Ik heb er al eens over geschreven maar de verwachtingen voor vaders en moeders zijn heel verschillend. Dat is niet alleen vervelend voor moeders (die aan een idiote hoop eisen dienen te voldoen) maar ook voor vaders. Die worden namelijk voor het minimum de hemel in geprezen.

Dat klinkt misschien in eerste instantie leuk maar eigenlijk worden vaders geprezen voor doodnormaal gedrag. Alsof je als gezonde volwassene een compliment krijgt omdat je je eigen kont afveegt.

Vaders horen nogal eens dat het zooooo geweldig is als ze achter de kinderwagen lopen of een luier verschonen. Onzin natuurlijk want dat hoort gewoon bij vader zijn. Complimenten zijn niet altijd wat ze lijken. Ze dragen nogal eens de aanname dat wat er besproken wordt iets is wat de ontvanger normaal niet zou kunnen. Kort gezegd; als je een vader prijst omdat ie z’n kind kan troosten zeg je eigenlijk dat die vaardigheid niet normaal is voor een vent. Je ziet daarmee een vader niet voor vol aan.

Vaders zijn ouders. Het is niet de bedoeling om ze bloot te stellen aan de lading kritiek die moeders te verduren krijgen, maar het zou best leuk zijn als we met z’n allen ergens het midden vinden.

Dolle Vader op de dames wc.

Toen ik als Dolle Vader eens in een restaurant met een volle luier geconfronteerd werd ging ik uiteraard zoeken naar een verschoon tafel die niet te vinden was. Een vriendelijke medewerkster vertelde mij dat verschonen op het dames toilet kon en vroeg of mijn vrouw (Ik was daar samen met een vriendin.) dat op de grond kon.

Niet alleen is het belachelijk dat eventuele verschoning stations meestal op de vrouwen plee staan, de aanname dat de dame in het gezelschap verantwoordelijk was voor de uitvoering is ronduit beledigend.

Het is natuurlijk maar een enkel symptoom van een strontvervelend patroon, maar het is meteen wel een hele nare. Verschonen hoort er bij en als dat op een voor mannen niet toegankelijke plek moet gebeuren zeg je dus dat vaders niet bestaan. Of nochtans, niet zonder een moeder er naast.

De gevolgen van een papadag cultuur.

Als we met z’n allen aan dat stomme papadag idee vast houden (en dat doen we momenteel) heeft dat gevolgen. Vaders worden vanaf dag een aan de kant geschoven. Ze krijgen de constante boodschap dat ze niet capabel zijn en er in de verzorging van hun kind niet toe doen. Ja, dan snap ik best dat je je daarnaar gaat gedragen.

De klungelige papa is een directe consequentie van de minachtende houding die we naar vaders hebben. Moeders klungelen overigens net zo hard hoor. In het begin, tijdens de kraamweken en achter gesloten deuren. Die hebben een bevallingsverlof lang tijd om de leercurve lekker stijl te doen. Vaders niet. Die krijgen amper verlof (het wordt een beetje beter, maar niet afdoende) en mogen dus achteraf een publieke inhaalwedstrijd spelen.

Omdat ze met die achterstand beginnen worden ze snel weggeduwd waarna ze, heel begrijpelijk, in een soort aangeleerde hulpeloosheid, hun handen er maar vanaf trekken.

Tegengas voor papadag!

Wat kunnen we er dan aan doen? Hoe veranderen we de papadag cultuur? De grote, open deur is natuurlijk een behoorlijk partner verlof. ( We zijn tegenwoordig al een eind gelukkig .)

Op kleinere schaal is het belangrijk om vaders te laten klungelen. Iedereen heeft een leercurve en een poepluier verschonen bij een friemelend kind is gewoon moeilijk. Laat ze! Neem het niet over en maak al helemaal geen opmerkingen. Een steunende, begripvolle blik is voldoende.

Vaders der Nederlanden , laat je niet wegduwen! Die vrouwen nemen het dolgraag van je over maar jij bent de papa. Het is jouw ruimte en als je die weggeeft sta je binnen no time aan de zijlijn. Claim de luier, de draagdoek en de tijd met je kind. Jij bent belangrijk en jij bent een autonome ouder.

Verder lezen?

Mijn mentale ruimte is vol!

Over grote piemels en kleine pikken.

The post Papadag is geen oppas dag! appeared first on DolleMoeder .

Het verschil tussen luisteren en gehoorzamen.

Fri, 15 Mar 2019 10:58:00 GMT

Waarom moeten kinderen gehoorzamen?

Goede vraag eigenlijk. Ik denk vooral omdat wij als volwassenen het rare idee hebben dat we alles beter weten. Dat kinderen een soort domme, onbeschreven blaadjes zijn en wij ze dienen te vullen met goede gewoontes en kennis.

Even een korte geschiedenisles. Ik ga met hele grote stappen dus het zijn generalisaties. Ooit woonden we in stamverband als jagers-verzamelaars. Kinderen hadden alle vrijheid van de wereld. Met een terecht vertrouwen dat het jonge stamlid helemaal vanzelf haar of zijn plaats vindt kregen ze alle ruimte om te ontdekken.

Toen deden we een hele leuke uitvinding: Bezit, land vooral. We gingen een beetje agrarisch doen en de vrijheid van kinderen werd daarmee beduidend minder. (Overigens ook meteen de vrijheid van iedereen.)

Daarna kwam de industriële revolutie en was het helemaal afgelopen met de pret. Werk en gezin werden een fabriek. Efficiënt en emotieloos. Behaviorisme was een populaire pedagogische stroming. Denk; het trainen van een hond. Niks niet emotionele behoeftes maar straf en beloning tot het juiste gedrag vertoont wordt. Kinderen worden gezien maar niet gehoord en meer van dat soort onzin.

Nu ja, met die erfenis zitten we nu dus nog steeds.

Wat betekent luisteren?

Als ik aan een vriendin vraag of ze naar me wil luisteren dan bedoel ik natuurlijk niet dat ze exact doet wat ik zeg. Dan heb ik iets te vertellen en wil ik gehoord worden. Waarom zou dat anders zijn met kinderen?

Luisteren is een actief proces. Het gaat er om dat je de ander ziet, dat je de boodschap binnen krijgt. Luisteren gaat om aandacht geven. Mocht er in de uitgezonden boodschap een verzoek zitten, dan is “nee” daar een mogelijk antwoord op. Luisteren vereist geen gehoorzaamheid.

Als ik dus zeg dat mijn kinderen soms niet luisteren, dan bedoel ik dat ik mij genegeerd voel. Op zich weet ik best dat het leeftijd adequaat gedrag is. Ze zitten dan vaak zo diep in een bezigheid dat een moeder die iets komt vertellen gewoon niet heel interessant is. Toch vind ik het naar als ze het doen en spreek ik ze er op aan. Ook ik verdien het om gezien te worden.

Wat ik van ze vraag is niet om op te springen en te doen wat ik zeg, maar om hun aandacht op mij te richten en terug te praten. Dat is wat luisteren is.

Krijg je dan geen ongehoorzame kinderen?

Ik hoop het wel ja. Ik wil namelijk helemaal geen gehoorzame kinderen. Ik wil kleine mensen opvoeden die zelf nadenken en een mening vormen. Iets wat ik vaker zeg is dat je als ouder kan kiezen; je kan ofwel brave, gehoorzame kinderen hebben of kritische en zelfstandige volwassenen. Niet beide.

Als mijn kinderen niet met mij in discussie durven, met hun moeder die totaal onvoorwaardelijk van ze houdt, hoe moeten ze dat dan ooit doen met een vervelende manager of een grensoverschrijdende vriend?

Geef ik dan nooit grenzen?

Ja, natuurlijk wel. De Kleuter vroeg wel eens of ze mocht autorijden. Vond ik toch niet zo’n goed idee. De jongens roepen nog best regelmatig dat ze echt niet naar school willen. Daar denk ik anders over en je kan vast raden waar ze om kwart over acht staan. (Hint.) Grenzen zijn er altijd. Het verschil is dat er bij mij ook een gesprek mag zijn. Ik wil met alle liefde voor de zoveelste keer luisteren naar waarom school stom is. Ik wil ook met diezelfde liefde net zo vaak uitleggen dat school nu eenmaal verplicht is en waarom.

Een gebrek aan gehoorzaamheid betekent niet meteen grenzeloosheid. Bij ons betekent het respect en begrip voor elk gezinslid.

Verder lezen?

Met je gezin in de noodstand.

Hoe vind je je stam?

The post Het verschil tussen luisteren en gehoorzamen. appeared first on DolleMoeder .

Vrouw vs vrouw en het patriarchaat.

Wed, 13 Mar 2019 12:23:00 GMT

Rare gedachte eigenlijk. Dat onderdrukking of shaming niet telt als het gedaan wordt door iemand die op jou lijkt. Waar vrouwen andere vrouwen benadelen is het nog steeds onderdeel van het patriarchaat. Het is nog steeds niet oké en het is geen intern probleem!

Wat is het patriarchaat?

Het is een sociaal systeem waarbij de macht bij mannen ligt. Het is geen groep, het zijn zeker geen individuen, het is een patroon van gedrag en verwachtingen.

Nog niet heel lang geleden zagen we dat systeem heel letterlijk uitgevoerd worden in ons land. Vrouwen hadden geen stemrecht, mochten geen bezit hebben en hadden weinig te zeggen over hun eigen leven. Ze werden gezien als bezit. (Zo is ook het huwelijkscontract ontstaan.)

Nu is het op papier vrij redelijk geregeld. In de praktijk…..wat minder. Hoewel vrouwen geen letterlijk eigendom meer zijn wordt hun lichaam nog steeds gezien als publiek bezit . We hebben stemrecht maar zijn in de politiek enorm ondervertegenwoordigd. Er gelden nog steeds, op vrijwel elk vlak, andere verwachtingen voor vrouwen dan voor mannen. Het is echt wel beter geworden in de afgelopen decennia maar dat betekent niet dat we er zijn. Nog lang niet ben ik bang.

Vrouw vs vrouw.

Een leuke manier om een groep klein te houden is via geïnternaliseerde onderdrukking. (Internalized oppression.) Hartstikke handig want dan laat je de slachtoffers het werk voor je doen. Heel makkelijk, het gaat zo. Je hebt een groep onderdrukkers en onderdrukten. Vervolgens geef je de onderdrukte groep een flink aantal normen waar ze aan moeten voldoen. Liefst dingen die totaal onbereikbaar zijn. Dan maak je een tweedeling in de onderdrukte groep. De een voldoet afdoende en de ander niet. Creëer een (imaginair) voordeel aan het voldoen en klaar ben je! Er wordt ruzie gemaakt en jij kan lekker doen alsof je er nooit iets mee te maken had.

Vrouwen dienen aan een idiote hoeveelheid verwachtingen te voldoen. Zo veel en zo tegenstrijdig dat je toch nooit kan winnen. Als de ene vrouw op een bepaald punt voldoet kan ze een andere vrouw, die misschien geen zin heeft om, bijvoorbeeld, haar lijf kapot te diëten, flink hard beoordelen. Zo voelen beide dames zich uiteindelijk naar. De een omdat ze weet dat haar ‘goed zijn’ heel voorwaardelijk is en de ander omdat ze niet goed genoeg is. Leuk systeem hé?

Wat doen we er aan?

Dat we eerst, echt allereerst nu heel goed beseffen dat geïnternaliseerde onderdrukking een onderdeel is van het patriarchaat. Dat we onze handen er niet vanaf kunnen trekken met de opmerking “Ja, maar dat doen vrouwen elkaar aan.”. Dat het patriarchaat niet synoniem is met mannen. Het is geen man vs vrouw, het is vrijheid vs onderdrukking.

Het is dan ook niet alleen aan vrouwen om er iets aan te doen. Het is aan iedereen. Wijs elkaar er (liefdevol) op. Denk eens kritisch na over hoe jij bijdraagt aan het systeem en verander dat. Maar meer dan dat alles; kom in de sister mentaliteit.

Sister mentaliteit is iets wat ik steeds meer zie. Vrouwen die andere vrouwen helpen, optillen en steunen. Zoals je met je biologische zus zou doen. (Hoop ik dan maar, ik ken jouw zus niet.) Het is het tegengeluid voor het old boys network en daar ben ik heel blij mee.

Verder lezen?

Vrouwen hebben het nog nooit zo goed gehad!

Feminisme vs het patriarchaat

The post Vrouw vs vrouw en het patriarchaat. appeared first on DolleMoeder .

Hoe kan je sporten als je kinderen hebt?

Sun, 10 Mar 2019 11:44:00 GMT

Sporten en voor kinderen zorgen gaat niet zo makkelijk samen. Heb jij ook wel eens van die geweldige supermoeder filmpjes gezien? Waarin een mega fitte moeder allemaal geweldige oefeningen doet samen met haar meewerkende kind in haar opgeruimde huis met haar prachtige sportkleding aan? Leugens! Allemaal leugens! Geen idee waar zij hun kinderen mee omkopen maar die van mij werken dus mooi niet mee hè.

Vandaag mijn tips die wel werken. Nu ja, voor mij dan. Met mijn losgeslagen kinderen. Wie weet heb jij er ook wat aan. Gesorteerd op leeftijd van het jongste kind.

De eerste drie maanden.

Wahahahahahahahahaha!

Gewoon niet doen. Stop. Ga zitten en drink je thee .

Het eerste jaar.

Draagdoeken. Die zijn echt handig. Je kan behoorlijk wat gedaan krijgen met een kind in een draagdoek, waaronder sport. Sterker nog, gewoon rondlopen met een kind in een draagdoek telt al als workout.

Er zijn mensen die een soort draagdoek sportlessen geven maar je kan ook zelf aan de slag. Squats, lunges, dansen in de woonkamer. Gewoon even logisch nadenken. Hardlopen en gewichtheffen is geen goed plan, stevig wandelen en rustige dumbell oefeningen wel.

Het tweede jaar.

Sporten in de draagdoek kan nog steeds. Zeker als de kleine op je rug zit. Met wat geluk heb jij een kind wat ook even zelf kan zitten met wat speelgoed. HIIT workouts zijn dan handig. High Intensity Interval Training . Ofwel; snel heel moe worden. Weinig tijd, veel resultaat en het kan gewoon in de woonkamer. (Ja, of in het park als je daar het lef voor hebt.)

Oeh! Dit is ook een favoriete van mij . Leuk filmpje en je bent in zeven minuten klaar.

De peuterjaren.

Met mijn kinderen is sporten in deze leeftijd gewoon geen doen. Ze lopen door me heen, springen op mijn rug en eisen constant eten of drinken. Na de vijfde onderbreking is je motivatie voor een workout echt wel klaar.

Nu is achter een peuter aanrennen al een sport op zich. Mijn beste tip? Ga naar een (binnen)speeltuin en doe met ze mee. Ik beloof je dat je na een minuut of twintig he-le-maal stuk onder de schommel ligt.

Kleutersporten.

Jaaaaaa! Je bent door de zwaarste tijd heen. Met kleuters kan je wat afspreken. Ik heb super lichte dumbells en een eigen yoga mat gekocht voor de Kleuter. Dan kan ze naast mij mee mee doen.

Achter een filmpje zetten werkt ook goed. Monkey platter en wat drinken er naast (om in de behoeftes te voorzien) en gaan met die workout. Twintig tot dertig minuten is nu wel te overzien en je kan behoorlijk wat doen in je eigen woonkamer.

Het scheelt gewoon enorm dat je nu dingen kan uitleggen. Dat “straks” geen reden meer is voor een driftbui.

Grote kinderen.

Euh. Ja. Doe je ding. Op een gegeven moment kunnen ze ook wel even alleen thuis zijn. Vanaf een jaar of vijf à zes durfde ik wel een rondje te gaan hollen. Of leuker nog, neem ze mee. Op de fiets natuurlijk . Je wil er niet uitgerend worden door je eigen kleine atleet.

Sporten zonder kinderen.

Ja, daar gaat dit stukje eigenlijk niet over. Sporten gaat best lekker als er iemand anders op de kinderen let. Toch wil ik deze open deur even benoemen.

Weet je namelijk waar ik last van heb? (En met mij een hele hoop andere moeders.) Schuldgevoel. Het idee dat ik een slechte moeder ben als ik af en toe een uurtje voor mijzelf pak. Stom hè!

Dus bij deze wil ik je er even aan herinneren dat het helemaal oké is om op zaterdagochtend een uurtje te gaan rennen , of om op woensdagavond naar yoga te gaan. (Ja, ook als het druk is thuis. Misschien wel juist als het druk is thuis.)

Verder lezen?

Dertig dagen op proef: sporten.

Dingen die ik mis nu ik moeder ben.

The post Hoe kan je sporten als je kinderen hebt? appeared first on DolleMoeder .

Met je gezin in de noodstand.

Thu, 07 Mar 2019 11:02:00 GMT

Wat is de noodstand?

Eerst even wat het niet is. Normaal probeer ik een verantwoorde moeder te zijn. Iets met schone kleren , min of meer gezond eten en leuke activiteiten . De ene keer gaat dat beter dan de andere maar ik heb een soort van minimum standaard en daar hou ik me wel aan.

Ja, tot er echt iets gebeurt. Als ik de koorts in mijn lijf langzaam voel stijgen dan verklaar ik de noodstand. Dat minimum waar ik het net over had? Uit het raam er mee! Die dag is mijn enige taak om mijzelf en de kinderen in leven te houden. Verder doe ik niets.

Praktisch ziet dat er uit als een gezin wat zoveel mogelijk in pyjama op de bank hangt. Met Netflix en makkelijk eten. ( Chips dus. ) Het betekent dat ik in het huishouden alleen het aller, aller noodzakelijkste doe. Dat schermtijd vandaag de hele dag is en dat de eventuele schoolgang echt met de auto gebeurt.

Wanneer gebruik ik die noodstand?

Ik zei het hierboven al, de noodstand is heel geschikt als ziek dagje. Aangezien er nog steeds geen ziekmeldservice is voor moeders (Ministers, ik kijk nu even naar jullie. Regel dat.) en niet iedereen een partner heeft die thuis kan zijn, zal je toch iets moeten verzinnen.

Oververmoeidheid is ook een goede reden om even in de noodstand te gaan, of een enorme berg stress. Eigenlijk elke dag waarop het allemaal gewoon even veel en veel te veel is. Je kan proberen om het onmogelijke van jezelf te eisen, of gewoon toegeven en een dagje rondhangen. Ik heb de eerste optie vaak genoeg geprobeerd om te weten dat de tweede een stuk beter werkt.

Ben je dan een slechte ouder?

Nee.

Oh, heb je uitleg nodig? Oké, komt ie: Natuurlijk niet. Niemand kan constant op maximaal nivo presteren. Dat gaat niet, zo zijn we niet gemaakt. Iedereen heeft pauze nodig. Als je een kantoorbaan hebt gaat zo’n pauze nog wel maar kinderen zet je niet zo makkelijk uit.

Het was nooit de bedoeling om alleen thuis te zitten met je kroost. We zijn ontworpen om dat opvoeden in een stam te doen. Het is een stuk makkelijker ziek zijn met een groep mensen om je heen om de boel op te vangen. Dat jij nu in je eentje iets probeert wat eigenlijk een groepsopdracht is betekent niet dat je het verkeerd doet als je eens een dag op de bank ligt.

Enne, zie het eens vanuit het perspectief van je kind. Een dag lang tegen je moeder of vader aanhangen terwijl je leuke filmpjes kijkt en lekkers eet. Best kans dat jouw kinderen de noodstand dagen herinneren als de leukste tijden van hun jeugd! Als je normaal dat opvoeden min of meer verantwoordelijk doet wordt je nageslacht er echt niet slechter van als de regels een dagje niet gelden. Beloofd.

Verder lezen?

Het eerste kind vs het derde kind. Of hoe je een loedermoeder wordt.

The post Met je gezin in de noodstand. appeared first on DolleMoeder .

Je eigen welzijn vs je kinderen; voor wie kies je?

Sat, 23 Feb 2019 11:13:00 GMT

Even wat voorbeelden: Dat een oververmoeide moeder wordt gezegd dat ze nu maar moet stoppen met borstvoeding omdat ze dan meer rust heeft. (Wat niet eens waar is!) Of dat het nu maar tijd is om je kindje te slaaptrainen zodat een wanhopige vrouw wat langer kan tukken. (Nogmaals, niets eens waar, ik zie een patroon hier.) Ik kan zo nog een hele hoop andere voorbeelden verzinnen. Moeder en kind worden als tegenstanders gezien, zij of ik, zwart of wit. Dat is wat mij zo irriteert!

Maar goed, behoeftes, die hebben we allemaal. Dat heeft te maken met dat eigen welzijn. Eerst die behoeften maar eens op een rij.

Het welzijn van je kind.

Kinderen hebben vooral nabijheid nodig, zeker hele jonge kindjes. Een ouder om te knuffelen, borsten om uit te drinken en af toe een schone luier. Punt is dat die nabijheid een 24/7 dingetje is. Met een hele kleine baby is dat meestal wel te doen (in de draagdoek) maar een dreumes of peuter is lastiger mee te nemen.

Wij zijn sociale dieren, groepsdieren . Het is helemaal niet de bedoeling dat we vaak alleen zijn, zeker onze jongen niet. In een groep kunnen we de last delen en kan moeder ook nog even rustig wassen of zo. Dat we de groep kwijt zijn betekend niet dat onze instinctieve behoeften anders zijn geworden.

Je eigen welzijn.

Als volwassene zijn je emotionele behoeften wat ingewikkelder geworden. Veruit de meeste mensen willen nog steeds in nabijheid van anderen zijn. Zonder geliefden worden we eenzaam. Maar daarnaast hebben we ook waardering, een doel, nuttige tijdsbesteding en nog veel meer nodig.

Rust, ook nog zo’n behoefte. Of beter beschreven, niet overbelast worden. Dat is best belangrijk voor je eigen welzijn. Punt is, wat ik hierboven al zei, we proberen een taak (kinderen opvoeden) in ons eentje te doen die ooit voor een groep ontworpen is. Dat gaat geheid fout.

Op de verkeerde schouders.

Komt het punt waarop ik me ga irriteren. Als zo’n moeder dan enigszins voorspelbaar instort krijgt ze te horen dat ze “voor haar eigen welzijn” het kind nu streng moet aanpakken. Borsten op slot, kinderkamer dicht en gaan met die banaan. Er is lang genoeg toegegeven aan de kleine, nu dient de moeder aan de beurt te zijn. (In de idiote veronderstelling dat de aangedragen oplossingen überhaupt nut hebben, wat ze, spoiler, niet doen!)

Zo wordt een gebrek van de maatschappij weer eens op de schouders van vrouwen gedumpt. Gebeurt wel vaker, heel vervelend patroon waar we wat mij betreft nu wel eens klaar mee mogen zijn.

Hoe idioot is het wel niet! Dat je iemand veel te veel werk geeft en je, als het onvermijdelijk fout gaat, ook nog eens de schuld legt bij degene die keihard heeft lopen rennen om aan die belachelijke eisen te voldoen. Oh, overigens ook nog onder een barrage van kritiek en passief agressief ‘advies’ . En je dan afvragen waarom zoveel ouders in een burn-out zitten!

De derde optie.

Moeder en kind staan niet tegenover elkaar. Ze zijn geen tegenstanders en hun welzijn is, hoe kan het ook anders, met elkaar verbonden. Als in, ze zijn samen gelukkig of samen ongelukkig. In dat tweede geval moeten we het paar niet scheiden, maar de derde optie kiezen.

Het is vrijwel nooit zo zwart of wit als het gesteld wordt. Wel is het moeilijk om verder te kijken dan de oplossingen die constant aangedragen worden. Door al het ‘advies’ kom je zelf in zo’n of/of mindset. De eerste stap is om daar uit te komen.

De derde optie vinden vereist creativiteit en dat is moeilijk als je moe en overbelast in een hoekje wordt gedreven. Oh, en hulp. Dat is ook zo’n derde optie ding. Hulp.

Weet je nog dat ik hierboven vertelde over die stam ? Die zou normaal helpen. Daarom zijn zo ontzettend veel van die opvoedproblemen op te lossen met een helpende hand. Iemand die elke vrijdagochtend met je kind naar de speeltuin gaat, iemand die je ramen komt wassen of soms gewoon iemand die naar je luistert zonder oordeel.

We krijgen de constante en schadelijke boodschap mee dat we het allemaal alleen moeten doen. Dat hulp vragen een teken van zwakte is. Dat is het niet!

Andere derde opties.

Wat de derde optie is, is voor iedereen heel persoonlijk. Ik kan hier geen stroomschema geven (dat zou leuk zijn) maar wel inspiratie. Naast hulp kunnen derde opties zijn:

Een groter bed. (Zodat je wat minder vaak een voet in je neus hebt.)

Andere medicatie. (Er is vrijwel altijd een manier om medicatie met borstvoeding te combineren.)

Vroeger naar bed. (Slaap is soms belangrijker dan iets afmaken.)

Bedtijd loslaten . (Minder structuur is soms juist goed.)

Vitamine D . (Ja, voor jou. Het zal je verbazen hoe veel mensen een gebrek hebben.)

Een speciale pyjama met toverkracht . (Of monsterspray, of een toversteen.)

Draagdoeken! (Waarom worden die niet gratis uitgedeeld na een bevalling?)

Een nieuwe mindset. (Dit is niet voor altijd. Het gaat over.)

Verder lezen?

Ziekmelden voor moeders.

The post Je eigen welzijn vs je kinderen; voor wie kies je? appeared first on DolleMoeder .

Moe van mom shaming!

Thu, 21 Feb 2019 11:57:00 GMT

Wat is mom shaming?

Nou ja, ik zei het net al. De kritiek, de ongevraagde en onbehulpzame stroom negatieve opmerkingen vaak slecht vermomt als ‘advies’.

Het begint zodra je zwanger bent. “Zou je dat wel eten?” “Dat moet je niet tillen hoor.” en de altijd leuke “Mijn nicht/vriendin/collega kon dat allemaal wel tijdens haar zwangerschap .” Als je overigens dacht dat het alleen in informele kringen gebeurt moet ik je teleurstellen. Allerlei professionals doen vrolijk mee. Het consultatieburo is er zelfs berucht om!

Mom shaming is meer dan vervelend. Ik mocht laatst aan een vader uitleggen dat het eigenlijk heel normaal is dat zijn vrouw niet graag een ‘goede moeder’ genoemd wil worden. We vinden onszelf namelijk nooit goed genoeg. Volgens het aloude principe van reclame is de (negatieve) boodschap zo vaak verhaald dat we het zijn gaan geloven. Al die haat is fijn geïnternaliseerd en vreet ons weg van binnen.

Mom shaming zorgt er voor dat moeders hun grenzen voorbij lopen, niet om hulp durven te vragen en soms zelfs dingen doen waar ze helemaal niet achter staan. (Hun kind alleen laten huilen bijvoorbeeld.) Het is slecht voor kinderen en vernietigend voor moeders en het moet nu snotverdulleme eens klaar zijn!

Waarom doen we het?

Tja, goede vraag. Waarom doen we aan mom shaming? De grote grap van dit ellendige verhaal is dat het voornamelijk moeders zijn die elkaar zo naar behandelen.

Als ik er precies op in wil gaan waarom we zo tegen elkaar doen dan ben ik een feministisch boek aan het schrijven. Even heel kort door de bocht gesteld is het een oude en beproefde methode om een groep klein en afhankelijk te houden. Je zorgt gewoon dat ze elkaar de tent uit vechten. Doen ze het werk nog voor je ook.

Natuurlijk is dit niet een door een slechterik uitgebroed plan. (In een schuilplaats, onder een vulkaan, met poes op schoot en litteken over een oog.) Het gaat om patronen die langzaam ontwikkelen, verborgen zijn in ons sociale gedrag maar een ziek systeem in stand houden.

Weg met mom shaming!

Het stomme van mom shaming is dat we, om er van af te komen, niets anders hoeven te doen dan er mee ophouden. Gewoon inzien dat ongevraagd advies geen advies is. Dat jouw methode waarschijnlijk niet de enige juiste is en zelfs al weet je zeker dat je gelijk hebt, dat andere mensen hun eigen leercurve hebben.

Ik ben er zo klaar mee! Het is vermoeiend en ik ben al moe genoeg! Ik ben het zat, mom shaming is uit de mode, een stomme, oude gewoonte en absoluut onderdeel van het patriarchaat. Klaar nu! Moeders der aarde, verenigt u!

Wat doen we er aan?

Nou ja, stoppen dus. Maar goed, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. We zijn soms zo overtuigd van ons eigen gelijk en van onze rol als redder. Onder elke leuke kinderfoto moet het commentaar dat de gordel van de autostoel niet goed zit, dat dat mutsje af of juist op moet en dat je zo een draagdoek niet knoopt! (Oh ja, dat zijn allemaal voorbeelden van mom shaming. Ik heb het tot mijn spijt wel eens gedaan en jij vast ook.)

Wat je wel kan doen is (zo privé mogelijk) vragen of je advies mag geven…en dan ook “nee” als antwoord accepteren. Wat je kan doen is beseffen dat kinderen echt wel ergens tegen kunnen en niet meteen dood neervallen als ze een snoepje eten. Wat je vooral kan doen is beseffen dat, ook al heb je misschien gelijk, mom shaming niet de manier is om een ander te helpen. Het enige wat we bereiken is dat we andere moeders de grond in boren en hun last nog zwaarder maken.

Hoe je aan de andere kant omgaat met mom shamers heb ik geen goed antwoord op. Negeren kan helpen. Of een leuke standaardzin. “Bedankt voor het advies, ik zal het de aandacht geven die het verdient.”

Verder lezen?

Schoolplein etiquette voor goede moeders.

The post Moe van mom shaming! appeared first on DolleMoeder .

Hoe vind je je stam?

Thu, 14 Feb 2019 13:23:00 GMT

Stam geschiedenis.

Vroeger had iedereen een stam want toen leefden we zo. In een groep bedoel ik. Gedurende een groot deel van onze evolutie leefden we samen met zo’n twintig tot vijftig andere mensen. Er ging eens iemand dood, er werd eens iemand geboren en er was een klein beetje migratie maar grotendeels bleven het dezelfde stamleden. Mensen die je door dik en dun kon vertrouwen, die je kent en van wie je zelfs afhankelijk bent. (En zij van jou.)

Onze instincten en biologie zijn nog afgestemd op dat stamleven. Beetje jammer dat onze samenleving nu anders ingericht is. In plaats van in een stam leven we nu in kleine familie units. Handig qua vrijheid en privacy maar totaal funest als het op de workload aankomt. Geen wonder dat het zo vaak fout gaat als er kinderen komen. Kinderen zijn namelijk veel te veel werk voor maar één of twee volwassenen. Dat hoor je te doen met die stam.

Heb je er al een?

Wie weet heb jij eigenlijk stiekem al een stam. Oké, misschien lopen ze niet in vijgenblaadjes (we blijven vegan hier) door je tuin maar met wat geluk zijn ze er wel. De familie en vrienden die je al had zijn je eerste kandidaten.

Het kan best dat je niet gewend bent om zo met elkaar om te gaan. Wie weet was je vroeger heel zelfstandig en vroeg je noohooit om hulp. Best lastig om daar overheen te stappen maar een bevalling is lastiger en die heb je al gedaan. Bel je zus, je moeder of je oude maatje en vraag ze om eens te helpen. Nee heb je en ja kan je krijgen. (Of een rare blik, maar goed, dat overleef je wel.)

Deze tip werkt helaas niet voor iedereen maar het blijft het proberen waard. Het kan heel verrassend zijn hoe zorgzaam je jonge, tot nu toe onverantwoordelijke, broertje ineens blijkt met zijn neefjes en nichtjes.

Ouder groepen.

Werkt de oude garde niet mee dan heb je een nieuwe nodig. Een goede plek om te zoeken is bij mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ja, een kinderloze vrijgezel heeft meer tijd om je te helpen dan een andere overbelaste moeder, maar het is beter (veel beter) dan niets.

In de meeste steden worden verschillende soorten ouder-groepen georganiseerd. Denk aan een borstvoeding café, een mama café of een peuter speel groep. Op zichzelf zijn dat soort plekken al geweldige (en vaak geestelijke gezondheid reddende) uitjes maar als je regelmatig komt loop je vanzelf vrienden op. Vrienden die heel wel stamleden kunnen worden.

Zoek eens op social media of gewoon op Google. Er is vaak meer dan je denkt. Woon jij toch ergens waar het niet is? Mocht je de energie er voor kunnen opbrengen (koffie!) dan kan je altijd een groep beginnen. Als het loopt ben je meteen de queen bee.

Online groepen of de digitale stam.

Omdat er nogal een leeftijdverschil tussen mijn kinderen zit heb ik twee tijdperken meegemaakt. Toen ik elf jaar geleden aan het avontuur begon stond social media in de kinderschoenen. Het was nog niet de plek waar ouders elkaar vonden en ik kan je vertellen dat dat behoorlijk eenzaam was.

Nu is dat mooi even anders. Op social media en andere digitale forums kan je een bijna instant stam vinden. Kwestie van de groep zoeken die bij je past en veel schattige foto’s posten. (Eindelijk een plek waar ze al die wasbare-luiers-billenfoto’s waarderen!)

Nu hoor ik je al roepen dat een digitale stam niet is wat je nodig hebt. Jij zoekt iemand die je baby vast kan houden of achter je peuter aan kan rennen! Ik ben hier om te zeggen dat dat niet helemaal klopt. Je zoekt namelijk ook iemand om je te begrijpen, om tegenaan te klagen en om raad aan te vragen. Dat kan allemaal heel prima digitaal.

Toch is de beste truc van de online stam de meet-up. Gooi eens op de groep dat je in [stad] woont en zo graag andere ouders wil leren kennen. Stel een speelafspraak of pot-luck voor en presto(!), nieuwe vrienden. (Oké, oké, het is niet zo simpel als dat, maar het werkt wel.)

De niet-stam stam.

Dan is er ook nog de stam die eigenlijk geen stam is maar eigenlijk ook wel. De mensen die je inhuurt bijvoorbeeld. Of iemand van een vrijwilligersorganisatie.

Een geweldige ontwikkeling vind ik die oppas-services die momenteel opkomen. Jonge meiden die zichzelf organiseren en zo als oppas beter vindbaar zijn. Ik kan niet in je portemonnee kijken, maar als je af en toe wat over hebt is een oppas een prima besteding. Met wat geluk vindt je er eentje waarmee het klikt en je hebt er een (weliswaar betaald) stamlid bij.

Ook zijn er in Nederland een aantal vrijwilligersorganisaties en groepen (vaak met een levensbeschouwing) die kunnen helpen. Ik heb zelf ooit iemand van Humanitas over de vloer gehad en dat was heel prettig. Mijn moeder is vrijwilliger geweest en heeft zo wat kinderen geholpen met leren lezen. Het is niet verkeerd om om hulp te vragen, ook niet als dat bij een instantie is.

De Dolle Moeders.

Mocht je het leuk vinden, ik heb eens een Facebook groepje gemaakt. De Dolle Moeders. Niet veel mee gedaan maar het wordt maar eens tijd, denk ik.

Ben jij ook een dolle moeder en wil je andere rare, luide, hippie-moeders in je stam, kom dan eens kijken. Maken we er een gezellige boel van en doen we in de lente een meet-up in het park. Voor je het weet loop je een dolle stam op.

Verder lezen?

Het eerste kind vs het derde kind. Of hoe je een loedermoeder wordt.

Tien vragen die iedereen stelt aan iemand met dreadlocks.

The post Hoe vind je je stam? appeared first on DolleMoeder .

Tien vragen die iedereen stelt over wasbare luiers.

Sat, 09 Feb 2019 11:08:00 GMT

Onze oma’s en in veel gevallen ook onze moeders deden niet anders. Wegwerp luiers zijn een relatief nieuwe uitvinding die zo snel populair is geworden dat we het alternatief zijn vergeten. Dat is jammer, want wasbare luiers zijn een prima optie en geschikt voor bijna iedereen. Daarom vandaag de tien meest gestelde vragen (aan mij dan) over wasbare luiers.

1, Wasbare wattes?!

Luiers. Van die dingen die om de billen van je kind gaan. Echt, ze bestaan nog en eerlijk gezegd zijn ze beter dan ooit.

Wasbare luiers zijn gemaakt van katoen, bamboe of een andere absorberende stof. Daar overheen gaat een ademend maar waterdicht laagje om de kleren droog te houden. Ze komen in allerlei varianten, kleuren en maten. Je kan heel ouderwets gaan vouwen (doen wij, best leuk) of met de zogeheten all-in-one versies aan de slag. Die werken eigenlijk hetzelfde als zo’n papieren ding. Hier vindt je wat meer uitleg over de verschillende soorten.

2, Is dat niet vies?

Ja. Wat dacht je dan? Je bent poep en plas aan het opruimen en dat is vies. Alleen zijn wasbare luiers niet viezer dan wegwerp. Het is dezelfde poep en als je dat niet kan hebben valt het ouderschap waarschijnlijk erg tegen.

Het grote verschil vind ik zelf de geur. Wegwerpluiers stinken enorm. Het is iets met de chemicaliën die ze er in stoppen, ik word nogal onpasselijk van de geur. Oh, en de afvalberg die er ermee creëert, dat is ook best vies.

Een wasbare luier met poep er in ruikt ook niet naar roosjes maar ik vind het zelf een stuk minder vervelend. Grappig genoeg is het een kwestie van de luieremmer op een kiertje laten. Dan gaat de boel niet broeden en ruik je het niet. (Ja, tenzij je je neus er in steekt.) Het is ook allang niet meer nodig om de boel in een emmertje uit te spoelen. De wasmachine doet het zware werk.

3, Zit er poep in jouw wasmachine?!

Nee, nu niet. Nu zitten er kleren is. Misschien dat ik later vandaag nog een luierwasje draai en dan zit er even poep in ja. Wat de wasmachine prima aankan en er na het wasprogramma ook weer helemaal uit is.

Bij wegwerp luiers heb je veel vaker de zogeheten poep explosie. Dat het over het hele ruggetje zit, zeg maar. Gooi je die kleren dan ook weg? Ik dacht het niet. Wasmachines zijn wel wat gewend, zeker de moderne.

Overigens kan je ook papieren inleggers gebruiken. Bij poep pak je die op en gooi je de boel weg. Zo is er ook veel minder om uit te wassen.

4, Zit er dan poep in jouw prullenbak?!

Eeeh, ja. Nieuwsflits; dat zit er bij alle gezinnen met kleine kinderen. Wat denk je dat er met wegwerp luiers gebeurt? Je kan het apart bewaren of gewoon in de vuilnisbak gooien. Uiteindelijk gaat het gewoon met het afval mee. Kan geen kwaad.

5, Zijn wasbare luiers niet ontzettend ouderwets?

Ja. Net zo ouderwets als kleren. Toch denk ik dat papieren mode niet zo aan gaat slaan.

Net als kleding is er behoorlijk wat ontwikkeling geweest op het gebied van wasbare luiers. Ze komen nu in de meest hippe kleuren en printjes . Als je dat wilt. Sommige mode is tijdloos en er is niets mis met een gevouwen katoenen doek.

6, Zijn die luiers niet heel duur?

Nee. Of nu ja, duur is een heel subjectief begrip. Je kan alles zo duur maken als je wilt. Er is nogal een verschil in prijzen voor wasbare luiers maar dat is er ook met wegwerp. Een paar jaar lang de meest luxe A-merk papieren luiers kan heel behoorlijk oplopen.

In principe is wasbaar goedkoper dan wegwerp en dan worden de kosten van het wassen meegerekend. Het grote verschil is dat je bij wasbaar een investering moet doen en bij wegwerp regelmatig kleinere bedragen betaalt.

7, Is al dat wassen niet slecht voor het milieu?

Kijk, het zou natuurlijk geweldig zijn als er bij je verpakking wasbare luiers een toverstaf komt waarmee je ze schoonmaakt. Zo “ poef” en schoon! Lekker snel ook. Jammer dat het een sprookje is.

De productie van katoen en het draaien van een wasmachine is niet ideaal, maar nog altijd een stuk beter dan het produceren, vervoeren en weggooien van de enorme berg wegwerp luiers die een kind nodig heeft. Voor extra punten koop je bio katoenen luiers en vul je de luierwas aan met wat handdoeken zodat de wasmachine goed vol zit.

8, Is dat niet zielig voor de baby?

Waarom? Wat is er zielig dan? Dit is een vraag die ik nooit snap. Een luier is een luier. Zal wel niet heel lekker zitten maar het is beter dan een natte broek. Denken mensen dat je wasbaar nooit verschoont of zo?

Overigens, klein puntje. Wist je dat wasbare luiers, omdat ze wat dikker zijn, juist goed zijn voor de ontwikkeling van de heupen? Helpt ze in de juiste stand groeien. Verder zijn wasbare luiers erg handig bij het leren lopen. Of beter, bij het vallen. Draagbaar kussentje.

9, Is dat niet lastig voor een oppas?

Tja, wat is lastig? Je moet het een keertje voordoen. Net zoals je laat zien waar het eten staat of van een oppas verwacht dat ze de voorkeuren van je kind kennen. Ik doe het meestal voor op een grote knuffel en laat die dan geluierd achter. Dan kunnen ze nog eens kijken hoe het zit.

Als iemand op jouw kind komt passen mag je best verwachten dat ze een beetje moeite doen. Een wasbare luier omdoen is niet moeilijker dan een kind aankleden en dat doen ze immers ook.

10, Is het niet veel werk?

Mwa. Het valt wat mij betreft erg mee. Je hebt twee extra wasjes per week. Of eigenlijk niet want ik was de handdoeken mee en die moeten toch. Met wegwerp moet je naar de winkel, dat is ook moeite.

Het zal echt wel dat wegwerp luiers iets minder werk zijn. Dat kan een beslissende factor zijn, ik ga niet oordelen over de energie die jij over hebt. Soms is dat nu eenmaal heel weinig.

Wat ik zelf heel prettig vind is dat ik nooit misgrijp. Met mijn ADHD hoofd kan ik er heel makkelijk om elf uur s’ avonds achter komen dat ik geen luiers heb gekocht. Mocht ik de laatste wasbare pakken, dan kan ik in de tijd dat mijn dochter die om heeft een wasje draaien en er een paar op de verwarming drogen. Hoef ik het huis niet voor uit. (Aangenomen dat ik wel aan wasmiddel gedacht had.)

Verder lezen?

Thuiswerk tips; hoe krijg je iets gedaan met een kind om je heen?

The post Tien vragen die iedereen stelt over wasbare luiers. appeared first on DolleMoeder .

Ik ben te luid, te veel en dat is prima.

Thu, 07 Feb 2019 10:59:00 GMT

Ik ben altijd al te luid geweest. Oké, da’s niet helemaal waar, mijn moeders vertelden me dat ik een hele rustige baby was. Het begon ergens met de spraakontwikkeling. (Die volgens de verhalen vroeg kwam.) Toen ik mij eenmaal verbaal kon uiten was het hek van de dam. Mede daarom heb ik het niet altijd makkelijk gehad. Als meisje wordt je weggezet als ‘bazig’ of ‘druk’. Overigens niet door de eerdergenoemde moeders. Hoewel een van de twee soms wel riep dat haar oren er vanaf zouden vallen als ik niet eens ophield met praten.

Wat is de te veel vrouw? (Met feministische uitweiding)

De te veel vrouw, de te luid vrouw, is uiteindelijk gewoon een vrouw. Heel gek met vrouwen, maar ze komen in alle soorten. Zou je niet verwachten.

Alle sarcasme daargelaten is het concept dat een vrouw te luid kan zijn vooral een misogynistisch concept. Ergens in dat hele ‘vrouwen zijn eigendom’ tijdperk is ook maar bedacht dat dat eigendom stil dient te zijn. Zachte stem, zachte schrede. Dat soort onzin.

Hoewel we nu net doen alsof het feminisme klaar is zie je de afdrukken van die denkbeelden nog steeds. Bijvoorbeeld bij een luide vrouw, dat mag namelijk nog steeds niet. Oh, je wordt niet meer letterlijk op de brandstapel gegooid. Nu gaat het lekker subtiel. Als in, met honderd speldenprikken per dag. Meisjes zijn bazig en dienen stil te zitten, vrouwen zijn nog steeds bazig. (Waarom is dat slecht eigenlijk? Bazig, een baas of leider zijn. Waarom is dat geen compliment?)

De te luide vrouw wordt weggezet als een oproerkraaier, een rare activist, een vervelend mens. Ze is een vrouw die haar plaats niet weet.

Dun, dunner, dunst.

Even een zij uitstapje, maar zou onze Westerse obsessie met dunne vrouwen iets te maken hebben met hetzelfde vooroordeel? Als je zo dun mogelijk bent dan neem je zo min mogelijk ruimte in.

Niet dat het, als het al klopt, een absolute waarheid zou zijn. Zat onderdrukkende samenlevingen waar vrouwen met een maatje meer als de norm worden gezien.

Het heeft iets verdwijnends, dat diëten. Je probeert stukken van jezelf te verwijderen, minder te maken. Soms worden die stukken zelfs letterlijk weggesneden. Hoe dan ook, even een losse zij gedachte. Soms schiet er iets in je hoofd, ken je dat?

Met dank aan de te luide vrouw.

Gelukkig zijn er, ondanks alle tegenstand, luide vrouwen. Die hebben namelijk met hun luide stem rechten opgeëist. Plek ingenomen die hun ontzegd werd. De suffragettes bijvoorbeeld, of de grote feministen van de tweede golf. Vrouwen als Rosa Parks , die niet opstond. Kathrine Switzer , die een marathon liep, Maya Angelou , die ons schoonheid gaf en Malala Yousafzai , de jongste winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede.

Luide vrouwen veranderen de wereld. De te veel vrouw is misschien niet altijd makkelijk in de omgang, maar ze krijgt wel dingen gedaan.

Moeten alle vrouwen luid zijn?

Weet je nog wat ik net zei, over dat vrouwen toch net mensen zijn en in alle soorten komen? Dat dus. Natuurlijk moeten vrouwen niet allemaal te luid zijn. Stille vrouwen, in het midden vrouwen, bedachtzame vrouwen en alle andere vrouwen zijn geweldig. Ook niet eens alleen omdat vrouwen nu zo geweldig zijn. Mensen zijn dat.

Of je nu net als ik met luide stem op de barricades klimt of stilletjes jouw aandeel levert. Mensen zijn zo mooi in hun diversiteit.

Verder lezen?

Oordelen in het #Metoo tijdperk, wie moet je geloven bij seksueel misbruik?

The post Ik ben te luid, te veel en dat is prima. appeared first on DolleMoeder .

Pre menstrueel syndroom (PMS) als verdrukt instinct.

Sat, 02 Feb 2019 11:06:00 GMT

Ik heb een theorie. Ik denk dat PMS niet inherent bij ongesteld zijn hoort maar een reactie is op een verdrukt instinct. Komen we later op terug, eerst een stukje geschiedenis.

Afgezonderd menstrueren.

In onze geschiedenis vindt je veel voorbeelden van een zogenaamde ‘red tent’ . (De naam komt uit een, overigens prachtig, boek en is fictioneel, maar het concept is historisch verantwoord.) Een plek waar menstruerende vrouwen samen rust vinden. Klinkt niet heel verkeerd.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Als je zo dicht op elkaar leeft zullen de cycli wel min of meer afgestemd zijn, dus zit je met een gezellig groepje bij elkaar. Uitrusten, praten, kennis doorgeven. Een cultuurelement bedoelt voor vrouwen. (Of nochtans, voor mensen met een baarmoeder.) Daar hebben we nu een flink gebrek aan.

Doorgaan tijdens de menstruatie.

In onze maatschappij zonderen vrouwen zich niet af. Wij gaan door, netjes naar voorbeeld van de tampon reclames waarin vrouwen in witte broeken heel blij allerlei drukke activiteiten ondernemen. De producten om bloed mee op te vangen zijn extra discreet verpakt en geuren naar bloemetjes. Zo weet niemand waarom jij je eigenlijk als een lauwe zak ellende voelt.

We gaan door, werken door, rennen door, regelen door en lachen door onze tanden heen. Paracetamol er in en gaan met die banaan. Zo lopen we ons (bloedende) lichaam hard voorbij, met de nodige klachten als resultaat.

Stel je toch eens voor dat je een afspraak af zou zeggen omdat je (bijna) ongesteld bent? Dat je gewoon eerlijk zegt dat je geen zin hebt in het etentje omdat je buikpijn hebt en alles opgezet is. Kan je je de reacties al voorstellen? Er zijn zat vrouwen die vrij ernstige klachten hebben rondom hun menstruatie, die komen niet onder het ziekmelden uit met vaak de nodige vooroordelen.

Pre menstrueel syndroom (PMS) is een instinct.

Daar komt ie, mijn theorie. Of eigenlijk mijn heldere moment. Het gebeurde me laatst een dag of wat voor het maandelijks bloeden weer begon. Ik moest van alles buitenshuis doen en had daar totaal geen zin in. Uiteraard deed ik braaf wat er van een Westerse vrouw verwacht werd, paracetamol en doorgaan met in mijn hoofd fantasieën over verdwijnen in een kussenfort . Toen kwam het lampje; zou PMS niet eigenlijk het instinct zijn om je terug te trekken? Om even een pauze te nemen van de drukke maatschappij en naar binnen te keren?

Het is vrij logisch als je er over nadenkt. Wij zijn van origine prooidieren en bloed trekt roofdieren aan. Ideaal moment om rustig in je grot te blijven, zou ik zeggen. Ik ken ook echt geen enkele vrouw die tijdens PMS echt zin heeft om van alles te doen. Meestal klinkt een kruik, thee en Netflix verdacht aantrekkelijk.

Menstruatie en vooruitgang.

Als ik denk aan vooruitgang in menstruatie zie ik eerst geweldige bloed-opvang systemen voor me. Of pillen zonder bijwerkingen, dat zou ook leuk zijn. Toch is maatschappelijke vooruitgang net zo hard nodig en misschien wel harder. Hoe het nu is gaat het eigenlijk niet. We verwachten van vrouwen dat ze altijd alles doen en geven, zonder begrip voor de momenten dat dat even niet kan.

Menstrueren is werk en daarvan afgeleid is PMS dat ook. Het is een taak die mensen met een baarmoeder vervullen teneinde de soort in stand te houden. Hoe geweldig zou het niet zijn als we daar wat respect voor kregen?

Ik ben niet zo’n voorstander van het menstruatie verlof. Het klinkt leuk in theorie en in de praktijk draait het waarschijnlijk uit op nog meer discriminatie op de arbeidsmarkt. Het probleem is, mijns inziens, ook niet op te lossen met meer regels, wel met meer begrip.

Als we met z’n allen snappen dat baarmoeder bezitters af en toe met een maatschappelijke taak bezig zijn, dat PMS of menstrueren een normale en geaccepteerde reden zou zijn om wat minder te doen. (“Ik sla deze vergadering even over, het is die tijd van de maand.”) Dat elke vrouw zelf aangeeft wat ze nodig heeft en dat dat gewoon geaccepteerd wordt. (Mag dat überhaupt ingesteld worden? Niet alleen voor menstruatie en vrouwen maar voor alle genders? Dat je aangeeft als iets niet gaat en men dan naar je luistert. Of ben ik dan te utopisch bezig?)

Waar ik van droom zijn geen moeilijke dingen, geen dingen die door de tweede kamer hoeven, of via een ARBO arts. Begrip, steun en normalisering. Eigenlijk ben je dan al een heel eind. Oh, en af en toe een rode tent want die zijn gewoon heel gezellig.

Verder lezen?

Ongesteld zijn is vies!

Orgasme cursussen en waarom ik er een hekel aan heb.

The post Pre menstrueel syndroom (PMS) als verdrukt instinct. appeared first on DolleMoeder .

Thuiswerk tips; hoe krijg je iets gedaan met een kind om je heen?

Thu, 31 Jan 2019 11:12:00 GMT

Met een kleine baby wil het vaak nog wel in combinatie met een draagdoek. Ik heb nogal wat voor elkaar gekregen met mijn dochter op mijn rug. (Dan heb je je handen vrij.) Heel soms heb je zo’n hummeltje wat echt alleen maar in je armen wil zijn en in dat geval….eeeehhh….leer typen met je tenen? Oké, flauw. Het is een moeilijke situatie waar je niet veel anders aan kan doen dan een paar extra armen regelen. Het voordeel is dat kinderen in de verse variant erg aantrekkelijk zijn en er meestal wel iemand is die een rondje wil lopen met de kinderwagen.

De uitdaging komt vooral in de peuter fase. Dreumesen slapen over het algemeen best goed overdag dus kan je op het snelle ritme van de slapende ademhaling je werk afraffelen. Peuters niet. Peuters zijn druk, aanwezig en willen ab-so-luut nu een blokkentoren met je bouwen.

(Waarschuwing: ik kon het niet laten om eerst lollig te gaan doen. Serieuze tips staan onderaan.)

Voorbereiding is het halve werk.

Spendeer eerst een halve dag met het verzamelen van nieuw, verantwoord speelgoed en favoriete snacks voor je kleine druktemaker. Loop stad en land af om die ene, geweldige puzzel te vinden. ( Ja, of bestel wat online. ) Geef een fortuin uit.

Zet alles klaar. (Meer voorbereiding dus.)

Ruim je hele huis op. Rommel leidt af van het thuiswerk. Maak een prachtig tableau van snacks , drinken en speelgoed op de salontafel. Leg de krijtjes neer in een regenboog patroon op de kleurplaten. Bewonder je werk. (Vergeet niet om een foto te maken voor social media .)

Begin vol goede moed aan je thuiswerk.

Vervuld van je doel zet je je kind in de speelzone, waarna jij kordaat aan de slag gaat. Je bent optimistisch, dit gaat werken, dit moet je vaker doen. Je huis gaat zo opgeruimd zijn en je bedrijf gaat nu eindelijk efficiënt werken! Het perfecte moederschap komt in zicht!

De onderbrekingen.

Binnen vijf minuten vraagt je kind je wat. Uit je triomfantelijke roes gehaald steek je je hoofd omhoog waarna je met grote ogen naar de tafel staart. Jouw zorgvuldig bereide snacks zijn op, de drinkbeker is omgestoten en de biologische appelsap trekt in het tapijt. Het speelgoed ligt verspreid over de kamer. Hoe kan dat zo snel?!

Je raapt je goede moed samen met je kin op en maakt de boel zo snel mogelijk weer in orde. Nu zal het vast wel lukken dus je gaat weer aan de slag met je thuiswerk.

De onderhandel fase.

Het lukt niet. Nadat je voor de derde keer nieuw drinken hebt gebracht, het speelgoed vier keer bij elkaar hebt gezocht en samen hebt getreurd over het gebroken rode krijtje kan je niet meer. Je gaan uit wanhoop onderhandelen.

“Als mamma nu eeeeeventje dit af mag maken, gaan we daarna iets leuks doen.” Je belooft alles, probeert het uit verschillende hoeken maar het mag niet baten. Onderhandelen met een kind lijkt op het trainen van een puppy die in de ritalin voorraad heeft gezeten. Nutteloos.

Grenzen stellen.

Oké, klaar met de lieve mamma, nu is het tijd voor de strenge moeder. Rustig doch ferm pak je de kookwekker uit de keuken en leg je uit dat jij gaat werken totdat het ellendige ding afgaat. Als we nog tikjes horen dan spelen we zelf.

Plots komt het technische genie in jouw kind boven en binnen dertig seconden heeft ze uitgevolgelt hoe ze het alarm kan laten gaan. Spendeer de volgende vijf minuten met het achterna zitten van een kind met blèrende kookwekker.

Zet een filmpje op.

Geef het op en zet Netflix aan. Parkeer je kind voor het scherm en probeer in de tien minuten die je dat oplevert op het geluid van Peppa Pig je werk af te raffelen. Zie uit je ooghoeken het prachtige visioen van een opgeruimd huis en een efficiënt bedrijf uit het raam vliegen. Post iets op social media over dankbaarheid.

Nu even serieus.

Na de idiote humor even een serieus stukje. Want hoe krijg je nu echt iets gedaan in bijzijn van je kind? (Met grote moeite, har har.)

Kinderopvang helpt. Terwijl ik aan mijn eettafel dit stukje typ is de Peuter druk aan het spelen bij de opvang. Maar goed, die is flauw. Ik krijg niet alles gedaan in die ene opvangdag per week.

Beseffen dat je in blokken van hoogstens tien minuten werkt helpt. Als ik een alinea kan tikken voordat ik moet opstaan om iemand van giraffenmelk te voorzien ben ik al heel tevreden. Niet goed voor de workflow, maar beter dan helemaal niets schrijven.

Eerst buiten iets leuks doen voordat je thuis iets nuttigs doet helpt ook. Een afgepeigerd kind zit net wat langer stil. Het nadeel is dat jij mogelijk ook wel afgepeigerd bent en jullie toch samen op de bank eindigen.

Een (binnen)speeltuin is heel handig voor werk wat je op een laptop kan doen. Zo rond de peuter leeftijd kunnen ze al heel aardig alleen door de speeltoestellen crossen. Wel even wennen aan het lawaai en de idiote kinderliedjes die ze spelen.

Deze klinkt misschien raar, maar nodig een vriendje uit. Twee kinderen houden elkaar bezig. Wie weet vertrekken ze zelfs naar boven en zie je ze een halve middag niet. (Wees voorbereid op een verbouwde kamer achteraf.) Je kan het zelfs combineren met een andere ouder. Werk naast elkaar of ruim samen die kast op. Ga je volgende week bij de ander thuis helpen.

Ik zet als ik ga werken bijna altijd een monkey platter neer. Zeker in combinatie met een filmpje (zo erg is dat niet) levert dat nog wel eens wat niet al te gestoorde werk tijd op.

Timing is verder ook belangrijk. Je kent het ritme van je kind wel. De ene is in de ochtend wat rustiger, de ander in de middag. Ik probeer goed gebruik te maken van de kalme momenten.

De instincten van een stam.

Als laatste wil ik je vooral succes wensen. Kinderen hebben nog de instincten van een stammenbestaan. In die stam zouden ze met een groep andere kinderen de hele dag wild kunnen spelen. Nu focust al die energie en vraag om aandacht zich op jou. Dat kan behoorlijk zwaar zijn. Troost je, voor je het weet heb je tieners die niet uit bed komen.

Oh, en echt even als allerlaatste. Als jij toevallig zo’n kind hebt wat super zoet uuuuuren lang zit te kleuren…..dan is dit het moment om heel strategisch je mond te houden. Ik ben blij voor je, maar ik haat je ook een beetje. (Niet echt, het is vooral jaloezie. Wil jij draagmoeder voor me zijn?)

Verder lezen?

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

Hoe kan je een kind leren slapen…en veters strikken.

The post Thuiswerk tips; hoe krijg je iets gedaan met een kind om je heen? appeared first on DolleMoeder .

Over grote piemels en kleine pikken.

Sat, 26 Jan 2019 13:13:00 GMT

Een mot met kleine piemel.

Je hebt het vast al gehoord maar er is een nieuwe mot gevonden . Klein beestje met gelig haar. Om dat laatste feitje is ie naar president Trump vernoemd. Op zich is dat niet zo zeldzaam, we ontdekken nog steeds redelijk wat nieuwe diersoorten en die worden nogal eens naar bekende figuren vernoemd. Even eerlijk gezegd, als je naar foto’s van het beestje kijkt zie je inderdaad wel de gelijkenis in haarstijl.

Het blijft alleen niet bij raar haar. De betreffende mot heeft namelijk ook kleine genitaliën, dus wat roepen de koppen? Dat de mot vernoemd is omdat Donald zelf een kleine pik zou hebben. Waarop ik mij in de strontvervelende positie vindt waarin ik de piemel van die eikel aan het verdedigen ben.

Een president met een kleine piemel.

Weet je, het zal mij aan mijn reet roesten hoe de penis van Trump er uit ziet. Ik hoop er nooit in mijn leven bij in de buurt te komen. Eerlijk gezegd kan het zelfbeeld van mr “grab-em-by-the-pussy” me ook weinig schelen. Ik probeer niet haatvol te zijn maar deze vent maakt het moeilijk. Het punt voor mij zit em in de andere meeluisterende pikken.

Er zijn namelijk een hoop onzekere piemels op de wereld. Het grote (of kleine) gevoelige punt van een cisgender man is maar al te vaak zijn geslacht en dan vooral hoe de maat zich vergelijkt met andere pikken. Dat is droevig, onnodig en wat mij betreft iets waar we snel mee stoppen.

Piemels met pikken vergelijken.

Ik wil even, voor eens en voor altijd, de vraag of de maat uitmaakt beantwoorden. Dat doet het namelijk, dat uitmaken, maar niet zoals je zou denken. Groter is niet beter, passend is beter.

Even uitgegaan van vagina’s is het niet zo dat meer centimeters gelijk staat aan meer genot. Vagina’s hebben namelijk ook een maat, maar die zie je niet zo goed. Daarbij komt ook een individuele voorkeur. Waar zitten alle hoera(!) plekjes en hoe hard wil je daar iemand op bezoek? Allemaal heel persoonlijk. Een vagina bezitter met ervaring kan waarschijnlijk de penis zo uittekenen die het beste werkt. Dat is lang niet altijd een monster maar eigenlijk ontzettend gevarieerd. Maat maakt wel uit, maar er is geen enkele maat die voor iedereen werkt.

Komt nog eens bij dat de waarde van een piemel niet moet afhangen van zijn vermogen om een ander te bevredigen. Piemels hebben inherente waarde, gewoon, om wie ze zijn. Eigenwaarde komt van binnen. Het heeft te maken met wie je bent en wie je raakt, niet met een arbitrair formaat van een arbitrair lichaamsdeel.

Stop met pikshaming!

Ja, eigenlijk is dat de hele kern van wat ik wil zeggen. Of we nu eens kunnen stoppen met dat stomme pikshaming. Piemels zijn leuk , in elk formaat. Donald Trump is een ontzettende idioot maar dat heeft niets met de lengte van zijn worst te maken.

Bodyshaming is voor vrouwen een groot probleem, het is leuk dat mannen iets meer wegkomen met een ‘dad-bod’ maar niet oké dat wat er in hun broek zit zo’n maatstaf is voor hun mannelijkheid. Ik kan me daar eerlijk gezegd best boos over maken. (Wat ik uiteraard fijn kanaliseer in dit blog, zo hebben we er nog wat aan.)

Elke keer als er iemand publiekelijk belachelijk gemaakt wordt voor de grootte van zijn penis, schaadt dat niet alleen het slachtoffer maar alle (cis) mannen die meeluisteren. Ze krijgen de boodschap mee dat beoordeling hard is en met een lineaal gebeurt. Zelfs diegenen die tevreden zijn met hun score ondervinden er nadeel van. Hoe stom is het wel niet om trots te zijn niet om de dingen die je doet maar om een paar extra centimeter in je broek?

Aan alle piemels.

Jullie zijn waardig en jullie zijn leuk. Het spijt me als je ooit iemand tegenkwam die het anders zei. Ik vertel je nu dat het onzin is. Aan de mens achter de pik zeg ik nu; je bent genoeg. Kus! (Ja, daar.)

Verder lezen?

Waarom mijn zonen onbesneden zijn.

Erectie angst!

The post Over grote piemels en kleine pikken. appeared first on DolleMoeder .

Tien vragen die altijd worden gesteld aan iemand die polyamoreus is.

Thu, 24 Jan 2019 12:19:00 GMT

Als je polyamoreus, of kortweg poly, bent, ben je anders, vreemd, raar en dus mag iedereen je allerlei ongepaste vragen stellen. Leuk hè! Ik stel ze wel eens terug. (En jij dan? Hoe vaak wordt jij dubbel gepenetreerd?) Krijg je de meest verontwaardigde koppies te zien.

Maar goed, meestal probeer ik het sarcasme binnen te houden en een goede ambassadeur te zijn voor non-monogamie. In het kader daarvan ook deze lijst. De tien vragen die ik het meest te horen krijg zodra ik vertel dat ik polyamoreus ben.

1, Dus jij kan gewoon vreemdgaan?

Nee, vreemdgaan is verkeerd in elke relatie, ook niet monogame versies. Intiem zijn met andere mensen is namelijk geen vreemdgaan, je niet aan de afspraken rond intimiteit en seksualiteit houden is dat wel. Het hangt er dus maar van af wat je hebt afgesproken.

Sommige stellen spreken af dat zoenen altijd mag maar meer alleen in overleg. Anderen dat seksuele handelingen alleen gebeuren tussen een aantal partners of dat alles mag als het maar met condoom is. In alledrie de voorbeelden is het vreemdgaan als je je niet aan de afspraken houdt en geen vreemdgaan als je dat wel doet.

Komt wel een goed punt voorbij. In poly relaties wordt er meestal uitvoerig en regelmatig gesproken over wat voor iedereen oké is en wat niet. Het is belangrijk om de grenzen duidelijk te hebben en bij te stellen naarmate de omstandigheden veranderen. In monogame, of mono, relaties gebeurt dat zelden. Dat seks exclusief is wordt aangenomen maar over bijvoorbeeld flirten, zoenen en sexten wordt niet vaak gepraat. Dat blijven vaak grijze gebieden waar ieder voor zich maar wat aan klooit. Beter om regelmatig te praten vind ik.

2, Hebben jullie dan de hele tijd orgies?

Ja, elke dag, constant, overal. Ik zou maar niet op de bank gaan zitten. /sarcasme.

Natuurlijk niet. Of in ieder geval, ik niet en bij mijn weten de meeste poly stellen niet. Dat is onpraktisch en past lang niet altijd bij de hierboven genoemde afspraken. Er zullen vast stellen zijn die het wel zo doen. Ik zou zeggen, veel plezier en doe het veilig.

Er zijn stellen die uit drie of meer personen bestaan. Een kleine groep dus waar iedereen een relatie met iedereen heeft. Er zijn ook stellen waar het meer een vertakking is. Mien woont samen met Hans, maar heeft ook een relatie met Nel, die op haar beurt nog twee partners heeft. Of het is een combinatie van die opties, of nog heel anders, of…of….De mogelijkheden zijn eindeloos.

Wie in welke configuratie seks heeft met wie hangt enorm af van hoe de relaties er uit zien en wat iedereen wil.

3, Is polyamorie niet een manier voor mannen om vreemdgaan goed te praten?

Niet standaard nee. Goede, gezonde poly relaties zijn gebouwd op liefde, respect en wederzijds consent. Helaas zijn er ook ongezonde relaties, binnen poly en daarbuiten. Ik ken mensen die slechte ervaringen hadden met een zogenaamde poly partner. Iemand die polyamoreus zijn gebruikt als een schild om vreemdgaan af te dwingen.

Ja, dat is dus weer wel vreemdgaan. Het is pas poly als iedereen er mee instemt.

4, Is dat niet slecht voor de kinderen?

Die krijg ik vrij vaak. Hoe mijn arme kindjes wel niet lijden onder mijn promiscue gedrag.

Nee, dat doen ze niet. Ten eerste bewaren we seks voor momenten dat er geen minderjarigen aanwezig zijn, doe je dat niet dan mag je de gevangenis in, of je nu polyamoreus bent of niet.

Het idee dat kinderen geschaad worden als ze liefde zien (aka, knuffels en af en toe een zoen) tussen meer dan alleen hun vader en moeder komt voort uit het idee dat monogamie de enige juiste relatievorm is. Dat is het niet.

Het is niet noodzakelijk om je kinderen op te voeden in een door de gemeenschap goedgekeurd gemiddelde. Sterker nog, het is goed voor kinderen om diversiteit mee te maken, worden ze lekker open minded van.

Even heel praktisch mijn eigen situatie. Mijn kinderen weten dat ik een man en een vriend heb, ze weten dat ik af en toe op bezoek ben bij die vriend en ze zien mij met beide knuffelen en een zoen geven. Als ik een platonische vriendin had waar ik elke dinsdagavond mee naar yoga ging, knuffelde als ze binnenkwam en een zoen gaf als daar behoefte aan was zou niemand raar opkijken.

Ik heb het ook al eerder genoemd, maar authentiek levende ouders zijn niet slecht voor kinderen en gelukkige ouders al helemaal niet. Doodongelukkige ouders die voorleven dat je je dient aan te passen aan de norm wel.

5, Ben je nooit jaloers?

Ik persoonlijk niet snel nee. In ieder geval, niet die giftige, nare jaloezie. Dat gevoel dat je iets afgenomen wordt. Dat heb ik in een gezonde relatie nooit. Ik wordt zelf alleen jaloers als er iemand niet oprecht is, niet echt een band aangaat. Meestal een teken om heel snel weg te gaan.

Jaloezie binnen poly relaties bestaat wel. Natuurlijk wel. We zijn allemaal mensen en hebben echt allemaal wel eens dat soort gevoelens. Het verschil is hoe je er mee omgaat. Even heel generaliserend wordt bij mono relaties de jaloezie bij een ander neergelegd. (Ik vind het naar als jij met andere mensen flirt dus dat moet je niet meer doen.) In poly relaties kijk je eerst naar jezelf. (Wat in mij maakt dat ik me tekortgedaan voel? Is dat wel zo of is dat iets wat uit mij komt? Hoe kunnen we daar samen mee omgaan?)

Binnen polyamorie is er zelfs een tegenovergestelde van jaloezie. Het jalief gevoel. Het fijne gevoel wat je krijgt als je weet dat (een van je) partner(s) blij wordt van iemand anders. Ik vind dat een heerlijk gevoel, je kan meerijden op de golf van verliefdheid van een ander of helemaal enthousiast worden van de avonturen van je geliefde.

6, Hoe doen jullie dat met veilige seks?

Tja, hoe doet iedereen dat? Kwestie van weten wat er speelt, je bewust zijn van risico’s, die minimaliseren en goede afspraken maken.

Condooms zijn niet leuk maar wel een realiteit, zeker als er losse partners in het spel zijn. Bij vaste partners kan je ook zonder, na een soa test. Dat is ook veilige seks. Of je spreekt af om geen coïtus te hebben. Er zijn meerdere opties maar ze komen allemaal op hetzelfde neer, bezint eer gij bespringt.

7, Zijn het dan wel echte relaties of doe je het voor de seks?

Wie heeft er al gemerkt dat de meeste van deze vragen over seks gaan? Mensen maken zo’n enorm ding van moet wie, hoe, wanneer en hoe vaak je de horizontale tango danst. Deze vraag legt eigenlijk het vooroordeel bloot; Dat iemand die polyamoreus is, eigenlijk een seksbeluste egoïst is. Want waarom zou je het anders doen?

Het idee dat je maar van een enkel iemand op een romantische manier kan houden zit diep in onze maatschappij. Voor sommige mensen is het ook waar en dat is prima. Voor anderen niet. Een bekend gezegde binnen de poly-gemeenschap is: liefde is een keersom en geen deelsom. De hoeveelheid liefde die je hebt is eindeloos. Het wordt niet minder als je het aan meer mensen geeft.

Poly relaties kunnen echte, diepe relaties zijn. Of niet, net als bij mono relaties. (Weet je nog dat vriendje wat maar drie weken duurde?) Seks kan belangrijk zijn binnen elke relatie maar het is niet het einddoel. Liefde is dat wel.

8, Iemand die polyamoreus is heeft toch vaak wisselende relaties?

Nee, of ja. Hangt van de persoon af. Wisselende relaties hebben te maken met de betrokken personen en de fase waarin ze zitten, niet met polyamorie.

Overigens is er niets mis met wisselende relaties, zelfs niet als je kinderen hebt. (Stop met boos kijken, het is echt zo.) Tenzij je elke maand iemand voorsteld als “Dit is je nieuwe pappa!” kunnen kinderen in deze maatschappij echt wel wat hebben. We verwachten immers ook dat ze elk jaar wennen aan een nieuwe docent (of twee), regelmatig aan nieuwe vrienden (van henzelf en van hun ouders) om over een oppas, klassenassistent en overblijfmoeder maar te zwijgen. Dat er af en toe een nieuw gezicht op de bank zit kunnen ze echt wel hebben, zolang er maar een paar echt vaste koppen zijn. (Aka, de ouders.)

9, Wat is het verschil tussen polyamorie en polygamie.

Er zijn veel verschillende vormen van non-monogamie. Polyamorie, mijn vorm, draait om relaties. Het (enigszins bij elkaar gezochte) woord betekend letterlijk “meerdere liefdes”. Polygamie is het trouwen met meerdere mensen en is in Nederland verboden. Zo meer daarover.

Verder kan je een open relatie hebben. Meestal betekend dat dat je een vaste partner hebt en daarbuiten avontuurtjes. Of je past beter bij een van de vele andere vormen van non-monogamie. Voor iedere versie is wel een labeltje.

10, Kan je dan nooit trouwen?

Nou ja, ik ben getrouwd dus…..eeehhh. Ja, dat kan wel. Monogamie is geen voorwaarde voor een huwelijk en trouw beloof je allang niet meer. Wat nogal jammer is, is dat je maar met één persoon tegelijk getrouwd kan zijn.

De Nederlandse staat gaat nog uit van monogamie. Dat is behoorlijk vervelend voor mensen die dat niet zijn. Sterker nog, dat is, als we er even over nadenken, discriminerend.

Toen ik opgroeide met twee moeders mochten ze nog niet met elkaar trouwen. Dat vinden de meeste mensen nu stom en achterhaald. Ik hoop dat als mijn kinderen groot zijn ze hetzelfde kunnen zeggen over poly huwelijken. Het gaat namelijk om diepe, bestendige relaties tussen volwassenen en wie durft dan te zeggen dat die minder bestaansrecht hebben?

Verder lezen?

Uit de kast: polyamorie.

Moeders mogen geen seks hebben.

The post Tien vragen die altijd worden gesteld aan iemand die polyamoreus is. appeared first on DolleMoeder .

Slaaptraining voor oudere kindjes.

Sun, 20 Jan 2019 12:51:00 GMT

Ik zie het dilemma zo af en toe voorbij komen. Ouders die hun kind ook in de nacht de aandacht geven die bij ouderschap hoort, om er na een jaar of twee helemaal doorheen te zitten. Misschien was het altijd al zwaar, misschien heb je ineens een spokende peuter of misschien heeft een van de ouders er genoeg van om een bed te delen. Hoe dan ook, ineens ligt het onderwerp slaaptraining op tafel en moet je er iets mee.

Slaaptraining bij baby’s.

Daar is zat informatie over te vinden. Voor en tegen, waarbij ik heel stevig in het ’tegen’ kamp zit. Elk instinct van een betrokken ouder zegt heel duidelijk dat onze baby’s niet alleen moeten zijn, laat staan alleen huilen. De wetenschap ondersteunt dat vrij stevig maar dat is in mijn mening niet eens nodig. We kunnen prima op ons moeder of vader instinct vertrouwen.

Slaaptraining bij baby’s heeft een aantal Engelse namen: Cry-it-out, controlled crying en de vreselijke total extinction. (Deur dicht doen en de volgende dag pas terug komen.) Het ene is wat erger dan de andere maar ze hebben allemaal iets gemeen: ze zijn schadelijk en doen maar zeer beperkt wat ze beloven.

Slaaptraining bij grotere kinderen.

Zo rond de peuter leeftijd is er weinig meer te vinden over slaaptraining. Of wacht, dat is niet waar, er zijn zat methodes over hoe je het moet doen. Ik kan helemaal niets vinden over de veiligheid ervan, zeker niet op de lange termijn. Daarom kan ik jullie geen onderzoek bieden, maar wel mijn mening die toch gestoeld is op een hoop kennis en ervaring.

Ten eerste; dat er geen onderzoek is om aan te tonen dat slaaptraining bij peuters en kleuters schade doet, betekend ook dat er geen onderzoek is wat aantoont dat het veilig is. Het meest onschuldige voedingssupplement wordt aan strengere regels gehouden.

Slaaptraining is een interventie, de norm, de nullijn is troosten, er zijn en aandacht geven. (Totdat ze daar zelf geen behoefte meer aan hebben, geen zorgen, je hoeft niet mee naar de middelbare school.) Interventies behoren bewezen nuttig, veilig en voordeliger dan niets doen te zijn. Een kind laten huilen is, op elke leeftijd, niet nuttig, niet bewezen veilig en zeker niet voordelig.

Huilen is een signaal.

Als een volwassene huilt dan weten we dat daar iets mis is. Dan nemen we dat serieus en gaan we troosten. Zelfs als het een vreemde op straat is dan zal er toch iemand vragen of alles wel goed gaat. Bij kinderen, nee, bij mensen op elke leeftijd, zou dat niet anders moeten zijn.

Huilen is een teken van nood, een leven lang. Bij jonge kinderen die nog niet kunnen praten kan het een praktische behoefte betekenen, naarmate we ouder worden en zelf in onze praktische behoeftes kunnen voorzien wordt huilen meer een teken van emotionele nood. Het is een signaal dat we het even niet meer alleen kunnen en een ander nodig hebben.

Mocht je iemand kennen of zijn die zich afzondert om te huilen, dan ben ik niet verbaasd. Als je je hele jeugd alleen dient te huilen dan doe je dat als volwassene ook wel ja.

Huilen is geen manipulatie, het is niet nep en het is zeer terecht aandachttrekkerij. Waar komt ook dat idee vandaan dat we geen aandacht verdienen als we daar om vragen?

Slaaptraining werk niet eens.

Ja, echt. Dat is de stomme grap van het hele verhaal. Kinderen leren er niet zelf slapen van, op z’n best leren ze er stil zijn van. Ze leren hun emoties uit te zetten. Da’s niet goed. Maar zelfs als het jou alleen om je eigen slaap en welzijn gaat, dan nog is slaaptraining hopeloos ineffectief. De beloftes van een paar dagen huilen komen niet uit. Als het al iets doet is het effect tijdelijk en mag je na elke ontwikkelingssprong, griepje of verandering weer opnieuw beginnen. Om dan uiteindelijk een groot kind te hebben wat nog niet goed slaapt of emotioneel van jou afgesloten is. Leuk resultaat wel.

Wat moet je dan bij slaapproblemen?

Al het bovenstaande is heel leuk om je ervan te overtuigen dat laten huilen de oplossing niet is, maar wat is het dan wel? Lieverd, als ik een toverstaf had met slaappoeder zou ik die zo komen zwaaien. Er zijn oplossingen maar geen van allen zijn ze simpel of snel.

Lees dit stuk eens voor een stappenplan, of dit stuk voor wat informatie. Oh, en als je toch bezig bent, lees deze ook even.

Heb je daar allemaal geen zin in, of ben je er heel begrijpelijk te moe voor, dan komt het hier op neer: Er is iets met je kindje aan de hand, ze doen het echt niet expres. Probeer uit te vinden wat er is en dat op te lossen of vind een manier om de nachtelijke onrust vol te houden. (Tip; schakel hulp in.)

Uiteindelijk gaat het over. Trainen hoeft niet, kinderen nemen niet meer dan ze nodig hebben op weg naar zelfstandigheid. Elk min of meer gezond kind gaat het uiteindelijk zelf doen, beloofd.

Verder lezen?

Samen slapen met je kind; tips voor het co-slapen van een co-slaap moeder.

Slaaptraining voor de opvang.

Veilige vs onveilige hechting, oftewel, het afhankelijke kind.

The post Slaaptraining voor oudere kindjes. appeared first on DolleMoeder .

Samen slapen met je kind; tips voor het co-slapen van een co-slaap moeder.

Wed, 16 Jan 2019 12:48:00 GMT

Maar goed. Je bent dus een hippie ouder (ja, of gewoon niet, iedereen kan samen slapen) en je wil samen met je kindje slapen. Hoe dan? Het beeld van het wiegje op de prachtig ingerichte kinderkamer kennen we allemaal wel maar andere voorbeelden zijn er amper, zeker niet in de positieve zin.

Mijn dochter slaapt bij mij in bed, vanaf haar eerste nacht. Ze wordt straks vier en ik vind het nog steeds prima zo. Op een dag wil ze haar eigen kamer en dan ga ik haar nog missen ook. Omdat een kamer delen, ofwel roomsharing, vrij makkelijk te bedenken is (kwestie van het bedje de juiste kamer in duwen) wil ik vandaag vooral praten over een bed delen, ofwel bedsharen. Leuk theoretisch concept maar hoe pak je het nu aan?

Let op de veiligheid.

Anders dan allerlei enge reclamecampagnes je vertellen kan je heel prima en heel veilig je kindje bij je in bed laten slapen. Naast de moeder is de meest veilige en instinctieve plek voor een pasgeboren baby. Moet je alleen wel even op een paar dingetjes letten.

Moderne bedden zijn namelijk niet gemaakt met de veiligheid van een baby in het achterhoofd. Fluffy kussens en donzige dekbedden kunnen gevaarlijk zijn. Kwestie van even aanpassen dus.

Hier , hier en hier vindt je informatie over hoe het veilig moet. Dat is een hoop en daar moet je misschien niet al te moeilijk over doen. De belangrijkste (in mijn mening) zijn:

De rest hangt af van je omstandigheden. Lees alles, wees bewust maar ga nu niet ontzettend stressen omdat er een mini detail niet exact klopt.

Koop of maak een groot bed.

Je hebt een groot bed nodig. Groter dan je denkt. Met een vers frummeltje kan je nog wel op een eenpersoons oppervlak samen slapen maar al snel gaan ze als een zeester plek liggen innemen.

Tachtig centimeter per persoon is een mooie richtlijn. Dan kom je dus op een bed van bijna twee en een halve meter voor drie mensen. Ik moet zeggen dat wij met z’n drieën op twee meter slapen en dat gaat prima.

Het komt er op neer dat je bed bijna niet te groot kan zijn. Ruimte is zo belangrijk om een beetje aan je slaap te komen. Een aanzienlijk deel van de samen slaap problemen die ik tegenkom zijn op te lossen met een groter bed.

Ben je geen rijke stinkerd die een eigen bed kan laten bouwen? Een grondbed of een bed op pallets werkt prima en is relatief goedkoop. Twee matrassen kan ook maar claim dan het grote matras voor moeder en kind. De partner kan er op een kleinere bij.

Hoe doe je dat met seks?

Je hebt bijtjes, en bloemetjes en als die samenkomen wanneer een mamma en een pappa heel veel van elkaar houden komt er een ooievaar en dan zit er een kindje in de kool.

Oké, flauw. Nu even serieus. Wat doe je als je zowaar weer wat energie hebt om elkaar eens leuk aan te kijken maar er ligt een kind in je bed?

De rest van het huis. Bank (denk daar maar eens aan als je op bezoek gaat bij co-slapende ouders), douche, wasmachine, keukentafel. Seks kan overal. Ook in je eigen bed.

Ja, komt ie. Altijd lekker controversieel. Je kan best seks hebben op bed terwijl je baby er ook in slaapt. Gewoon de andere kant op schuiven en zachtjes doen. Het hoeft niet, je moet je er comfortabel mee voelen, maar er is niets inherent mis mee. Baby’s hebben de neiging er prima doorheen te slapen (zal het zacht bewegen van het matras zijn) en worden ze wakker, dan stop je gewoon. Er is een leeftijd waarop het misschien niet meer handig is maar dat voel je wel aan.

De grote boze buitenwereld.

Samen slapen met je kind is normaal, instinctief, veilig en gezond. Helaas hebben mensen daar nog wel eens een andere mening over. Een tijd geleden hadden we het rare idee dat het beter is voor kinderen om niet al te gehecht te zijn aan hun ouders. Daar kweek je namelijk lekker loyale en gevoelloze burgers mee. Een eigen kamer voor de baby is daar een hardnekkig overblijvend symptoom van.

Je zal wel eens wat vervelende opmerkingen krijgen van ouderwetse familie, vrienden of zelfs dokters. Vooral die laatste horen beter te weten, maar goed, oude gewoontes blijven soms lang nadat ze ontkracht zijn hangen.

Jouw kind, jouw keuze. Bedenk dat een ander het niet hoeft te begrijpen of goedkeuren, alleen respecteren. Iemand die jouw keuzes niet respecteert is niet niet iemand die in jouw leven thuishoort.

Samen slapen op vakantie.

Dat je dus thuis je slaapkamer hebt ingericht zodat alles baby en kind veilig is betekend niet dat het overal zo is. Soms ga je op vakantie of logeer je ergens, en dan?

Dan doe je je best. Vraag van te voren naar de situatie. Hoe zien de kamers en bedden er uit? Vertel wat je nodig hebt maar blijf redelijk.

Op veel vakantie adressen kan je de matrassen op de grond leggen en de bedden aan de kant zetten. Goed klem leggen om schuiven te voorkomen. Moeder en kind kunnen samen in het grote bed terwijl de partner in een eenpersoons bed ligt. Gaat je relatie echt niet kapot van, die vent kan wel een paar nachtjes zonder je. Oh, en neem je eigen deken mee.

Kamperen is lastiger. Een luchtbed of matje is niet ideaal maar een matras mee wordt moeilijk. Doe je best. Het gaat toch niet perfect zijn, dus ga voor zo goed mogelijk en slaap waaks die paar nachten. Neem nog steeds je eigen deken mee.

Co-slapen met een ouder kind.

Al die regels en het gedoe omtrent veiligheid gelden eigenlijk voor de eerste twee jaar. Daarna…eeehh, is er weinig advies eigenlijk. Het leven met een peuter is al zwaar genoeg dus na de twee kan je wat relaxter doen. Dekbed weer terug, knuffeltje mee. Ik zou er nog steeds niet dronken naast gaan liggen maar voor de rest kan je de situatie wel inschatten. Je hebt dan ook al twee jaar ervaring.

Verder wil ik je vooral meegeven dat grotere kinderen snurken, schoppen, op je kruipen, ’s ochtends op je hoofd springen en er vooral heel schattig uitzien als ze slapen.

Co-slapen met een ziek kind.

Dan bedoel ik met ziek vooral kots. Wat doe je met kots in je bed? Opruimen. Ja, lullig maar wat kan je anders.

Ik leg altijd een grote handdoek onder ons. Instoppen als dat kan. Die kan je relatief makkelijk wegtrekken en vervangen voor de volgende. Een stapel kleinere handdoeken binnen handbereik zijn ook heel handig. Je zal zien dat je binnen no time een soort zesde zintuig hebt voor naderende kots. Voor je het weet schiet je wakker om er nog net op tijd een handdoek onder te duwen. (Emmers werken niet bij kleine kinderen.) Als het ochtend is gooi je de hele stinkende stapel in de wasmachine, extra heet wassen en je bent klaar voor de volgende nacht.

Oh, en koorts. Als je kind koorts heeft kan je gewoon tegen elkaar aan slapen. Sterker nog, huid op huid is dan juist goed. Jouw lichaam normaliseert de temperatuur van je kindje dan wat.

Het einde van het avontuur.

Dan de hamvraag; hoe krijg je je samen slapende kind ooit in een eigen bed. Want het is algemeen bekend dat als je je kind eenmaal bij je in bed laat, dat kleine monster er nooit meer uit wil. Je zal mee moeten verhuizen naar de universiteit en een extra grote studentenkamer aan moeten vragen.

Samen slapen stopt vanzelf. Echt waar. Alle min of meer gezonde kinderen willen volwassen en zelfstandig worden. Dat doen ze helemaal vanzelf. Het is niet nodig om ze vroegtijdig uit het nest te schoppen.

Wil je toch een klein zetje geven? Koop dan een ontzettend gaaf eigen bed. Liefst samen uitzoeken met heel cool beddengoed . Zet het samen neer, richt de boel mooi in en wacht af. Ze gaan er vanzelf in liggen.

Verder lezen?

Wegsluipen van je slapende kind in tien eenvoudige stappen.

10 mythes over slaap en kinderen, deel 1.

The post Samen slapen met je kind; tips voor het co-slapen van een co-slaap moeder. appeared first on DolleMoeder .

Oordelen in het #Metoo tijdperk, wie moet je geloven bij seksueel misbruik?

Sun, 13 Jan 2019 09:01:00 GMT

Eerst even de onzin opruimen.

Voordat we verder gaan wil ik een beetje opruimen. Afval buitenzetten enzo. Een paar vervelende mythes rondom seksueel misbruik.

Statistisch gezien kan je iemand die verteld over misbruik gewoon geloven. Het is heel, heel zeldzaam dat daar over gelogen wordt. Ja echt.

Vrouwen die spijt hebben van seks gaan er niet meer aandacht op vestigen door te roepen dat het verkrachting was. In de heel , heel zeldzame gevallen waar dat wel gebeurt gaat het meestal om jonge meiden die door hun ouders vrijwel gedwongen worden om het verkrachting te noemen. Als we dat erg vinden kunnen we beter werken aan een wereld waarin jonge vrouwen niet meer seksueel onderdrukt worden.

Nee, het is niet verwarrend of iemand nu wel of geen seks wil. Dat is het echt nooit. Waarom? Omdat alles wat geen enthousiast ja is, als een nee mag worden opgevat. Consent is duidelijk of afwezig.

Daders zijn niet zielig. Het is geheel juist om iemand te veroordelen voor iets wat jaren geleden is gebeurt en misschien maar een kwartier duurde. Stel dat het om een moord ging? Zijn we dan ook zo tolerant?

Mannen of mensen met een penis kunnen ook verkracht of misbruikt worden. Die onzin dat mannen altijd willen en dat een erectie consent betekend moet nu maar eens klaar zijn!

Geloof degene die over het seksueel misbruik vertelt.

Als iemand je vertelt over seksueel misbruik, als je er over leest of het ergens hoort, dan kan je het slachtoffer gewoon geloven. Ja echt. Zonder reservering. Ik ga namelijk vanuit de aanname dat jij geen rechter bent. Bewijslast is onderdeel van het juridisch proces en wij zijn dat niet. Jij en ik zijn gewoon mensen en onze taak is het om onze medemens te steunen. Dat mag van mij best onvoorwaardelijk zijn, of in ieder geval tot het tegendeel bewezen is.

We lijken zo bang om iemand te geloven die liegt. Of beter gezegd, we lijken zo bang om een vrouw te geloven die zegt dat ze te maken heeft gehad met seksueel geweld. Als je collega verteld dat ie aangereden is stuur je gewoon een bloemetje. Opvallend, hoe dat werkt.

Stel nou hè, stel dat je per ongeluk iemand hebt gelooft die achteraf toch niet helemaal eerlijk was. Dat jij zo heel toevallig te maken had met die zeer zeldzame vrouw die een valse beschuldiging maakte. Is dat dan heel erg? Dat je haar een knuffel gaf die ze niet verdiende? Ben je iets anders kwijt dat een beetje tijd?

Aan de andere kant, kijk eens wat er nu gebeurt. De vrouwen die nu hun verhaal vertellen zijn per definitie verdacht. We beschadigen het overgrote merendeel van slachtoffers omdat we niet per ongeluk sympathie willen tonen naar iemand die liegt. Oh, en voordat je het vraagt, het hele “eerst bewijs zien dan geloven” is beschadigend en niet neutraal.

Hoe ga je dan om met de dader?

Dat is het argument wat keer op keer gebruikt wordt. Dat het leven van een of andere arme man door een valse beschuldiging overhoop gehaald wordt. Om dat te voorkomen halen we het leven van iedere vrouw die het lef heeft om over haar misbruik te vertellen overhoop. Om het maar even hard te stellen; schijnbaar vinden wij het leven van een vrouw een stuk minder waard dan dat van een man, zelfs als hij zeer waarschijnlijk een verkrachter is. Leuk wel.

Maar goed, dat is eigenlijk niet het punt wat ik hier wil maken. Hoe ga je nu om met iemand die beschuldigd is van seksueel misbruik? Want als we de slachtoffers zonder bewijs geloven, veroordelen we dan ook iemand zonder datzelfde bewijs?

Hier wil ik nogmaals herhalen dat jij en ik geen rechters zijn. (Mocht ik een rechter in mijn lezerspubliek hebben. Ten eerste; hoi! Leuk dat je meeleest. Ten tweede, ik heb zo een stukje speciaal voor jou en je juridische collega’s. Even geduld.) Bewijslast is iets waar wij gewoon niet mee te maken hebben.

Natuurlijk kunnen wij (het publiek) iemand aan de (digitale) schandpaal nagelen. Dat is voor een onschuldig iemand heel naar. Ik heb hier een oplossing voor. Het is echt zo simpel dat het gewoon briljant is. Komt ie: we negeren de dader.

Stel nu dat we onze energie richten op het ondersteunen van slachtoffers en de dader gewoon negeren. Geen schandpaal, geen oordeel, gewoon niets. Dan kunnen we rustig wachten tot het hele juridische gedoe dat ding doet met bewijs en zo. Mocht daar dan uitkomen dat de dader inderdaad een dader is, dan kunnen we alsnog onze gang gaan.

Rechters en politie.

Ik zei toch dat ik een stukje voor jullie had. Hoe moet dat dan als je wel onderdeel bent van het juridisch proces? Politie zoekt bewijs. Dat kan heel beleefd. Ook in uniform verlies je niets als je een slachtoffer sympathie toont en serieus neemt. Een rechter heeft het moeilijker, maar we snappen allemaal wel dat die geen knuffels uitdeelt. Neutraal is hier het toverwoord.

Weet je nog die cijfers over valse aangiftes? Een deel daarvan zijn mensen die door politieagenten zo naar zijn behandeld dat ze liever zeggen dat het seksueel misbruik toch niet waar was, dan dat ze doorgaan met het ellendige proces van aangifte doen.

Stel je nu eens voor dat het hele juridische systeem het slachtoffer èn de dader gewoon met menswaardig respect behandelt. Dat naar alle verhalen gewoon geluisterd wordt, iedereen een kopje thee krijgt en er met een empathische houding naar bewijs gezocht wordt. Het enige wat er dan gebeurt is dat daders regelmatig een kopje thee krijgen en daar kan ik best mee leven.

Verder lezen?

#MeToo

Seksuele intimidatie; wat is het en hoe vaak komt het voor?

Consent is meer dan de afwezigheid van “nee”.

The post Oordelen in het #Metoo tijdperk, wie moet je geloven bij seksueel misbruik? appeared first on DolleMoeder .

Ik ben de moeder van een moeilijk kind.

Thu, 10 Jan 2019 12:42:00 GMT

Ik heb een moeilijk kind. Een kind wat anders is dan de anderen, niet binnen de gestelde kaders past en niet braaf de trucjes levert die per leeftijd verwacht worden. Dat is heel zwaar. Een groot deel van mijn chronische stress klachten komt van het hebben van een moeilijk kind. Overigens niet door dat kind zelf hoor, het is zijn omgeving die het zo moeilijk maakt.

De kaders worden smaller.

Toen ik op de basisschool zat kon ik niet bij een raam zitten. Dan raakte ik afgeleid en deed ik mijn werk niet. Ook had ik wat moeite met de rest van de kinderen, ik was te anders. Toen was dat geen probleem. Ik was gewoon een dromer en de docenten deden wat extra hun best om het schoolwerk zo te kaderen dat het interessant voor me was.

Een van mijn kinderen is, net als ik, een dromer en een rebel. Nu heet dat ADHD. Heb ik op zich geen moeite mee hoor. Je mag het noemen zo je wilt en eerlijk gezegd heeft het mij ook geholpen. Ik snap nu beter waarom ik soms overprikkeld raak. Punt is dat de kaders van wat normaal is smaller en smaller worden en hij er ruim buiten valt.

Thuis is er niet veel aan de hand. Ik ken mijn kind, weet waar ik hem een beetje moet helpen en waar hij van opbloeit. Het is pas als de buitenwereld zijn oordeel mag vellen dat de problemen beginnen.

Het oordeel.

Mijn kind wordt hard veroordeeld en ik ook. Dat is iets wat ik niet zag aankomen, dat moeders van een moeilijk kind vrij spel zijn. Iedereen mag jouw opvoedkunsten en plein public in twijfel trekken, de aanname is dat je iets verkeerd doet of toch op z’n minst bijgestuurd dient te worden. Vaders overigens niet. Die worden de hemel in geprezen omdat het ze lukt om af en toe een overleg bij te wonen. Wat overigens stiekem ook geen compliment is maar een belediging naar de betrokkenheid van vaders.

Laatst heb ik een keer het lef gehad om te suggereren dat de prestaties van mijn moeilijke kind mogelijk gehinderd worden door de onbewuste negatieve verwachtingen van zijn docenten en begeleiders. Een stelling die overigens stevig ondersteund wordt door wetenschappelijk onderzoek .

Ik werd getrakteerd op een aantal flink verontwaardigde gezichten en een boze afwijzing. Waarna men wel het lef had om aan mij te vragen of mijn kind niet teveel aan mij gehecht was. Wellicht was dat de oorzaak van het probleem?

Moeders van een moeilijk kind, een kind wat buiten de kaders valt, zijn bij voorbaat veroordeeld. Alles dienen we op tafel te leggen bij bekenden en vreemden om er op afgerekend te worden. Het kan namelijk nooit zo zijn dat het meer ligt aan de kaders die we stellen of de onrealistische verwachtingen die we hebben.

De ouder als de echte expert.

Zodra je een moeilijk kind hebt krijg je te maken met experts. Mensen die doorgeleerd hebben in een of ander pedagogisch vakgebied. In theorie is dat heel prettig. In theorie zijn dat mensen die de op jouw situatie toepasbare delen van hun kennis aan jou overdragen, zodat jij jouw kind beter kan helpen. Tot zover de theorie.

Het probleem is namelijk dat er een expertise over het hoofd wordt gezien, die van de betrokken ouder. Waar je als pedagoog misschien wel duizenden studie uren hebt gespendeerd aan het leren over kinderen in zijn algemeenheid zit de gemiddelde betrokken ouder daar in het eerste levensjaar van hun kind ruim overheen waar het hun kroost betreft. Beter gezegd, de expert weet van gemiddelde kinderen maar de ouders weten meer van hun eigen kind.

Helaas worden ouders meestal behandeld als naïeve, simpele geesten die nog net geschikt zijn om er naast te zitten als er huiswerk gemaakt dient te worden.

Niemand kent mijn kind beter dan ik. Advies is fijn, er zijn zat trucjes waar ik nog niet van gehoord heb, zat stukjes kennis die bij mij ontbreken, maar alleen ik weet echt hoe dat toepasbaar is op mijn moeilijke kind.

Lief moeilijk kind.

Ik wil nu even tegen jou praten, want liefje, op een dag zal je dit wel lezen en weten dat het over jou gaat. Eigenlijk gaat het zelfs over meer dan alleen jij, dit gaat over alle geweldige dromers die ooit als moeilijk zijn aangemerkt.

Lieve dromer, ik hou van je maar dat weet je allang. Het spijt me dat ik je niet altijd kon beschermen tegen de oordelen die je over je heen kreeg. Ze zijn niet meer waard dan het papier waarop ze stonden of de adem waarmee ze zijn uitgesproken.

Deze wereld heeft al genoeg mensen die een toets kunnen maken, al genoeg mensen om rapporten te schrijven. Wat we nodig hebben zijn mensen zoals jij, de dromers. Je was nooit moeilijk, niet voor mij. Het waren altijd de anderen die moeilijk deden.

De wereld is nu van jou, voor jou. Het is aan de dromers om er iets mooiers van te maken dan wij deden.

Verder lezen?

Veilige vs onveilige hechting, oftewel, het afhankelijke kind.

Tien mythes over veganisme die je waarschijnlijk gelooft.

The post Ik ben de moeder van een moeilijk kind. appeared first on DolleMoeder .

Tien vragen die iedereen stelt aan iemand met dreadlocks.

Thu, 27 Dec 2018 12:06:00 GMT

Maar goed. Dreadlocks. Best leuk, vind ik dan, maar er gaan nogal wat verhalen over rond. Ik krijg ook af en toe wat vragen. Soms beleefd (en die krijgen een even beleefd antwoord) en soms niet zo beleefd (die krijgen een portie sarcasme) maar vaak met dezelfde thema’s.

Aangezien lijsten lekker wegschrijven doe ik er eens eentje over mijn haar. Makkelijk als ik of jij (nu praat ik tegen mijn mede dreaddies) digitaal bevraagd worden over het onderwerp. Kan je een linkje sturen met mijn sarcasme als bonus.

1, Hoe begin je er aan?

Hoe ga je nu van haar wat min of meer naast elkaar ligt naar haar wat in geklitte en vervilte touwen hangt? Kan op verschillende manieren, kijk hier eens voor een overzicht. Kort antwoord; ik heb het zelf gedaan, gewoon met mijn handen . Je kan het een vriend vragen of naar een professional (dat heet een loctitian.) Oh, of je houdt gewoon op met kammen en oefent veel geduld.

Elke methode heeft een iets ander resultaat en andere voor en nadelen. Er is niet een manier die beter is dan een andere. Kwestie van voorkeur.

2, Hoe was je je haar? Was je het überhaupt nog wel?

Dreadlocks zijn niet vies. Dat is een hele vervelende mythe die zijn wortels in racisme heeft. Zie je, er was een tijd dat vooral mensen van Afrikaanse afkomst dreadlocks hadden. Om die mensen buiten te sluiten werden er nare verhalen over ze verspreid, onder andere dat ze vies waren.

Even praktisch; ja, ik was mijn haar. Ongeveer twee keer per week en dat zou jij ook moeten doen . Hoe ik dat doe lijkt veel op hoe jij dat doet. Natmaken, inzepen en uitspoelen. Alleen het drogen duurt verrotte lang.

3, Waarom wil je in vredesnaam van dat rare haar?

Waarom wil jij een kort-pittig kapsel? Of juist lange, zacht krullende lokken? Ik vind dreadlocks mooi en daar hoef jij het niet mee eens te zijn.

Andere mensen kiezen weer om andere redenen voor locs. Soms is het religieus, of gemak, of afzetten tegen een maatschappij die dicteert dat je waarde afhankelijk is van hoe goed jouw lijf conformeert naar de laatste, arbitraire, trends. Zoiets.

4, Zitten er luizen of andere beestjes in?

Momenteel niet nee. Helaas soms wel. Ik heb namelijk kinderen en die brengen wel eens hoofdluis mee naar huis.

Overigens is het niet heel moeilijk om die luizen er dan weer uit te krijgen. (Ja, zelfs als veganist haal je luizen uit je haar.) Kwestie van speciale shampoo kopen en een paar keer met je hoofd in de plakfolie zitten.

5, Zijn dreadlocks niet heel lastig en duur om te onderhouden?

Nee, of ja. Kan beide.

Zie je, het hangt er van af wat je wilt. Ik had het net al over verschillende methodes om te starten, zo zijn er ook verschillende methodes om te onderhouden.

Ik doe zelf niets. Het nieuwe haar groeit vanzelf mee in een dreadlock. Niet meteen en niet allemaal, ik heb altijd wel wat losse plukjes. Dat vind ik er juist zo leuk aan.

Andere mensen hebben een hekel aan los haar. Die gaan regelmatig zelf met een haaknaald aan de slag of laten het om de paar maanden door de eerdergenoemde professional doen. Het is echt maar wat je wilt.

6, Moet je ze uiteindelijk afscheren?

Nee. Het moet niet. Mag wel hoor, maar er zit geen houdbaarheidsdatum aan dreadlocks. Ook als je er toch vanaf wilt hoeft daar geen schaar of scheermes aan te pas te komen. Het is een werkje maar desgewenst kan je ze weer uitkammen . Ja, of je pakt toch de schaar en hebt binnen een half uur stekeltjes.

7, Je moet toch allemaal speciale spullen hebben?

Nou, nee dus. In de basis zijn dreadlocks wat je haar doet als je juist ophoudt met er aan zitten. Anders dan zeep om mee te wassen heb je niet iets nodig.

Maar zeep dus. Dat is het enige dingetje. Moet zeep zijn die geen residu achterlaat. Er is speciale dreadlocks shampoo maar ik gebruik hele simpele, natuurlijke zeep . Werkt prima.

Verder kan je er zo veel voor kopen als je wilt. Speciale mutsen, versieringen om er in te hangen, spul om er in te smeren. Het kan allemaal, het hoeft alleen niet.

8, Dreadlocks zijn niet netjes. Hoe krijg je nu ooit nog een baan?

Gewoon, door achter een computer activistisch te doen.

Nee maar serieus. Netjes is een rare term om over je uiterlijk te gebruiken. Het betekend eigenlijk sociaal geaccepteerd. Iets waar we aan gewend zijn. Kort haar voor vrouwen was voor onze oma’s niet netjes.

9, Iedereen met dreadlocks gebruikt wiet en andere drugs.

Da’s geen vraag maar een vooroordeel. Toch wil ik er even op in gaan. Het is natuurlijk vrij belachelijk. Mensen kiezen om een hoop verschillende redenen voor een bepaald uiterlijk, eventueel drugsgebruik staat daar over het algemeen los van.

We hebben de neiging om in stereotypen te denken. De persoon met locs zal wel zo’n wietrokende hippie zijn, die kale kop een fascist en vrouwen die hun enkels laten zien zijn van lichte zeden. Oh wacht, die laatste is een beetje oud. Toont wel hoe onzinnig dat soort oordelen zijn.

10, Hoe zit dat dan met cultural appropriation?

Speciaal voor het laatst bewaard want deze is belangrijk. Ik heb hierboven ook al genoemd hoe dreadlocks verbonden zijn met racisme. Het is namelijk een van de kenmerkende stijlen van mensen met een Afrikaanse afkomst.

Cultural appropriation gebeurt wanneer iets van een gemarginaliseerde groep wordt gebruikt door een andere groep. Een makkelijk en duidelijk voorbeeld zijn kostuums. Het is niet oké om je te verkleden als een indiaan of geisha. Daarmee pak je iets van een andere cultuur en maak je het belachelijk.

Wat wel of geen cultural appropriation is kan soms lastig zijn om te bepalen. Culturen vermengen zich met elkaar, dat is een natuurlijk proces. Het moet geen afpakken zijn, niet de identiteit van een ander schaden. Maar ook dat is een hele vage richtlijn. Ik denk zelf dat het al enorm helpt als we het eens worden over de excessen en verder even nadenken voordat we iets doen.

Terug naar dreadlocks. Het volgende is mijn mening er over, anderen hebben een andere mening en dat is helemaal oké. Ik denk dat een haarstijl, in tegenstelling tot kleding of specifieke gebruiken, heel moeilijk bij een enkele cultuur te plaatsen is. We hebben namelijk allemaal haar en er is maar zoveel wat je er mee kan doen. Dat betekend dat in elke cultuur min of meer dezelfde elementen voorkomen.

Haar wat in touwen van klitten hangt is wat er gebeurt als je niets doet. Al onze voorouders hadden het. Ooit waren er namelijk geen kammen en borstels te koop. Ook ziet mijn haar er heel anders uit dan dreadlocks van Afrikaans haar en is het proces verschillend. Het zou fijn zijn als er ook een andere naam komt, maar voor nu is er geen wijd geaccepteerd alternatief. (Locs of locks wordt nog het meeste gebruikt.)

Een persoonlijke band met je haar.

Even een bonus weetje. Iedereen die ik ken of spreek met dreadlocks heeft er een hele persoonlijke band mee. Meer dan met andere haarstijlen. De meeste mensen met locs kunnen zelfs hun favoriete dread aanwijzen. (Ik heb er twee. Beide met een gekke imperfectie.)

Het heeft te maken met het proces denk ik. Wil je van lang naar laagjes dan ga je naar de kapper. Half uurtje zitten en je hebt een nieuwe look. Dreads zijn anders. Het is een natuurlijk proces van vervilten wat jaren duurt om echt mooi te worden. Het vraagt een hoop geduld en toewijding. Zeker degenen die niets doen qua onderhoud zien het haar veranderen en dat is mooi om mee te maken. Schept een band.

Verder lezen?

Tien seks tips voor hippie ouders

The post Tien vragen die iedereen stelt aan iemand met dreadlocks. appeared first on DolleMoeder .

Orgasme cursussen en waarom ik er een hekel aan heb.

Fri, 21 Dec 2018 14:32:00 GMT

Zoals alles wat leuk is kan je er een cursus in volgen om er beter in te worden. Ja, echt, geen geintje. Er zijn cursussen te over om beter klaar te leren komen. Oh, en niet alleen beter, ook anders. Een vallei orgasme moet je hebben, leren squirten of meervoudig klaarkomen. Nu zou je denken dat ik daar als seks positieve Dolle Moeder voorstander van ben. Of eigenlijk denk je dat helemaal niet want je hebt allang de titel van dit stuk gelezen en weet dus dat ik (wat een verrassing) een lekker afwijkende mening heb.

Disclaimer.

Even een dubbele disclaimer. Ten eerste ga ik veel praten over vrouwen en hun genot. Dat doe ik omdat het makkelijk wegpraat. Waar ik het eigenlijk over heb is iedereen die een vagina heeft en het leuk vindt om daar wat mee te doen. Ik refereer ook naar mijzelf als vrouw en dat klopt maar ook weer niet helemaal.

Tweede disclaimer is dat dit mijn mening is. Als jij er anders over denkt dan doe je dat lekker. Niet hier, dit is mijn stukje, maar beneden in de commentaren of op social media ka je je gang gaan.

Wat ik goed vind aan een orgasme cursus.

Zullen we toch even positief beginnen? Want het is niet allemaal vreselijk, echt niet. Ik kan me best wel kwaad maken over het gebrek aan aandacht voor het vrouwelijk genot. Hoe ik er verder ook over denk, dit soort orgasme clubjes gaan vrijwel altijd over vrouwen (vagina’s) en dat is positief. Meestal. Wanneer het niet op misbruik uitdraait. Maar dat is gelukkig zeldzaam.

In de Westerse maatschappij hebben we veel te lang gedacht dat vrouwen niet kunnen klaarkomen of dat het van ondergeschikt belang is aan het mannelijk orgasme. Oh wacht, praatte ik in de verleden tijd. Sorry, dat moet tegenwoordig zijn. Want het is snotverdulleme nog steeds aan de gang!

Een plek waar vrouwen (en andere vaginale wezens) samen leren over genot klinkt in principe heel positief. Mijn zegen heb je, sterker nog, ik doe gezellig mee. Het erkent namelijk dat dat genot bestaat en belangrijk is.

Waar ik het dan niet mee eens ben.

Komen we bij de kern. Wat kan ik nu in vredesnaam verkeerd vinden aan orgasme oefenen? Ga zitten lieverd, ik heb wat te zeggen.

Omdat er doelen gesteld worden. Omdat het heel vaak gaat over het bereiken van een specifiek orgasme. Vallei, extra nat of extra vaak. Met het stellen van een doel stel je ook verwachtingen en teleurstelling als daar niet aan wordt voldaan. Hoe lief je ook praat, een doel creëert winnaars en verliezers. Dat is niet waar seks over hoort te gaan.

Maar al te vaak staat dat bedoeld orgasme ook nog eens in dienst van de (aangenomen mannelijke) partner. “Laat je vrouw spuiten.” En meer van die onzin .

Het gaat uiteindelijk dus niet om echt vrouwelijk genot. Dat is, mijns inziens, namelijk niet op deze manier te classificeren en hoort al helemaal niet gerangschikt. Onder een laagje seksuele vrijheid gaan die cursussen over competitie en het mannelijk ego. Leuk wel.

Nee, natuurlijk niet elke cursus. Er zijn vast ook hele leuke, je hoeft me geen linkjes te sturen. Waar ik het nu over heb is de algemene cultuur. Je ziet het in artikelen en workshops . Het idee dan vrouwen weer iets moeten en als dat dan lukt dan heb je dat te danken aan een vent.

Hoe het ook kan.

Als ik de tijd (en vooral de ruimte in mijn hoofd ) had zou ik zelf wel zo’n cursus willen organiseren. Alleen zou het helemaal geen cursus zijn. Het is ook heel belachelijk als je er over nadenkt. “Goedemiddag allemaal. Ik zie jullie vandaag voor het eerst en ga jullie even vertellen hoe je lichaam werkt.” Eeuuhhh, nee. Het is mijn lichaam, dank je wel.

Ik zou het anders doen. Ik zou gaan praten met z’n allen. Verhalen uitwisselen en als daar de zin voor is kunnen we best aan elkaar zitten. Ik zou vertellen hoe mijn lichaam werkt, wat mijn reis was van geloven dat orgasmes tijdens seks onzin zijn (ja, dat dacht ik ooit) naar hoe het nu is. (Best wel heel leuk.) Wat werkt voor mij en wat niet. Vervolgens zou ik het heel gaaf vinden om hetzelfde van andere vrouwen te horen.

Zo heeft een orgasme groepje, nee, stomme naam, een leer-je-lijf-kennen groepje een open structuur. Geen doelstellingen en niemand die jou eens even gaat vertellen hoe genot hoort. Lijkt me heerlijk om met andere vrouwen, nee met andere mensen, piemels zijn ook welkom, in detail te praten over seks, genot en eventuele orgasmes.

Dat is waar ik naartoe zou willen met die hele seksuele bevrijding. Dat we ons lijf leren ontdekken, in de wetenschap dat elk lijf, elk soort genot en elk orgasme uniek is.

Verder lezen?

Moeders mogen geen seks hebben.

Het eigenaarschap van het orgasme.

The post Orgasme cursussen en waarom ik er een hekel aan heb. appeared first on DolleMoeder .

Het eerste kind vs het derde kind. Of hoe je een loedermoeder wordt.

Sun, 16 Dec 2018 12:48:00 GMT

Zwangerschap.

Eerste kind: Je bent heilig zwanger. Alles draait om de buik, de weken, de afspraken en de leuke app vol weetjes. Als iemand je vraagt hoe ver je bent geef je antwoord tot op het uur precies. Je gaat naar zeker drie verschillende preggo cursussen en leest elk boek wat je kan vinden.

Derde kind: Hoe lang je zwanger bent? Ergens in het tweede trimester, kan ook derde zijn. Er waren er maar drie toch? Voor een cursus heb je geen tijd en zwangerschapskleding bestaat vooral uit joggingbroeken met snot er aan.

Bevalling.

Eerste kind: Vol goede maar angstige moed begin je aan het avontuur. Met absoluut vertrouwen doe je exact wat de verloskundige zegt. Zij zal het wel beter weten, toch?

Derde kind: Chagrijnig trap je de handen van de stagiair verloskunde weg. Als iedereen je nu even met rust laat kom je zo zelf wel naar beneden met dat kind. Blijf van me af!

Borstvoeding.

Eerste kind: De borst geven lukt alleen in een stille kamer, met een stuk of vijf hulpmiddelen en elke voeding laat je achter met een zweetsnor van de inspanning. Stiekem ben je enorm onzeker maar gelukkig heb je de lokale borstvoeding groep gevonden. Gefascineerd hang je aan de lippen van de meer ervaren moeders.

Derde kind: Terwijl de baby is aangekoppeld kleed je met de andere andere hand een peuter aan terwijl je een telefoongesprek voert. Dat voedingskussen met vijf kekke hoesjes ligt vergeten op zolder stof te vergaren. Je gaat nog steeds naar de borstvoeding groep, wel zo gezellig en het voelt goed om de nieuwe moeders moed in te spreken.

Kleren.

Eerste kind: Alleen hand gesponnen biologisch katoen is zacht genoeg voor jouw kleintje. Alles in leuke kleurtjes die coördineren met het interieur, jouw kleding en de stand van de maan. Bij elk vlekje volgt een zorgvuldig uitgevoerde verschoning waarbij de handjes oh zo voorzichtig door de mouwtjes gaan.

Derde kind: Blij accepteer je de zak zoveelste hands kleding van de buurvrouw. De hele boel gaat ongesorteerd de kledingkast in. Het resultaat is een baby in tranentrekkende kleurcombinaties . Naast de peuter met haar zelf uitgezochte ensemble valt het toch niet zo op.

Voedsel.

Eerste kind: Zorgvuldig ga je verschillende winkels af om een menu samen te stellen van enkel biologisch, dynamisch, handgemaakt en suikervrij eten. Elke maaltijd wordt gefilmd en trots op Facebook gedeeld. Een kopie van het voedingsschema hangt op de koelkast, zit in je tas en wordt naar elke oppas gemaild.

Derde kind: Je weet dat je wat vaker een hapje moet aanbieden maar het is wel zo makkelijk om nog een borstvoeding te geven. Gelukkig helpt de baby zichzelf aan de overgebleven broodkorsten met hagelslag van de grote broer. Je ziet het en vind het prima, scheelt jou weer werk en zo is er minder voedselverspilling. Eigenlijk ben je hartstikke goed bezig!

Consutatieburo.

Eerste kind: Ingespannen luister je naar de wijsheid van de verpleegkundige. Je probeert alles te onthouden wat ze zegt, terwijl je je ook in je hoofd afvraagt hoe al dat advies zichzelf zo kan tegenspreken. Het zal wel aan jou liggen. Misschien moet je een extra gesprek aanvragen. Samen kijken jullie bedenkelijk naar de groeicurve. Hij stijgt niet helemaal zoals er verwacht wordt door de voor geprinte lijntjes. Je vraagt je af hoe je in vredesnaam een goede moeder moet zijn.

Derde kind: Je verteld de pinnige dame tegenover je precies waar ze die rotcurve kan steken! Terwijl zij onheilspellend naar lijntjes en cijfers tuurt zie jij je lachende en gezonde kind. Midden in de preek sta je op en loop je met je blote kind weer naar de aankleedtafel.

Ook het derde kind: Consultatieburo? Daar ga je niet meer heen sinds iemand je heeft verteld dat het niet verplicht is. Veel rustiger zo.

Vallen of pijn hebben.

Eerste kind: Overlopend van schuldgevoel ren je naar je ter aarde gestorte kind. Samen huilend knuffel je de pijn weg. Na inspectie van de blauwe plek vraag je je af of je naar de eerste hulp moet maar ben je bang voor het harde oordeel wat ongetwijfeld zal volgen. Welke moeder staat dan ook toe dat haar kind valt?!

Derde kind: In een seconde heb je de situatie beoordeeld en hou je je gezicht in de plooi. Het was immers best een komische tuimeling. Jammer dat je het niet gefilmd hebt. Je verteld je kind dat ze de glasscherven even van haar broek moet kloppen en dat ze zelf wel weet waar de pleisters liggen.

Nachtrust.

Eerste kind: Met alle liefde die je in je hebt probeer je je kleintje in het donker tot slapen te bewegen. Helaas heeft jouw kind daar geen enkele boodschap aan en met donkerblauwe wallen accepteer je maar weer een korte nacht. Op een onheilig vroeg uur sta je maar op en ga je koffie zetten. Vijf schepjes per kop, toch?

Derde kind: Sorry, dit wordt niet anders . De wallen zijn een permanent onderdeel van je gezicht geworden en de koffie zet je inmiddels met twaalf schepjes. Echt, je houdt zo veel van al je kinderen maar ook van je bed.

Verder lezen?

Wegsluipen van je slapende kind in tien eenvoudige stappen.

De mamma olympische spelen!

The post Het eerste kind vs het derde kind. Of hoe je een loedermoeder wordt. appeared first on DolleMoeder .

Mijn mentale ruimte is vol!

Thu, 13 Dec 2018 12:51:00 GMT

Een vol hoofd.

Vorige maand schreef ik een stukje over de gezinsmanager zijn , ook wel bekend als de mental load dragen. In een gezin zijn dat buitenproportioneel vaak de vrouwen en het is een enorme berg onzichtbaar werk.

Als gevolg daarvan heb je een vol hoofd. Vol met lijstjes, agenda’s, afspraken, boodschappen, taken, voorkeuren, waarschuwingen en zorgen. Vind je het gek dat die email daar niet meer bij past!

Ik besef me heel vaak dat het een kwestie is van de laptop opstarten en drie zinnen tikken, of even een nummer intoetsen en een kort gesprek voeren. Soms zijn het zelfs doodgewone sociale berichtjes die ik veel te lang negeer. Het is niet dat ik je niet mag, of dat ik lui ben of eigenlijk ook niet dat ik de tijd niet heb, het is omdat ik in mijn hoofd bezig ben met de kinderen, het eten, de rekeningen, de was en de tandarts.

Waarom loopt die mentale ruimte zo vol?

De meeste mannen zullen je voor gek verklaren als je ze verteld over je gebrek aan mentale ruimte. Soms krijg je te horen dat je niet zo moet piekeren, of meer moet delegeren. (Dat laatste is al een heel probleem op zich. Delegeren of om hulp vragen suggereert nog steeds dat jij eindverantwoordelijk bent en het doet daarom absoluut niets aan het mentale ruimte gebrek.)

Ik snap wel dat mannen het niet snappen hoor. Even een voorbeeld, met luiers. Ik heb meerdere malen meegemaakt dat een vader tijdens een uitje geen luier mee had voor zijn kind. Niet echt een ramp hoor. Lossen we met z’n allen wel op. Dit is geen oordeel over vergeetachtige vaders. Punt is dat ik weet hoe hard ik veroordeeld zou worden als ik het huis uit loop zonder absoluut alle benodigdheden die mijn kind maar zou kunnen gebruiken. Niet alleen luiers, ik krijg oprecht meewarige blikken als ik geen zelfgemaakt, gezonde en biologisch verantwoorde snack meeneem. Die last minute pak koekjes levert een blik van sympathie op….naar mijn kind. Die vervolgens een hapje van de zelfgemaakte gezonde havermout muffins krijgt aangeboden. (Overigens, deze blikken komen niet van de vaders maar van andere moeders. Leuk hoe we elkaar klein houden. Ga ik nog eens meer over schrijven.)

Geen man die een oordeel krijgt als hij met niets anders dan zijn kroost, de sleutels en een pinpas het huis uit loopt. Op zich terecht, het is namelijk zijn zaak en zijn verantwoordelijkheid. Voor moeders niet. Moeders worden afgemaakt op alles behalve perfectie en als je naar perfectie moet streven loopt je hoofd aardig snel vol.

Oké, maar wat doen we er mee?

Tja, en dan heb je dus dat volle hoofd en het besef dat het niet eerlijk is. En dan? Wat doe je er aan? Hoe leeg je de boel weer?

Eeeehhhh, die is een beetje lastig. Sorry. Ik heb geen snelle oplossing voor je. Overvolle mentale ruimte is een deel van een groter maatschappelijk probleem. Namelijk de enorm verschillende verwachtingen die we hebben voor mannen en vrouwen. Het is niet zo simpel als besluiten niet meer aan die verwachtingen te voldoen. Tenzij je de huid van een olifant hebt en enorme oogkleppen ga je tegen oordelen aanlopen. Dat doet je wat, het is onzin om te zeggen dat je het gewoon naast je neer kan leggen.

Oordelen van anderen loslaten kost jaren en jaren aan emotioneel werk. Juist in de jonge kinderen fase ben je enorm gevoelig voor de mening van anderen. Ja, probeer het los te laten, maar het is naïef om dat als enige oplossing aan te dragen.

Ook van die leuke onzin als takenlijstjes en familie planners doen erg weinig. Niet niks overigens. Ik ben enorm voorstander van al die mentale zooi op papier schrijven maar uiteindelijk is het symptoom bestrijding.

Praten met je partner helpt. Afspreken wie over welke onderwerpen de verantwoordelijkheid draagt, en dan echt loslaten wat niet jouw gebied is. Oh, of andere moeders steunen, dat zou ook leuk zijn. Niet oordelen enzo. Ik heb ondertussen een mooie groep ouders om me heen die kaakjes, organisch fruit en luiers zonder meewarige blikken met elkaar delen. Een heerlijke opluchting.

Waarom is mentale ruimte een feministische kwestie.

Ja, moet ik dat echt uitleggen? Oké, gaan we dan. Omdat het voornamelijk vrouwen hindert in doen wat ze moeten doen. Omdat je als je hoofd constant vol zit met van alles je minder kan presteren. Omdat als een man in een vergadering zit, hij over het algemeen echt alleen met die vergadering bezig kan zijn en een vrouw niet.

Ook omdat het constante, onophoudelijke oordeel een effect heeft op je zelfvertrouwen. Zo veel vrouwen hebben die constante kritische stem in hun hoofd. Uiteindelijk leer je om jezelf veel harder naar beneden te halen dan een ander ooit kan. Zo blijven vrouwen klein en dat is precies waar feminisme tegen in opstand komt.

Verder lezen?

De gezinsmanager zijn. (De mental load.)

Wie doet het huishouden?

The post Mijn mentale ruimte is vol! appeared first on DolleMoeder .

Veganistische feestdagen!

Sun, 09 Dec 2018 12:11:00 GMT

Eerst even een bekentenis; ik hou dus niet zo van die feestdagen. Nou ja, kerst en nieuwjaar vooral. Sinterklaas weer wel, ben ik gek op maar na 5 December kruip ik het liefst mijn bed in tot het voorjaar.

Hoe dan ook, sommige mensen zijn een stuk socialer dan ik en ook nog veganist. (Of je kent een vegan en wil aardig zijn, wat ik geweldig vind dus hier heb je een digitale knuffel.) Bij deze mijn tips en recepten.

Het voorwerk.

Deze is vooral voor de verse veganisten. Na een paar jaar weet de familie wel hoe het zit met dat plantaardig gedoe. Heb je ergens in November besloten dat je voortaan alleen nog maar broccoli wil eten dan kan het zijn dat je oma een beetje moet schakelen.

Nodig, als het kan, iedereen bij jou uit. Dan hou je de controle en kan je de familie laten proeven hoe lekker plantjes kunnen zijn. Het is flink werk en uitsloven maar het kan een hoop goede wil opleveren in de toekomst.

Ben je al ergens uitgenodigd (of woon je te klein/ te druk/ met kinderen die overal een bende van maken) geef dan rustig aan wat jij nodig hebt. Bied aan om wat gerechten te maken (en maak dan genoeg om uit te delen) of wat recepten op te sturen. Willen ze echt niet meewerken? Dan willen ze jou er niet bij hebben. Het is hard maar wat moet je bij mensen die jou niet accepteren zoals je bent?Kom bij mij langs als je eenzaam bent. Ik ben nu je moeder, veeg je voeten, hang je jas op en pak wat van de glühwein.

Lekkers en voorgerecht.

Of je nu iedereen bij jou uitnodigt of zelf wat lekkers meeneemt, koken moet je toch. Maar wat dan? Google maakt het makkelijk voor je en ik nog veel makkelijker. Hier zijn mijn go-to feestrecepten. Dit zijn gerechten die werken, lekker smaken en in mijn beperkte keuken met mijn middelmatige vaardigheid een leuk resultaat opleveren.

Een eerst indruk is belangrijk en daarom kan je direct bij binnenkomst wat lekkers aanbieden. Deze feeststol bijvoorbeeld, of een schaal met deze koekjes . Stiekem kan je elk koekjes recept gebruiken hoor. Niets specifiek feestigs aan. Het gaat om de vorm van het lekkers.

Komen we bij het voorgerecht. Kan van alles zijn en vaker dan je denkt al (bijna) plantaardig. Denk salade of een simpele soep. Ik maak nog wel eens deze taart. Even een beetje puzzelwerk maar het ziet er echt geweldig uit. Oh, en deze wintersoep . Ja, er zit sinaasappel in en ja, dat is nu juist geweldig. Niet over nadenken, gewoon proberen.

Hoofdgerecht en nagerecht.

Het hoofdgerecht is de ster van de veganistische feestdagen. Ik beloof je dat niemand een braadstuk mist als je deze creatie op tafel zet. Alsof een banketstaaf en dat eerdergenoemde braadstuk een hartige veganistische liefdesbaby hebben gemaakt. Smaakt nog lekker ook.

Een cottage (of sheperd’s) pie voelt al wat huiselijker. Hangt echt af voor hoe sjiek je wil gaan. Of ga voor de lasagne . Iedereen lust lasagne. Oh, en daar heb ik een tip voor. Ik heb dit soort schaaltjes.

Daar maak ik voor iedereen een kleine lasagne in. Kan je aanpassen naar voorkeur en dieet, maar je staat ook niet te klooien met het opscheppen.

Als laatst een toetje wat de veganistische feestdagen waardig is. Thee, koffie en een lekker plakje zoet. Dit appel-walnoot brood smaakt feestelijk en laat zich prima een dag eerder maken. Je kan het pimpen met een sausje, chocolade bijvoorbeeld, maar het is prima op zichzelf. (Zeker na zo’n maaltijd.)

Ja, of je gaat helemaal klassiek met een banketstaaf. Nog makkelijk te maken ook. Goed timen of op het laatste moment nog even opwarmen voor de extra feest ervaring.

Veganistische feestdagen survival tips.

Even buiten het eet verhaal om, je eerste veganistische feestdagen kunnen best lastig zijn. Je kan te maken hebben met onbegrip, vervelende vragen en soms wel heel matig eten. Nog even wat last minute survival tips.

Feestdagen zijn niet het moment voor discussies! Dat snapt je aangeschoten oom misschien niet, maar jij gelukkig wel. Heb een flauw antwoord klaar (“Ik wil later een broccoli worden.”) en verander het onderwerp. (“Hoe zou het toch met dat Brexit staan?”) Speel Carnist bingo in je hoofd.

Neem eten voor jezelf mee. Ook als de kok claimt iets voor jou te maken. Meestal komt het wel goed en blijft de pastasalade verstopt in je tas maar in het geval van een bord lauwe sla (true story) hoef je tenminste geen honger te lijden.

Hou de humor er in. Met deze , of deze . Of kom zo gekleed binnen. Praten ze echt niet meer over wat je eet. Ik snap best dat je iedereen wil vertellen over je nieuwe veganistische kennis maar geloof me, op dit soort momenten kan je maar beter lachen.

Mocht alles falen, zet dan deze in: Wijn , veel wijn .

Fijne veganistische feestdagen!

Verder lezen?

Ja maar wat eet zo´n veganist dan?

Tien mythes over veganisme die je waarschijnlijk gelooft.

The post Veganistische feestdagen! appeared first on DolleMoeder .

Waarom LGBTQ+ labels belangrijk zijn.

Sun, 02 Dec 2018 13:54:00 GMT

Representatie en de norm.

Representatie is belangrijk . Daarmee bedoel ik de voorbeelden die we in ons leven zien, de mensen die ons tonen hoe we kunnen zijn, welke opties we hebben. Als je nooit iemand ziet die op jou lijkt dan kan je je heel onbelangrijk gaan voelen. Representatie gebeurt in de kleine kring, om ons heen, maar ook groter, via media.

We leven in een wereld waarin we constant beelden van andere mensen, andere levens gevoerd krijgen. Series, films, reclame, nieuws, boeken en social media. Hoe die mensen afgebeeld worden vorm ons beeld van wat een mens is, wat de norm is. Val je zelf buiten dat beeld dan val je dus buiten de norm, dan ben je niet normaal.

Laten we even eerlijk zijn, in Westerse media is de norm blank, cisgender , hetero en monogaam. Op enkele spannende uitzonderingen na is dat het beeld wat we gevoerd krijgen en dus wat er normaal is. Terwijl er toch heel veel mensen buiten vallen.

Kunnen we niet gewoon mensen zijn?

Het was best spannend om mijn “uit de kast” serie te maken. Ik was nerveus voor de reacties die ik zou krijgen maar het viel enorm mee. Vooral liefde en begrip, gelukkig vrijwel geen naarheid. Toch wil in even ingaan op een veel gehoorde uitspraak. “Waarom zijn labels belangrijk? Kunnen we niet gewoon mensen zijn?”

Aan alle lieve mensen die zoiets schreven, dankjewel. Oprecht. Ik snap namelijk hoe het bedoeld is. Jij vindt jezelf normaal en mij ook. Dat is een mooie boodschap, alleen een beetje te vroeg. Niets van wat ik nu ga uitleggen is om jullie af te vallen. Jullie zijn de idealisten, misschien een beetje naïef, maar dan in de beste betekenis van dat woord. Dank je voor je lieve en inclusieve boodschap.

Het ‘probleem’ is dat ik niet normaal ben. Niet volgens die norm waar we het eerder over hadden. Ik en anderen met een label, worden nog amper gerepresenteerd. Liefdevol zeggen dat ik normaal zou moeten zijn lost het probleem niet op.

Labels zijn zichtbaar.

Het is, nu nog, belangrijk om labels te claimen. Labels zijn namelijk zichtbaar. Door op een zichtbare plek te staan veranderen we langzaam de norm.

Ik zou me kunnen verstoppen in de grote groep van ‘normaal’. Mijn labels zijn zodanig dat ik ook in die kast kan blijven. Alleen veranderd dan nooit wat we normaal vinden. Ik geef dan geen representatie en voor de mensen om me heen blijft de norm gelijk. Omgekeerd kan jij nu in ieder geval zeggen dat je een genderqueer mens kent. (Hoi!) Dan komt het dichtbij, is het niet meer ‘de ander’ en wordt dat label wat minder vreemd.

Als ik zeg dat ik niet in labels geloof, dat labels niet uitmaken en dat we allemaal maar mensen zijn, dan ga ik in de grote ‘normaal’ groep staan. Op zich lekker comfortabel maar wel vlak naast die ellendige kast. Het is zo lief bedoeld om mij in jouw groep te willen maar ik hoor er (nog) niet.

Er komt een dag.

Ooit, in de toekomst, komt er een dag waarop we niet meer uit de kast komen, omdat we er nooit in zaten. Wat daarvoor nodig is, is dat we niet meer uitgaan van cisgender, hetero en monogaam. (En andere normatieve labels.) Als we de verwachting niet meer hebben dat de afwezigheid van een piemel op een echo betekent dat we een meisje krijgen en als we niet meer verwachten dat dat meisje ooit een vriendje mee naar huis neemt, dan pas kunnen we dat hele label gebeuren in de prullenbak gooien.

Nu zijn we daar nog niet. Nu komen baby spullen in roze en blauw, romantiseren we de vriendschappen van kinderen en is het zelfs bij de wet verboden om meer dan een enkele echtgenoot te hebben.

Zeggen dat labels niet belangrijk zijn betekent dat jij labels niet belangrijk vindt. Dat mag, dat is zelfs mooi, maar het betekent ook zeer waarschijnlijk dat jij voldoet aan een norm die mij nog negeert. Het slaat stappen over die nu, voor mij, heel belangrijk zijn.

Verder lezen?

Als de seks niet werkt, man vs vrouw.

Boek: The Power.

The post Waarom LGBTQ+ labels belangrijk zijn. appeared first on DolleMoeder .

Veilige vs onveilige hechting, oftewel, het afhankelijke kind.

Thu, 29 Nov 2018 11:14:00 GMT

Vandaag wil ik het verschil uitleggen tussen veilige en onveilige hechting. Ook gaan we in op dat tè gehecht verhaal. Hoe zit dat nu en waarom krijg je als moeder de schuld?

Vaak gehoorde zinnen.

De volgende zinnen heb ik zelf mogen aanhoren:

Herkenbaar? Zo ja, dan gok ik dat je een moeder bent. Alleen bij moeders schijnt het acceptabel te zijn om zoveel kritiek te geven. De gedachte die met opmerkingen zoals deze wordt uitgekotst is dat kinderen als een onwillig vogeltje uit het nest geduwd moeten. Een moeder die haar hart niet versteend is over beschermend en zal een afhankelijk kind creëren. Dan is je kind tè gehecht.

Hoe ziet een onveilige hechting er uit?

Een onveilige hechting is eigenlijk het proces, de uitkomst zijn hechtingsstoornissen. Ik ga daar nu kort door de bocht over zijn dus als je meer de diepte in wilt, kijk dan even hier. Kinderen die onveilig gehecht zijn reageren meestal door ofwel aan ouders/verzorgers/iedereen die lief is te gaan hangen ofwel alles en iedereen af te wijzen.

Als volwassenen worden dat mensen die zeer slecht of totaal niet in staat zijn om gezonde relaties aan te gaan. Het worden eenzame of wrede mensen, totdat ze de ellende uit hun jeugd verwerken. Bedroevend vaak komt dat moment nooit.

Hoe ontstaat een onveilige hechting?

Die link die ik net gaf, kijk toch maar even . Onveilige hechting gebeurt wanneer ouders, beetje logisch, onveilig zijn voor het kind. Denk aan ouders die er niet of bijna niet zijn of een kind mishandelen. Boos worden, dreigementen, slaan. Nare dingen.

Nergens worden knuffels genoemd, een bed delen of lang borstvoeding krijgen. Dat zijn geen dingen die tot hechtingsstoornissen leiden. Niet tenzij ze onderdeel zijn van de mishandeling en dan nog ligt het meer aan de klappen, bij wijze van spreken.

Helikopter ouders en parentificatie.

Ik wil even een apart stukje praten over helikopter ouders. Want als mensen roepen dat kinderen te gehecht zijn, dan hebben ze het mijns inziens over de gevolgen van helikopter ouders en niet over een echte onveilige hechting.

Helikopter ouders zijn over beschermende ouders. Degene die alles voor een kind doen en ze behoeden van elk imaginair gevaar. Als gevolg kunnen die kinderen geen eigen zelfstandigheid ontwikkelen. Ze krijgen de constante boodschap dat ze vanalles niet kunnen en gaan daar in geloven. Dan kweek je inderdaad vrij snel heel afhankelijke kinderen en uiteindelijk volwassenen met een heel laag zelfbeeld.

Parentificatie is daar bijna het tegenovergestelde van. Het kind wordt als een soort volwassene behandeld inclusief hele volwassen verwachtingen. Bijvoorbeeld ouders die emotionele steun zoeken bij hun jonge kind, of ouders die verwachten dat een kind een huishouden draaiende houdt. Het gevolg hiervan zijn mensen die weliswaar uiterlijk zeer zelfstandig zijn maar innerlijk amper kunnen omgaan met hun eigen emoties.

Hoe ontstaat een veilige hechting?

Eigenlijk heel makkelijk. Als je uitgaat van de behoeften van je kind en daar aan voldoet, ontstaat er vanzelf een veilige hechting. Het idee is dat je zelf min of meer blanco bent en kijkt naar wat je kroost nu van je nodig heeft. Bijvoorbeeld nog wel een borst voor het slapen maar geen hulp meer bij het aankleden. Behoefte om uit het nest geduwd te worden hebben kinderen overigens nooit, ze vliegen helemaal zelf uit als ze daar klaar voor zijn. Dat je de stille overtuiging uitstraalt dat jouw nakomelingen capabele mensen zijn is dan wel weer handig.

Het probleem zit em een beetje in die behoeften. Kinderen kunnen het vaak niet heel verbaal uiten en wij hebben een aantal culturele gewoontes op ze geplakt die niet helemaal stroken met de werkelijkheid. Neem borstvoeding als voorbeeld. De normale zoogperiode van mensenkinderen is tussen de twee en zeven jaar lang. Ja echt, zeven jaar. Toch hebben we het idee dat ouders die hun kind langer dan, zeg, een jaar of wat, borstvoeding geven, het kind aan het dwingen zijn.

In het geval van borstvoeding kunnen we er redelijk wetenschappelijk naar kijken. We kunnen een soortnormale zoogperiode vaststellen in plaats van uit gaan van culturele gebruiken. Bij, zeg, samen slapen, is dat lastiger. Hoe oud moet een kind zijn voordat ie uit je bed moet zijn? Dat hangt van veel verschillende factoren af, onder andere hoe groot je huis is. Het idee dat iedereen een kamer over heeft is een westerse overtuiging. Hoeveel gezinnen wonen er niet samen in een hutje?

Het is niet altijd makkelijk om culturele gebruiken te onderscheiden van de inherente behoeften van een kind. Het vraagt een hoop leeswerk en een kritische blik naar binnen.

Het veilige vs het afhankelijke kind.

Komen we terug bij onze originele stelling. Wat ik namelijk wil met dit stuk is je wapenen tegen het onvermijdelijke commentaar. (Ja, onvermijdelijk. Het leuke van moeder zijn is dat je het toch nooit goed doet.)

Echt onveilig gehechte kinderen zie je, zeker als je weet waar je op moet letten. Het zijn kinderen met verontrustend gedrag. Het zijn niet de kinderen die lang aan de borst mogen, die lang naast de ouders mogen slapen en zeker niet de kinderen die geen gedwongen handje geven.

Mocht jouw kind overigens wel wat zorgelijk gedrag vertonen, misschien door een scheiding of andere nare omstandigheden, dan is de oplossing niet om wat er is aan veiligheid ook maar even weg te halen. Maar al te vaak wordt er van de moeder verwacht dat ze haar probleemkind van zich af duwt. Dan leert ie vast wel met andere kindje spelen.

Nee! Zo los je een onveilige hechting niet op! Dat doe je door veiligheid te bieden en geduld te hebben.

Wat zeggen ze nu eigenlijk?

Met commentaar dat jouw kind te gehecht zou zijn, wordt er eigenlijk gezegd dat jouw opvoedstijl of het gedrag van jouw kind niet aan hun cultureel bepaalde verwachtingen voldoet. Dat is irritant als het een vreemde op straat is, maar mogelijk onveilig als het iemand is die dichterbij staat.

Het consultatieburo, een familielid of de juf op school kunnen meningen hebben die storend zijn voor jullie gezinsleven. Ze kunnen hun verwachtingen op jou gaan plakken, met eindeloze discussies of in het uiterste geval zelfs meldingen bij Veilig Thuis tot gevolg.

Ik heb helaas niet een enkele oplossing voor je. Misschien helpt dit artikel wat. Kort door de bocht; je moet niet alles uitleggen. “Nee” kan een prima antwoord zijn. In andere gevallen kom je wat moeilijker weg. Dan kan het goed zijn om te luisteren naar de zorgen die je over je heen krijgt. Ontvang de boodschap van de ander en laat vriendelijk doch ferm weten dat je de bezorgdheid waardeert maar jullie achter je keuzes staan.

Hopelijk helpt het om het commentaar te horen voor wat het is. “Jij voldoet niet aan mijn verwachtingen en dat vind ik vreemd.” Dat klinkt al veel minder als een oordeel. Het gaat namelijk over de ander en niet over jou.

Verder lezen?

Het verschil tussen een gezonde hechting en helikopter ouders.

Hechting tussen ouder en kind, kan het teveel?

Hoe kan je een kind leren slapen…en veters strikken.

The post Veilige vs onveilige hechting, oftewel, het afhankelijke kind. appeared first on DolleMoeder .

Ons Sinterklaas verlanglijstje.

Sun, 25 Nov 2018 12:49:00 GMT

Bij Sinterklaas horen natuurlijk kadootjes. Even eerlijk, dat hele schoen zetten vind ik wat veel. Ruim twee weken elke dag? Lekker handig voor de winkels maar niet voor de portemonnee. Wij doen twee keer in de week, dan kunnen Sint en Piet ook bij de andere kindjes langs.

Op Sinterklaasavond ga ik wel los. Ik kan het niet laten. Elk jaar neem ik me een bescheiden zak voor en elk jaar staan er twee gevulde monsters. Heel slim dat die dertiende maand dan net binnen is en ik me iets rijker voel dan ik eigenlijk ben.

Zwarte Piet.

Voor we leuk gaan doen prop ik er even een huishoudelijke mededeling tussendoor. Zwarte Piet. Mijn absolute, favoriete kinderheld. Die Sint was vroeger een beetje eng, maar Piet is toegankelijk, grappig en herkenbaar voor een kind. Een geweldig figuur…die aan verandering toe is.

Tradities zijn belangrijk en altijd aan verandering onderhevig. Mijn moeder werd nog bang gemaakt met een roe en de zak, ik niet. Meer en meer mensen zagen in dat het idee van kinderontvoering als chantagemiddel voor goed gedrag misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord is. Zo is het ook met de schmink van Piet. We bedoelen het waarschijnlijk niet verkeerd, maar zo komt het wel over. Dus veranderen we een paar kleine dingetjes. In de zak zitten nu kadootjes in plaats van stoute kinderen en Piet heeft roetvegen in plaats van blackface. Simpel en gezellig.

De Sinterklaas kado’s voor kinderen.

Het meest enthousiast ben ik over de Magformers . Niet goedkoop maar wel heel gaaf! Bij een bevriend gezin tegengekomen en meteen op de lijst gezet. Ik heb een voorkeur voor speelgoed wat niet ‘af’ is, wat geen vorm dicteert. Bouwmaterialen zijn daar een goed voorbeeld van. Lego, Duplo , Kapla en nu dit. De Magformers vielen me op omdat ze leuk zijn voor alle leeftijden. Zelfs ik kan me er mee vermaken.

De Peuter is nu helemaal fan van puzzels. Nu vroeg ze toevallig ook laatst waar Amerika is. Ik zie een oplossing in deze houten wereldpuzzel . Niet dat ze nu meteen topografie gaat leren, maar het is een leuk begin. Voor de Jongens kwam ik dit tegen; een bouwpakket voor een houten, door zonne-energie aangedreven, racewagen . Als in, hij kan echt rijden en ze kunnen het ding zelf bouwen! Hoe gaaf is dat! Ze hebben verschillende soorten pakketten , ik twijfel nog tussen twee dezelfde (minder ruzie) en twee verschillende (meer variatie).

Oh, en ik kwam deze verf tegen. Wat mij betreft een oplossing voor een hoop ellende. De Peuter mag graag schilderen maar ze stopt ook nog steeds wel eens wat in haar mond. Daar kan ik me met gewone verf nogal zorgen over maken. Dit spul is niet giftig. Het komt in vaste vorm, dus ook geen kans op omgestoten flessen. Je lengt het aan zo dik als je wilt. Het kan ook schmink zijn maar geen van mijn kinderen wil dat ooit. Leek me wel leuk, die bekkies beschilderen maar het mag helaas nooit.

Weet je wat ze absoluut, never, nooit niet krijgen? Deze pijl en boog. Willen ze wel hoor, maar gaat niet gebeuren. Dan zit ik binnen de kortste keren op de eerste hulp. Mijn kinderen zijn al erg genoeg zonder wapens.

De grote mensen verlanglijst.

Op de een of andere manier is het altijd moeilijker om voor volwassenen een leuk Sinterklaas kado te vinden. Zat leuk speelgoed, maar wat geef je die vent naast je op de bank? Hier zijn mijn favoriete suggesties.

Officier Pappa (Hoi schat. Even niet lezen, oké? Of anders pas na 5 december.) wordt meestal blij van een leuk boek. Een goede thriller bijvoorbeeld. De nieuwe van John Grisham staat klaar om besteld te worden. Verder houden we het praktisch. Een warme muts en sjaal omdat meneer naar zijn werk fietst door het gure Nederlandse weer. Oh, en baardolie . Want hij heeft een baard, en die hebben schijnbaar olie nodig. Ik weet het ook niet. Het spul ruikt lekker en hij wordt er blij van.

Wat ik wil hebben? Ik geef een hint, kijk hier maar. Heel subtiel hoor.

Voor jou.

Mag ik even iets aanprijzen? Het gaat om een boek. Ik heb het al en ben er in redelijk tempo doorheen aan het lezen. In de toekomt komt er wel een review maar voor nu wil ik jullie de tip niet ontzeggen.

Becoming . De autobiografie van Michelle Obama. Wat kan die vrouw geweldig schrijven! Ik was al jaren een fan van haar maar nu nog meer. Wat mij betreft een geweldig Sinterklaas/Kerst/maakt niet uit kado voor iedereen die graag leest. Of gewoon voor jezelf. Niets mis met je eigen kadootje in de zak stoppen.

Verder lezen?

Ik ben bijna jarig en dit staat op mijn verlanglijstje.

The post Ons Sinterklaas verlanglijstje. appeared first on DolleMoeder .

Het verhaal van patiënten rechten en een bevallingstrauma.

Thu, 22 Nov 2018 10:57:00 GMT

Een bevallingstrauma komt schrikbarend veel voor. Er is zelfs een aanzienlijk aantal vrouwen die aan hun baring niet alleen een kind, maar ook PTSS over houden. Gezellig, zo in de kraamweek.

Rechten hebben we allemaal. Het recht als barende valt onder het patiënten recht. Allemaal redelijk duidelijk omschreven in het wetboek. Gaan we zo verder op in.

Hoe ontstaat een bevallingstrauma?

Eerst even dit. Hoe loop je zo’n bevallingstrauma nu op? Ik werk toevallig veel met vrouwen die zo’n trauma hebben en er valt iets op. De medische heftigheid van een bevalling is een slechte voorspeller van een trauma. De meest bloederige spoedkeizersnede kan een positieve ervaring blijken en de, vanuit een medisch oogpunt gezien, makkelijkste baring kan een trauma achterlaten.

Blijkt dat er een best duidelijk verband is hoor. Controle, of beter gezegd, het verlies daarvan. Controleverlies is in bijna elke situatie een goede voorspeller van een trauma en bij een bevalling al helemaal. Het is namelijk nog best intiem, zo’n kind uit je vagina duwen.

Ik vergelijk het altijd maar met seks. Leuke bezigheid, over het algemeen. Iedereen doet het weer anders. De een wordt graag vastgebonden en de ander liever met tedere kusjes overspoelt. Hoe je seks hebt maakt niet uit, wel of je instemming geeft met de gebruikte methode.

De andere kant van seks is namelijk een verkrachting. Wat er precies gebeurt maakt niet uit, al is de verkrachter nog zo lief. Zonder toestemming is het een traumatische gebeurtenis.

Zo werkt het ook met een bevallingstrauma. Keizersnede of rustig in bad, het komt uiteindelijk neer op toestemming. Op het eigenaarschap wat je hebt over jouw lichaam en of dat geschonden wordt.

Wat zijn je rechten bij een bevalling?

Ik zei het net al, je rechten zijn eigenlijk heel duidelijk. Geen enkele medische handeling mag gebeuren zonder informed consent. (Bestaat geen goede vertaling voor dus we gaan even met de Engelse term.)

Als je een kapotte knie hebt, ga je naar een arts die je informatie geeft over je knie en over eventuele behandelingen. Die arts kan je vertellen wat haar voorkeur heeft maar jij kiest of ze gaat opereren of dat je liever de fysio probeert. Bij een bevalling is dat niet anders. Misschien is er meconium gezien in het vruchtwater. De verloskundige of gynaecoloog hoort je dan te informeren over dat verschijnsel en de mogelijke gevolgen, om daarna de behandel methodes voor te leggen en te wachten op jouw instemming. Gebeurt in de praktijk niet helaas. “Och mevrouwtje. De baby heeft wat gepoept, dat betekent dat we nu naar het ziekenhuis gaan.” Hoor jij de informatie of toestemming? Ik niet.

Overigens wordt het niet anders omdat er een baby in je zit. Je kan niet gedwongen worden om een behandeling te ondergaan, ook niet als het leven van een ander op het spel staat. Anders zou iedereen verplicht bloed moeten doneren, of een nier afstaan.

Hier kan je wat meer lezen over dat recht. Beetje droog maar wel de moeite waard.

Slechte informatie.

“Ja, ho eens even!” Hoor ik je al roepen. “Mooi niet dat ze mij zomaar een behandeling aandoen. Hoe zit dat dan met al die trauma vrouwen? Gaven die gewoon op?”

Natuurlijk niet. Het probleem zit em vooral in dat stukje over informed. Dat ze geen toestemming vragen is erg genoeg maar daar kan je soms nog tegenin. (Nee, niet altijd. Ik heb de droeve taak om je mede te delen dat in ons huidig Nederland het maar al te gewoon is om een behandeling af te dwingen op een protesterende patiënt. Dat wil zeggen, op de afdeling gynaecologie.)

De meeste vrouwen gaan er helemaal niet tegenin omdat ze geen, onvolledige of onjuiste informatie krijgen. Neem dat meconium nog eens. Als je te horen krijgt dat je baby nu in gevaar is en ze gaan ‘helpen’ dan snap ik best dat je daarin meegaat. Wie wil nu dat een baby in gevaar en niet geholpen wordt. Zie je het al voor je? Dat je kind aan het verdrinken is en je tegen de strandwacht zou zeggen dat ie niet hoeft te helpen?

Het ‘gevaar’ tijdens een baring is niet hetzelfde als dat verdrinkende kind. In het water is het duidelijk, als je niets doet kan je straks een klein kistje uitzoeken. In een buik is het allemaal niet zo helder. Een foetus poept soms uit stress, dat is niet fijn. Waarom is die stress er? Is er iets mis? Soms is de poep er gewoon omdat de darmen rijp zijn. Je kan het verschil een beetje zien door naar de samenstelling te kijken en de zwangerschapsduur in acht te nemen maar zeker weten doe je het niet.

Even bruut gezegd: de kans op een dood kind gaat van 0.03% naar 0.15% bij meconium houdend vruchtwater. Dat is een flinke stijging maar de absolute kans is nog steeds laag. Er is geen duidelijk levensgevaar en geen behoefte aan een stoere lifeguard actie.

Maar ja, als je dat zo duidelijk zegt dan krijg je allemaal van die opstandige vrouwen die het met je oneens zijn. Vervelend wel.

De moeder als offer.

Komen we bij wat in mijn mening de kern is van het hele probleem. De mythe dat de moeder haarzelf te allen tijde hoort op te offeren voor haar kind. Ik hoor het wel eens als ik duidelijke cijfers geef. “Het maakt niet uit hoe klein de kans is, alles wat uitmaakt is een gezond kind.”

Dat is een hele gevaarlijke gedachtegang. Om het maar weer even in een vergelijking te trekken: Zodra je de deur uitstapt heb je al een kans van 0.03% op een dodelijk verkeersongeluk. Moet je dan maar binnen blijven? We snappen allemaal dat je als verzorger van een kind heel snel heel ongelukkig wordt als je thuis ingepakt in bubbeltjesplastic zit.

Als je naar dat ziekenhuis gaat met meconium houdend vruchtwater wordt de kans op onnodige interventies heel groot. De kans op controleverlies ook en daarmee een bevallingstrauma. Hoeveel moeders moeten een leven lang pijn hebben, fysiek en mentaal, om een enkel kind te redden? Waarom accepteren we het risico van naar Aruba vliegen om een leuke vakantie te hebben, maar niet het risico van een vrouw een keuze geven?

De lichamelijke en geestelijke gezondheid van moeders is belangrijk. Als ouder, omdat je niet voor een kind kan zorgen als je gebroken bent, maar ook gewoon als mens. Een vrouw is geen slechte moeder als ze ook aan haar eigen welzijn denkt. Waarom zien we dat toch zo? Waarom denken we toch dat al die opstandige moeders egoïstisch zijn?

Wat kunnen we er aan doen?

De wetgeving is er al, daar schort het niet aan. Punt is dat zwangeren vaak niet weten welke rechten ze hebben. Gek genoeg wordt dat niet uitgelegd bij het eerste consult. (Waarom toch niet?)

Natuurlijk hoop ik op een generatie zorgverleners die de rechten van hun patiënten respecteren, maar ik heb weinig zin om er lijdzaam op te zitten wachten. Even heel hard gesteld; dat is alsof je verwacht dat de suiker industrie zichzelf gaat reguleren. Gebeurt niet want ze hebben er geen belang bij.

Wat nu als elke zwangere vrouw kennis heeft van haar rechten? Recht op keuze en informatie. Haar recht om nee te zeggen. Dan zou bevallingsland er heel anders uit zien en een bevallingstrauma veel zeldzamer zijn. Een paar van ons kunnen ze dwingen, maar niet iedereen.

De boodschap verspreiden is lastig. De stereotypen van “dokter weet raad” en “alles voor een gezond kind” zitten heel diep ingebakken. Toch is informatie verspreiden het beste wat we, mijns inziens, kunnen doen.

Hier is een leuke flyer. Staat een methode op om je eigen keuzes te maken in medische situaties. De BRAINS methode. (Geen zombies, beloofd.)

De Geboortebeweging is een stichting waar ik nogal bij betrokken ben. Je kan eens de link naar hun website delen.

Of je deelt dit artikel, of deze . Wie weet welke zaadjes je zaait.

Verder lezen?

Vrouwen krijgen de schuld van hun slechte bevalling.

Bevalt het?

De dokter weet raad! Maar is dat wel zo?

The post Het verhaal van patiënten rechten en een bevallingstrauma. appeared first on DolleMoeder .

De gezinsmanager zijn. (De mental load.)

Sun, 18 Nov 2018 13:35:00 GMT

Niet een hele gezellige club hoor. Meer vermoeiend. Veel werk, weinig beloning en het lidmaatschap kost je je mentale gezondheid. Maar ik ben weer eens vaag aan het doen geloof ik. Tijd voor uitleg!

Wat is een gezinsmanager?

In het engels spreek je van de mental load . De gezinsmanager is degene die het organisatorisch werk doet om een gezin te laten functioneren. Denk aan een manager bij een bedrijf. Die maakt schema’s, controleert werk en let op de voorraad maar staat niet vaak zelf in de winkel.

Beetje jammer dat het in een gezin dan weer anders gaat. Vrouwen zijn buitenproportioneel vaak de gezinsmanager maar daarnaast hebben ze vrijwel altijd ook de grootste uitvoerende taak. Dubbelop werken dus.

De andere ouder heeft dan veel minder verantwoordelijkheden. Heb je de link hierboven gevolgd? Doe toch maar even. Een geweldige strip die het concept duidelijk uitlegt. Het verdeling van manager en ondergeschikte houdt een aantal nare tradities in stand. Waarbij overigens beide partners aan het korte eind trekken.

Het strontvervelende van gezinsmanager zijn is dat het onzichtbaar werk is. Als je de afwas doet is de keuken zichtbaar schoner. Als je een constante mentale lijst in je hoofd houdt van welke boodschappen er nodig zijn zie je daar niets van. Toch is die afwas een stuk minder werk.

Een gezin managen is vrouwenwerk.

Ik zei het net al kort. Over het algemeen is de gezinsmanager de vrouw, de moeder. Vroeger, of eigenlijk nog helemaal niet zo lang geleden, dachten we dat dat zo hoorde. Onze oma’s zijn daar nog mee opgevoed en onze moeders hebben dat voorbeeld gezien. Vrouwen als huishoudsters, mannen als broodwinners. Geen eerlijke verdeling. Als je om vijf uur klaar bent op kantoor gaat moeders de vrouw nog heel lang door met plannen, bijhouden, rekening houden, regelen en managen.

“ Ja maar ze geeft het niet uit handen.” Hoor ik in de een of andere variatie vaak als klacht. Dat klopt. De meeste gezinsmanagers kunnen het werk maar heel moeizaam aan een ander overlaten. Is niet zo gek hoor. Als je heel je leven goed en grondig hebt geleerd dat jouw waarde inherent is aan hoe je alle ballen in de lucht houdt, dan is dat lastig loslaten.

In verdediging van Officier Pappa.

Even tussendoor. Het toeval wil dat ik samenwoon met een vent die het heel aardig doet, dat gezin managen. Niet helemaal hoor, maar meer dan de gemiddelde vent. Het huishouden zit heel aardig in zijn hoofd. Wat er schoon moet en wat er bijna op is, zeg maar. De kinderen manage ik dan weer. Die zijn moeilijk want hun behoeften veranderen de hele tijd en officieren zijn soms wat star.

Beetje jammer dat de lijsten nog steeds door mijn hoofd gaan. Het maakt niet uit dat hij altijd de vuilnis container buiten zet, ik weet dat het gedaan moet worden. Ook al doet ie gewoon uit zichzelf de afwas, het staat op mijn lijstje. Vermoeiend, zo’n regelhoofd.

Hoe veranderen we die mental load?

Oké, klaagzang over. Nu even praktisch. Je bent de gezinsmanager en dat wil je eigenlijk niet meer zijn. Hoe doe je daar wat aan?

Stukje slecht nieuws. Dat is heel moeilijk. Het zit namelijk diep in onze maatschappij ingebakken. Langer vaderschapsverlof zou helpen. Of gewoon erkenning voor wat we doen om maar eens simpel te beginnen.

Ik heb ooit eens uitgerekend hoeveel menskracht (fte) er nodig is om een gezin draaiende te houden. Kijk hier maar . Daar heb ik het gezinsmanager zijn niet eens bij opgeteld. Hup! Nog een fte er bij! Het zou al zoveel schelen als het gezien wordt.

Ik probeer mijn zonen anders op te voeden. Dat is niet makkelijk want kinderen leren vooral van voorbeelden en ik doe het ook niet zo ideaal. Ik probeer vooral heel bewust hetzelfde van mijn zoons en mijn dochter te verwachten. Hopelijk doet dat wat.

Praten helpt ook. Sterker nog, dat is de eerste stap. Dat je partner ziet wat je doet. Dan komt er hopelijk ook dat stukje erkenning. Of beter nog, je kan zelfs verantwoordelijkheid gebieden afspreken. Ik denk om de boodschappen en jij om de school afspraken. Zoiets.

Loslaten. Dat is ook belangrijk. Ik heb ook een leercurve gehad. Ben afspraken vergeten, stond voor een gesloten supermarkt. Hij hoeft het niet in een keer perfect te doen. Laat je partner, grof gezegd, ook eens flink op zijn bek gaan. Dat is echt niet zo erg als je denkt.

Mannenwaarde.

Ik riep het hierboven ook al, maar mannen zijn niet de grote winnaars van dit vervelende patroon. Ja, ze hebben wat meer vrije tijd, maar ze worden ook als niet competent gezien. Het is eigenlijk best een belediging als er vanuit wordt gegaan dat je geen huishouden kan runnen en niet voor je eigen kinderen kan zorgen.

Vaders zijn niet het stuntelige hulpje van een moeder, of erger nog, alleen goed voor de broodwinning. Vaders zijn ouders. Gelijkwaardig en competent.

Het is aan de gezinsmanagende moeder om ruimte te geven maar het is aan de partner om die ruimte vervolgens ook op te eisen. Nogmaals, mogen we nu eindelijk een normaal vaderschapsverlof?

Verder lezen?

Vrouwen hebben het nog nooit zo goed gehad!

The post De gezinsmanager zijn. (De mental load.) appeared first on DolleMoeder .

Uit de kast: polyamorie.

Sun, 11 Nov 2018 12:37:00 GMT

Wat is polyamorie?

Polyamorie is een vorm van non-monogamie. Simpel gesteld betekend het dat je van meer mensen tegelijk op een romantische manier kan houden. Bij monogamie is het doel om een enkele partner te hebben. Je mag ruilen maar niet overlappen. Bij polyamorie heb je die beperking niet. Ik heb meerdere relaties tegelijk.

Er zijn veel vormen van non-monogamie, te veel om ze nu te beschrijven. Hier vindt je een korte en niet volledige lijst met wat beschrijvingen. Ik wil vandaag vooral praten over mijn specifieke vorm, polyamorie. Gezien het gebrek aan goede artikelen schrijf ik mogelijk ooit een wat langer stuk over andere vormen.

Het is vooral heel belangrijk om te beseffen dat binnen polyamorie alles in eerlijkheid en respect gebeurt. Alle betrokkenen weten wat er aan de hand is en stemmen er mee in, anders ben je aan het vreemdgaan en dat is juist niet de bedoeling.

Wat is polyamorie voor mij?

Het is iets wat ik ben, een geaardheid. Voor andere mensen kan het anders voelen, maar voor mij zit het echt in de kern van mijn zijn. Ik ben niet monogaam en kan dat nooit zijn. Wel eens geprobeerd met redelijk rampzalige gevolgen. Dat is geen luiheid en geen egoïsme. (Beide verwijten heb ik naar mijn hoofd gehad.) Het gaat om zijn wie ik ben in plaats van proberen mijzelf in een sociaal geaccepteerd vormpje te kneden.

Meestal vergelijk ik het met vriendschap. We kennen namelijk allemaal het concept dat je meerdere vrienden hebt. Stel je nu eens voor dat je beste vriendin zegt dat je niemand anders meer mag zien. Dat zou voor de meeste mensen heel vreemd voelen. Zo is het voor mij met relaties en ja, ook met seks.

Ja maar met wie doe je het dan!?

Dat willen de meeste mensen weten. Met wie ik dan allemaal de horizontale tango dans want daar komt het op neer. Als ik naast mijn relatie een innige maar platonische vriendschap zou hebben wordt er niemand boos, duiken we af en toe het bed in dan ben ik een slet en vooral toch heel ontaard.

Waarom is seks zo belangrijk? Waarom zou ik dat deel van mij maar met een enkele partner delen? Wat maakt seks meer speciaal dan, zeg, samen eten? Als voor jou seks, eten of wandelen iets is dat je maar met een iemand wil doen, ga je gang. Voor mij voelt dat niet goed.

Ik raak weer eens van het onderwerp af. Als we de seks buiten beschouwing laten snap ik de nieuwsgierigheid wel. Ik heb al veel verteld over de theorie van polyamorie, maar niet over mijn praktijk.

Momenteel heb ik twee partners. Officier Pappa en een vriend. Als in, relatie, als in, ja natuurlijk bespringen we elkaar met enige regelmaat. Qua serieuze relaties ben ik dan wel klaar. Liefde is er zat, tijd en energie niet.

De poly moeder.

Zou ik nog op terugkomen, polyamorie en moeder zijn. Dat is namelijk een dingetje. Was ik jong en ongebonden dan kan er qua sociale acceptatie wat meer. Niet veel hoor, het is een laagje vernis. Maar het idee van een jong volwassene die lekker progressief experimenteert kunnen we hebben. Ben je eenmaal een ouder dan hoor je te settelen, te voldoen aan de heersende moraal. Wilde haren kwijt en zo. Voor moeders geld dat dubbel.

Zie je, moeders behoren hun leven in dienst te stellen van hun gezin. Je mag er een beetje naast werken, maar niet te veel en zeker geen carrière. (Niet dat je het goed doet als je thuisblijft hoor. Je doet het namelijk nooit goed. Leuk hè.) Een wekelijkse yogales is zo’n beetje de speelruimte die je hebt.

Komt bij dat je als moeder geen seksueel wezen meer bent. Dat is over. Heb je eenmaal een kind dan is het klaar met het genot. Alleen nog functionele seks om volgende kinderen te verwekken. Of oké dan, lieve, romantische seks om je partner tevreden te houden.

De polyamoreuze moeder lapt beide vooroordelen aan haar hoge hak. Even terug naar mijn eigen situatie heb ik zo nog best eens wat kritiek te verduren gehad. Ik vraag me af of poly vaders dat ook hebben? (Als in, ik vraag het me echt af. Ik weet het niet.)

Denk aan de kinderen!

Meestal krijg ik de onvrede van anderen over me uitgestort in de vorm van zogenaamde bezorgdheid voor mijn kinderen. Mijn ‘levensstijl’ zou toch vreselijk slecht voor ze zijn. Een slet als moeder, hoe houden die arme zieltjes het vol….

Ja, mijn kinderen weten er van. Het maakt ze weinig uit. Of beter gezegd; eentje is te jong, eentje zal het aan zijn reet roesten en eentje vindt het allemaal machtig interessant. Die heeft mijn sociale betrokkenheid geërfd. Kan je hele leuke gesprekken mee hebben.

Wat ik doe is niet verkeerd en niet verwarrend. Het is anders dan de heersende norm en als dochter van twee moeders weet ik dat dat juist positief is. Opgroeien in een situatie die toen ook flink tegen de heersende norm inging heeft me een hoop vooroordelen bespaard.

Ik doe mijn kinderen niets aan. Weet je wat pas erg zou zijn? Als ik ze, door het slechte voorbeeld te geven, leer dat ze zichzelf geweld aan moeten doen om maar in een vormpje te passen wat voor je gekozen wordt. Dan doe ik ze iets aan.

Verder lezen?

Uit de kast: Panseksueel.

Uit de kast: Genderqueer.

The post Uit de kast: polyamorie. appeared first on DolleMoeder .

Wegsluipen van je slapende kind in tien eenvoudige stappen.

Thu, 08 Nov 2018 12:01:00 GMT

Kinderen zijn veel werk. Echt onredelijk, idioot veel werk. De ARBO moet niet langskomen, zeg maar. Gelukkig komen kinderen met een ingebouwde pauze functie. De zogenaamde dutjes stand. Tijdens zo’n dutje kan je voorzien in de eigen behoeften die je al zo lang hebt uitgesteld. Plassen, bijvoorbeeld. Naar de wc gaan met een kind is lastig en meestal gebruikt je blaas het rustmoment van een in slaap vallend kind om je er dringend aan te herinneren dat een toilet bezoek gewenst is.

Ik ga er nu van uit dat je kind al tukt en zoals het een goed kind betaamd als een octopus gedrapeerd ligt over jouw lijf. De druk in je blaas wordt hoger en hoger dus het is tijd voor actie.

Stap 1. Wacht een jaar.

Het eerste jaar is wegsluipen een oefening in onzinnigheid. Baby’s worden geboren met een mamma radar die afgaat zodra je een meter weg bent. Na een jaar zijn de batterijen op en maak je een betere kans.

Investeer in de tussentijd in een stapel goede boeken en luiers voor volwassenen. De ironie van je plas ophouden in het eerste jaar na een bevalling ontgaat je niet. Dit is een mooi moment om te concluderen dat een eventueel spiritueel opperwezen toch geen vrouw kan zijn.

Stap 2. Bestudeer slaapfases.

Lees alle wetenschappelijke lectuur die je kan vinden over de slaapfases van kinderen. Met name over het herkennen van diepe slaap. Elk snurkje verdient een diepgaande analyse. Je hebt ooit eens iets gehoord over tien minuten na het in slaap vallen, maar vanaf welk exact punt moet je dan tellen?

Overweeg de aanschaf van een EEG machine met bijbehorende arts om de resultaten en interpreteren. Zoek op je telefoon of die machines ook in de kleuren van jouw interieur komen. Lach om jezelf omdat je denk dat je nog een gecoördineerd interieur hebt. Jouw kleuren zijn nu Disney en etensresten.

Stap 3. Berichten sturen.

Stuur boze berichten via je telefoon naar je nutteloze huisgenoot (aka, je partner) dat iedereen stil moet zijn! Hoe durft hij rond te lopen!

Uiteraard leest hij zijn berichten niet omdat hij wel vrij kan bewegen en een leven heeft. Misschien was die experimentele fase tijdens je studie zo gek nog niet en had je lesbisch moeten worden. Een vrouw zou je begrijpen! Maak een account aan op een datingsite voor vrouwen voordat je onzeker wordt over je lesbische marktwaarde en alles snel weer wist.

Stap 4. Bevrijd je slapende arm.

De arm waar het hoofd van je slapende kind op ligt heeft nu geen gevoel meer. Je smartphone is uit je lamme vingers gevallen. Je ontkomt niet meer aan een bevrijdingsactie.

Millimeter voor millimeter bevrijd je het dode gewicht van je arm. Verbaast kijk je naar de hoek die je schoudergewricht schijnbaar kan maken. Verbijt de pijn.

Stap 5. Deels succes!

Je arm is los! De vrijheid ligt binnen handbereik. Door je bewegingen is het ademhalingspatroon van je slapende kind wel veranderd. Nu moet je geduld oefenen en blijven zitten tot de diepe slaap weer terug komt.

Zonder geluid masseer je je bloedeloze ledemaat weer tot leven. Waar was je smartphone ook al weer?

Stap 6. Een beller.

Je telefoon gaat af! Intern scheldend vis je het ding onder je billen vandaan en zet je het snel op stil. Had je uiteraard eerder moeten doen, maar daar gaat het nu niet om. De beller vervloek je naar het diepst van de hel. (Ook wel bekend als de ballenbak bij een fastfood restaurant.) Wie belt er dan ook nog tegenwoordig! Stuur gewoon een mail of een appje!

Je slapende kind heeft niet gereageerd op het geluid of je paniekerige bewegingen. Je hebt hoop.

Stap 7. De ninja rol.

Met de uit hoge nood geboren behendigheid van een ninja rol je onder je kind vandaan. Geluidloos wring je je lijf in onmogelijke hoeken om weg te komen. Een langzame maar constante beweging is cruciaal hier. Als deze stap succesvol is komt je slapende kind zacht op het matras terecht terwijl jij met een gedempte bonk op de vloer eindigt.

Stap 8. Pas op de plaats.

Het is nu heel belangrijk om niet meteen op te staan! De stroomloze mamma radar probeert nu af te gaan en kan werken op de kinetische energie van jouw bewegingen. Voor de derde keer wacht je op het terugkomen van de rustige ademhaling.

Gebruik dit moment om je blaas moed in te spreken. Je bent er bijna.

Stap 9. De laatste uitdaging.

Nu moet je muisstil je weg vinden door het doolhof van kinderspeelgoed en krakende vloerplanken. Panisch probeer je te bedenken of er piepknuffels op de grond liggen. Voetje voor voetje kom je steeds dichter bij de deur.

Kijk uit voor de Duplo . Als je er toch op staat laat dan je tranen vrij lopen terwijl je de schreeuw van ellende stevig binnenhoudt.

Stap 10. Vrijheid!

Je hebt het gehaald! Je bent de deur door en de gang uit! Race naar de wc en vier je overwinning met het geklater van je opgeluchte bekkenbodemspieren.

Als je woonkamer weer inloopt zie je de klok. Je hebt nog exact een kwartier voordat je kind met mechanische precisie wakker wordt. Je neemt je heilig voor om in die vijftien minuten iets nuttigs te doen. Verander van gedachten. Zet thee.

Verder lezen?

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

Tien dingen die ik had willen weten voor ik kinderen kreeg.

Uit de kast: Panseksueel.

The post Wegsluipen van je slapende kind in tien eenvoudige stappen. appeared first on DolleMoeder .

Uit de kast: Genderqueer.

Sun, 04 Nov 2018 13:02:00 GMT

Grrmblgrm….oké, oké, ik snap ook wel dat ik er wat meer over moet vertellen maar ik vind het een beetje spannend ja! Gender identiteit is een dingetje, zeker tegenwoordig. Men vindt er nogal wat van, zeg maar.

Nu vindt men wel vaker wat van mijn blogs, ik krijg soms commentaren die…eeehhh..pittig zijn, zullen we maar zeggen. Daar kan ik prima mee omgaan. Het gaat namelijk vooral over mijn denkbeelden en dat is persoonlijk, maar niet zo gevoelig. Vandaag ga ik praten over wie ik ben, mijn kern en dat maakt me wel wat kwetsbaar. Wat ik heel omslachtig probeer te zeggen is dat ik hoop dat jullie aardig zijn.

Mislukt meisje.

Ik vond mijzelf vroeger een beetje een mislukt meisje. Geen enorme trauma’s ofzo. Beetje het voordeel van opgevoed worden door twee feministische lesbo’s . Ik had nogal een accepterende omgeving, zeg maar.

Op school leek het altijd alsof alle andere meisjes iets wisten wat ik niet wist. Een vaardigheid die ik niet had. Ik heb het niet specifiek over make-up of andere typische meisjes dingen, meer een gevoel. Ze wisten hoe je een meisje moest zijn en ik deed maar wat.

Nooit helemaal weg gegaan, dat gevoel. Van mislukt meisje naar mislukte vrouw. Niet dat ik inherent ongelukkig was of er heel veel last van had. Meer een knagend gevoel in je hoofd. Het idee dat je misschien wel in de verkeerde tram bent ingestapt maar je weet het niet zeker.

Moderne gender beleving.

Ik had nooit woorden voor dat gevoel. Op school en thuis leerde ik over seks, maar nooit over gender. Ik zag een documentaire over travestie en was enorm gefascineerd maar dat ging niet over mij.

Nu zijn er steeds meer woorden. Waar je vroeger homo was, kreeg je LGB en toen een T, een Q en veel meer. Je kan het onzin vinden maar voor de mensen achter die letters zijn de nieuwe termen zo ontzettend belangrijk. Het gender spectrum heeft me altijd gefascineerd. Ik voelde me betrokken maar ook weer niet.

Die Q van die letters staat voor queer. Dat is een brede term maar omvat onder andere mensen die ergens tussen man en vrouw zitten. Je weet wel, die mensen die bij de term panseksualiteit specifiek erkend worden. In mijn hoofd zijn dat mensen bij wie je niet meteen kan zien aan welke kant ze staan. Baarden en rokjes en tuinbroeken met lippenstift. Prachtig, geweldig, vrij en niet ik. Ik ben overduidelijk vrouwelijk. Ik hou van leggings en een mooie bh.

Gender identiteit en gender expressie.

Zal ik je een geheimpje verklappen? Er zijn geen regels. Binnen dat hele LGBTQ+ ding kan je gewoon je gang gaan.

We hebben de neiging om ons vast te houden aan regels. Een dokter heeft een witte jas, een lesbienne wil geen seks met mannen en iemand die genderqueer is mag niet van haar tieten houden. Onzin natuurlijk. Stomme regels die alleen in je hoofd bestaan.

Gender identiteit is hoe je je voelt, gender expressie is hoe je je uit. Die twee hebben niet noodzakelijk iets met elkaar te maken. Dat was een hele belangrijke realisatie voor mij. Ik mag bij de Q (wie heeft hier een Star trek associatie ?) zonder toegangsexamen.

Ik ben genderqueer.

Dat dus. Ik ben niet alleen maar een vrouw en wil ook geen man worden. Ik was nooit mislukt, ik was alleen een beetje anders. De opluchting die uit die realisatie kwam is zo enorm! Ik denk dat ik er een half jaar mee heb rondgelopen zonder er ook maar met iemand over te praten. Alleen maar dat enorme gevoel van opluchting en goed zijn, juist zijn, niet meer mislukt.

Nu praat ik steeds meer met andere mensen. Een soort van langzame coming out. Tot nog toe gaat dat goed. Het is ook een beetje een formaliteit, ik word er niet anders van, alleen gelukkiger. Misschien wil ik ooit wel een X in mijn paspoort , maar nu nog niet.

Oh, en wat grappig is. Met de realisatie dat ik genderqueer kan zijn en vrouwelijk qua uiterlijk, komt toch de acceptatie van een meer mannelijke esthetiek. Ik heb nu twee broeken, twee boxers en een shirt van de mannen afdeling. Kleren waar ik me fijn in voel als ik die dag een meer mannelijke energie heb. Juist door mijn vrouwelijkheid te accepteren kon ik het ook een beetje loslaten.

Hoe moet ik je nu aanspreken?

Mag je in principe zelf weten. Ik heb de luxe dat ik geen disforie heb, geen problemen met de kenmerken van mijn geslacht. Over het algemeen word ik met de vrouwelijke termen aangesproken en dat is prima. De neutrale aanspreekvormen (meestal wordt het meervoud gebruikt) vind ik nog wat vreemd. Ik zou liever een nieuw woord hebben dan iets wat al bestaat. Maar misschien is dat een kwestie van wennen.

Grappige zijstraat. Ik herinner me ineens dat er vroeger wat meiden waren die me probeerde te pesten door me als jongen aan te spreken. Ook toen had ik daar geen last van. Ik snapte echt niet waarom ze dachten dat dat beledigend zou zijn. Uiteraard hield het snel op, niet interessant als het lijdend voorwerp niet reageert.

Juist hier, op dit blog, praat ik veel over vrouwen zaken. “Als genderqueer met vrouwelijke ervaringen” is wat lang en onhandig dus schijf ik meestal “als vrouw”. Dat blijf ik waarschijnlijk doen. Waar het maatschappelijke zaken betreft ben ik altijd gezien als vrouw en dat is de kant waar ik ervaring mee heb. Het zou raar zijn als ik nu ineens over de mannelijke kant als insider ga schrijven.

Moeten we nu allemaal genderneutraal?

Het is best vermoeiend om de weerstand te zien tegen een groeiende gender beleving. Weet je nog toen de Hema de roze en blauwe kaartjes van de kinderkleding afhaalde? Of dat de NS “ beste mensen” in plaats van “beste dames en heren” ging zeggen? De wereld was te klein en de verontwaardiging groot. Mannen en vrouwen zouden verdwijnen en iedereen zou verplicht genderneutraal moeten. Het zou onzin zijn om rekening te houden met een klein percentage van de mensen. (Waarom? Waarom zou dat ooit slecht zijn?) Hoe moest je nu weten of die roze trui geschikt is voor je kleine prinsesje!!!11!

Dat ik niet in jouw hokje wil veranderd niets aan jou. Jij mag vrouw zijn, of man, dat mocht je altijd al. Niemand probeert iets te veranderen aan jouw identiteit. De scheidslijn veranderd, dat is het enige.

Vroeger stond je op een veld, in een duidelijk blauw of roze hokje. Nu sta je op exact dat zelfde veld en op exact dezelfde plek. Alleen de kleur vervaagt wat. Roze aan de ene kant, paars in het midden en blauw aan de andere kant. Oh, en een regenboog er naast. Meer kleur, dat is alles. Je hoeft geen stap te doen….als je niet wilt.

Verder lezen?

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

The post Uit de kast: Genderqueer. appeared first on DolleMoeder .

Zwanger: mijn favoriete en niet zo favoriete spullen.

Thu, 01 Nov 2018 12:16:00 GMT

Zo mijmer ik een beetje over mijn eigen zwangerschappen. Hoe het was en welke dingen nu echt van pas kwamen. Omdat ik zo inschat dat jullie niet op wollige verhalen over mijn buik zitten te wachten hou ik het hier maar praktisch. Welke producten ik toentertijd echt handig vond, en welke juist niet.

Overigens, dat is mijn mening hè. Als ik iets vreselijk vind kan jij er misschien heel veel aan hebben. Sterker nog, daar ben ik wel nieuwsgierig naar. Wat was jouw favoriete preggo product? Is er iets waarbij jij het helemaal met me oneens bent?

Zwangerschap vitamines.

Daar beginnen we maar mee. De speciale zwanger multi. Kan ik je meteen iets leuks vertellen; die heb je eigenlijk niet nodig. Het is zelfs heel discutabel of we überhaupt wel een standaard multivitamine nodig hebben. Tijdens een zwangerschap is het aangeraden om extra foliumzuur te slikken en verder alleen wat je tekort komt.

Ik neem ze zelf wel, die multi’s, zowel de dagelijkse als indertijd de zwanger versie. Voor de zekerheid denk ik. Omdat het tegenwoordig erg moeilijk is om al je vitamines en mineralen uit je eten te halen. Stom genoeg wordt ons voedsel niet gekweekt om voedzaam te zijn.

Toen ik zwanger was nam ik de prenatal multi van Solgar . Goed merk en veganistisch. Dat is namelijk niet heel makkelijk te vinden, een plantaardige preggo multi en voor mij is het wel belangrijk.

Nu is Solgar geen goedkoop merk. Op zich terecht, heeft te maken met hun productie proces. De kwaliteit is een stuk beter dan de pot van de voordeel drogist. Toch is het best een lap geld om even neer te leggen. Ook als je geen veganist bent zijn zwangerschap vitamines wat hoger geprijst dan de reguliere. Heb ik een leuke hack voor. Zoek een leuk geprijsde multi zonder vitamine A (dat is wel belangrijk), misschien heb je die al lang in huis. Dan koop je er foliumzuur los bij en je hebt zomaar meer geld over om uit te geven aan…eeeehh… rompertjes of zo. (Hallo nesteldrang!)

Lekkere olie en thee.

Even iets leuks want hierna ga ik negatief zijn. Weet je waar ik echt van kon genieten tijdens mijn zangerschap? Deze olie. Hele flessen gingen er door heen. Ik heb geen striemen, maar ik denk dat dat meer geluk is dan smeerkunde. Even eerlijk, het doet niet echt iets wat een fles olijfolie niet net zo goed kan maar het ruikt zo lekker en het voelt zo fijn. Ik vond het gewoon een hele prettige manier om met mijn buik bezig te zijn. Officier Pappa heeft er ook wat mee afgesmeerd. Niet op zijn eigen lijf maar als massageolie voor mij. De fles ergens opvallend neerzetten werkt best goed als hint.

Zelfde verhaal met deze thee . (Zelfde merk ook.) Eigenlijk is dit meer voor na het zwanger zijn, maar tijdens mag het ook. Het is gewoon lekkere thee en of het nu zo veel voor de borstvoeding doet weet ik niet. Misschien doordat je er bewust mee bezig bent. Soort positief placebo effect, zeg maar.

Het is fijne thee en door het drinken voelde ik me verbonden met mijn moeder zijn. Zeker tijdens een eerste zwangerschap is dat prettig. (Bij elke volgende zwangerschap voelde ik me heel verbonden met het moederschap door het kind wat al aan me hing.)

Zwanger en mode.

Komen we op mijn frustratie puntje. Na een paar maanden past je broek niet meer en heb je speciale kleding nodig met extra buikruimte. Nu snap ik best dat de markt gewoon niet groot genoeg is om voor elke kleding stijl preggo versies te maken maar moet het nu per se zo zoetig ?

Nogmaals, dit is echt persoonlijk, als romantisch je stijl is dan heb je geluk. Mijn stijl is het niet. Ik ben niet zo van de kanten randjes, zeg maar. Helaas is dat wel hoe het merendeel van de makkelijk verkrijgbare zwangerschapskleding er uit ziet. (Ja, ik weet dat er ook merken zijn met een andere stijl maar die zijn duur en ik heb dat geld gewoon niet.)

Drie zwangerschappen lang heb ik gesnakt naar basics. Geen rouches , geen schattige mouwtjes, geen cutesie print . Gewoon, effen basics in een paar kleuren. Niet dat het er compleet niet is hoor, maar bar weinig en van een broek, een legging en drie shirts krijg je snel genoeg.

Mijn oplossing was een paar leuke (en duurdere) items kopen (liefst in de uitverkoop) en marktplaats afstruinen. Hele partijen tweedehands buik kleding gekocht waarvan ik maar een deel echt leuk vond. Nog steeds goedkoper dan een garderobe aanschaffen bij ‘rijk en zwanger’.

(Nu ik wat links zoek om te delen merk ik dan het in de afgelopen jaren wat beter is geworden. Meer basics en zo. Toch laat ik mijn rant lekker staan want puh!)

Busten Houder. (Of gewoon BH)

Die verdient zijn eigen stukje. Ben je eenmaal zwanger dan gaan de dames groeien. Gefeliciteerd, je bent nu de trotse eigenaar van een stel memmen waar je ogen mee kan uitsteken. Nu nog een bh vinden om er omheen te doen.

Zie je, die dingen worden best gevoelig en hebben daarom behoefte aan een goede ondersteuning. Moet jij eens raden wat de betaalbare bh’s niet doen. Nee, niet de gewone bh’s. Aangezien je toch nieuwe koopt, dan maar meteen met zo’n handig clipje voor de borstvoeding. (Tijdens mijn allereerste zwangerschap ben ik er in getuind en heb ik een speciale zwangerschapsbh gekocht….om een paar maanden later voedingsbh’s te kopen. Lekker nutteloos.)

Je hebt twee opties. Of je gaan naar je reguliere leverancier van memmentemmers. De Hema bijvoorbeeld. (Sorry Hema, ik hou van je. Maar op dit gebied komen jullie echt tekort.) Ergens verstopt achter de kekke modelletjes in cup B (ga je noooooit meer passen) vind je dit . Toe maar, klik even op de link. Kijk er eens naar. Neem het in je op in al haar saaie, seksloze glorie.

Volgende optie. Je gaat naar een speciaalzaak, baksteen of webshop. Aldaar vind je modellen die…..oké zijn. (Mijn persoonlijke mening, nogmaals, iedereen mag er anders over denken.) Ook hier vind je de romantische stijl. Sexy is ver te zoeken maar de ondersteuning is er en het ziet er tenminste een beetje leuk uit. Voor een prijskaartje waar je u tegen zegt…..

Ik kocht een dure die ik wel leuk vond en twee praktische middenmoten. Niet leuk, niet vreselijk maar met genoeg steun. Alle drie heb ik gedragen tot ze van pure ellende uit elkaar vielen.

De buikband.

Om maar op een positieve (maar toch ook seksloze) noot te eindigen wil ik mijn blijdschap over de buikband met jullie delen.

Zo’n ding bedoel ik. Niet de decoratieve onzin waarmee je je shirt wat kan oppimpen maar een stevige, betrouwbare hulp die het dragen van de buik wat minder zwaar maakt.

Niet iedereen heeft zo’n sjorriem nodig hoor. Er zijn heel wat mensen die fluitend door hun zwangerschap huppelen (en dat gun ik ze) maar ik hoor daar niet bij. Zie je, ik ben een beetje hypermobiel . Mijn gewrichten hebben wat meer bewegingsruimte dan ze horen te hebben. Als je zwanger bent verweek je een beetje, zodat je bekken kan rekken en er een onredelijk groot kinderhoofd door past. In mijn geval werken die twee krachten op elkaar (hypermobiel zijn en verweken) wat resulteert in een instabiel bekken. Of kortweg: auw!

Die praktische en saaie band zorgde er voor dat ik in ieder geval nog een beetje kon lopen (waggelen) of staan. Alsof er iemand helpt om de buik te tillen. Best fijn nog.

Ik had er maar een. Ja, dat hoor je goed. Ik had er eentje en die droeg ik maanden achter elkaar. Soms ging ie in de was maar lang niet vaak genoeg. Best vies eigenlijk. Punt wat ik wil maken is, als jij zwanger bent en je hebt die pijn, koop er twee. Wel zo vriendelijk voor je omgeving.

Verder lezen?

Mijn favoriete baby spullen.

Tien dingen die ik had willen weten voor ik kinderen kreeg.

The post Zwanger: mijn favoriete en niet zo favoriete spullen. appeared first on DolleMoeder .

Uit de kast: Panseksueel.

Sat, 27 Oct 2018 10:11:00 GMT

Wacht even, ik ga te snel. Paar stappen terug. Ik had het idee om een uit de kast mini serie te schrijven. Ondanks mijn neiging om veel te delen zijn er namelijk een paar dingen die jullie niet van me weten. Of althans, die niet iedereen van me weet. Vandaag begin ik met mijn geaardheid. Waarom? Omdat dat de makkelijkste is. De mensen die mij persoonlijk kennen weten dit wel van me.

Val je dan op pannen?

Nee. Iemand die panseksueel is heeft niets met keukengerei. Ja, of het moet je ding zijn, maar dat heet weer heel anders denk ik. Panseksualiteit is een onderdeel van biseksualiteit. Bi zijn betekend dat je op mannen en vrouwen valt, pan zijn betekend dat je op alle genders valt. Het erkent dus dat er meer dan twee genders zijn en dat je de mensen in het midden ook wel leuk kan vinden.

Het is een relatief nieuwe term, zo begin twintigste eeuw ‘uitgevonden’ maar uiteraard is het gevoel veel ouder. Meerdere genders komt in de hele menselijke geschiedenis voor en op ieder potje heeft altijd wel een deksel gepast.

Wat betekend panseksueel voor mij?

Aantrekking gaat bij mij om een persoon. Ik val op dingen als humor, intelligentie en een wereldbeeld wat bij het mijne past. Natuurlijk is er ook een lichamelijke aantrekkingskracht maar dat zit bij mij niet in gender kenmerken. Met alle respect naar andere geaardheden, het lijkt mij altijd zo oppervlakkig. Een beetje alsof je alleen op blond haar valt. (Die vergelijking gaat niet helemaal op, maar het gevoel er bij klopt.)

Er is zo veel wat mooi is aan mensen. Tederheid, wijsheid en speelsheid, om maar een paar favorieten te noemen. Die zijn niet geslachtsgebonden maar dat zijn wel de dingen waar ik op val.

Als ik dan ook heel eerlijk ben, ik heb wel iets van een voorkeur hoor. Mensen die ergens midden op het gender spectrum vallen vind ik meestal net ietsje leuker dan de twee uitersten. Vrouwelijke mannen, mannelijke vrouwen, queers, trans en niet binaire mensen zijn, puur in mijn ogen, vaak wat kleurrijker. Wat meer voorzien van die eerdergenoemde kenmerken.

Hoe dan ook, dat zijn mijn gedachten er over. Mijn invulling van panseksualiteit is alleen op mij toepasbaar. Ik spreek hier niet voor andere pannetjes.

Onzichtbaar in een hetero relatie.

Er is een ding wat bij bi- en panseksuelen vaak wel bekend is. De onzichtbaarheid die je kan voelen als je een hetero relatie hebt. Ik schrijf wel eens over mijn partner; Officier Pappa. Hij is een cisgender man en voor veel mensen maakt mij dat een hetero vrouw. We voldoen toch immers aan het standaard plaatje?

Nee dus. Niet alleen voldoen we eigenlijk niet aan dat plaatje (maar dat is het volgende artikel in de serie), dat ik een relatie heb met een man maakt bij niet minder panseksueel. Al zou ik de rest van mijn leven alleen nog maar verliefd in zijn ogen staren dan zou ik toch nooit hetero zijn. Mijn geaardheid veranderd niet door de relatie die ik heb. Geaardheid is een gevoel wat je van binnen draagt, niet het gedrag wat je naar buiten vertoont.

The post Uit de kast: Panseksueel. appeared first on DolleMoeder .

Eerste hulp bij klimaatverandering.

Thu, 25 Oct 2018 10:03:00 GMT

Voor de ongeduldigen onder ons, de tl;dr versie is dat we nog maar twaalf jaar hebben om de opwarming van de aarde te stoppen of om te keren, anders worden grote delen van onze planeet onbewoonbaar. De verandering die nodig is, is zo drastisch dat wetenschappers betwijfelen of het gaat lukken. Het komt er een beetje op neer dat we heel ernstig in de nesten zitten.

Ik heb het artikel niet meteen gelezen toen het langs kwam, ik kon het niet. Na het lezen heb ik er niet over gepraat, niet over geschreven. Ik kon het niet. Er waren een paar weken nodig om deze informatie te verwerken. Ik wist wel dat het erg was maar hoopte op meer tijd. Die is er niet.

De fases van veganisme.

Even iets heel anders. Misschien helpt een zijstraatje jullie ook om het nieuws te verwerken, mocht je het nu voor het eerst op je bord krijgen. De meeste nieuwe veganisten maken een aantal stadia door. Die wil ik hier kort uitleggen.

Eerst de realisatie. Je beseft dat je veganist wil zijn. Dan komt verwarring, wat kan je nog eten en wat moet je nu doen met je schoenen? Na een paar weken of maanden zit je er lekker in en komt de enthousiaste fase. Je bent er geheel van overtuigd dat je, als je het maar goed uitlegt, iedereen in je omgeving kan overhalen. Veganisme is immers zo makkelijk en logisch.

Na de enthousiaste fase komt verbittering en dat is nog best gevaarlijk. Je realiseert je dat zieltjes winnen nog niet zo makkelijk gaat. Dat mensen waar je om geeft iets blijven doen wat jij nu verafschuwd, ook al heb je ze verteld over de kalfjes en de varkens op transport. Nu kan je een afkeer krijgen van de mensheid en als je niet voorzichtig bent blijf je daar in hangen. Daar kan een activisme uit voorkomen maar meestal met een hele hoge prijs, je mentale gezondheid.

Gelukkig komen de meeste veganisten weer voorbij die bitterheid. Je leert met compassie te kijken naar alle dieren, ook de mensen om je heen. Je leert dat voorleven en lekker koken soms de beste manieren zijn om een boodschap te verspreiden. Dat is meteen de laatste fase, acceptatie. Je accepteert dat de wereld nog niet zo ver is, dat er tijd nodig is, dat je geduld moet hebben.

Carnisme en klimaatverandering.

Ja, en dan komt dus dat rapport. Die tijd die je dacht te hebben is op. Eeeeh, wacht even. Ik ga te snel. Eerst iets uitleggen.

Carnisme , een dieet en levensstijl waarbij zowel plantaardige als dierlijke producten geconsumeerd worden, is de grootste bijdrage van de individuele mens aan klimaatverandering. Omgekeerd is het beste wat wij als persoon kunnen doen tegen klimaatverandering een veganistische levensstijl. Beter dan je auto laten staan, beter dan kort douchen en een stuk beter dan plastic rietjes weigeren.

In dit artikel wordt het uitgebreid uitgelegd en hier is een andere studie met dezelfde conclusie. Geen zin om te lezen? Hier is een kort filmpje waar de impact van veganisme vs carnisme wordt besproken.

Dit is overigens geen al te nieuwe ontdekking. We weten het al vrij lang en studie na studie geeft bevestiging. Plantaardig leven betekend dat we een toekomst hebben, dierlijke producten niet.

Ik val een fase terug.

Ik zat al een tijdje comfortabel te zijn in de acceptatie fase van veganisme. In januari is mijn negen jarige vega-verjaardag. Ben ik nog best trots op. Ik merk dat ik door het nieuws over klimaatverandering een beetje terug val in de bittere fase en dat vind ik moeilijk.

Zie je, het gaat niet alleen maar om mij, ik heb ook kinderen. De gedachte dat we voor hun een barre, vrijwel onleefbare planeet achterlaten zit me heel erg dwars. (Dat is een understatement.) Twaalf jaar is niet veel en het is niet lang daarna voordat er apocalyptische dingen gaan gebeuren. Dat is geen overdrijving. Het klinkt vreemd en onwerkelijk, maar het staat echt te gebeuren, we staan heel letterlijk aan de afgrond.

Tja, en dan zie je om je heen mensen vrolijk vlees en kaas eten terwijl ik zo mijn best doe. Veganisme is niet de enige oplossing, er is meer aan de hand, maar als we vanaf morgen allemaal plantaardig leven hebben we veel meer tijd om de rest uit te zoeken.

Het is moeilijk om naar de carnisten om me heen te kijken en niet te denken dat ze het verpesten voor de kinderen. Het is moeilijk om niet boos te worden, niet te schreeuwen. De laatste weken zijn zwaar en dat gaat niet beter worden ben ik bang.

Mag ik je wat vragen?

Lees alsjeblieft de artikelen waar ik naar link. Hier en hier vind je Nederlandse versies als je dat liever hebt. Als je ze gelezen hebt en snapt hoe belangrijk het is, zou je dan een plantaardige levensstijl willen overwegen? Ik beloof je dat het makkelijker is dan het lijkt.

Als ik eerlijk ben komt mijn vraag hier op neer: zou je alsjeblieft veganistisch willen leven? Zodat onze kinderen überhaupt kunnen leven.

Misschien kan je het in een keer of misschien heb je een overgang nodig. Dat is prima. Probeer eens een plantaardige maaltijd of een nieuw product. De de vegan challenge kan je op weg helpen en anders mag je mij om hulp vragen. Dat meen ik. Heb je tips of aanmoediging nodig, stuur me een bericht via Facebook of een mail op dollemoeder@gmail.com . Ik kan je informatie of recepten sturen en desgewenst vertel ik je waar je andere beginners kan vinden om ervaringen uit te wisselen.

Hoe je het ook doet, in welk tempo je het ook doen, alsjeblieft, doe iets. We hebben nog maar twaalf jaar en dat is een ellendig korte tijd.

Verder lezen?

Tien mythes over veganisme die je waarschijnlijk gelooft.

Eerlijk zullen we alles delen.

Ja maar wat eet zo´n veganist dan?

The post Eerste hulp bij klimaatverandering. appeared first on DolleMoeder .

Vrouwen hebben het nog nooit zo goed gehad!

Fri, 19 Oct 2018 12:21:00 GMT

Of toch niet?

Waar en wanneer leven die vrouwen dan?

Eerst maar even wat parameters stellen. Als we roepen dat vrouwen het nooit zo goed hebben gehad, welke dames bedoelen we dan? De vrouwen die besneden worden? Of degenen die niet over straat mogen zonder toestemming?

Hebben de gekleurde dames in de VS het goed, als ze een veel hogere kans hebben op een fatale bevalling? Of de vrouwen in Bulgarije die door hun regering worden weggezet als broedmachines?

Bedoelen we misschien alleen Europa ? (Nogmaals…Bulgarije.) In ons werelddeel is het ook niet allemaal geweldig, laat staan in ons eigen land.

Oh nee, het is een vergelijking. Het idee is dat het vroeger slechter was. Maar dat klopt ook niet helemaal volgens mij. De vroege geschiedenis van de mens was zeer waarschijnlijk een matriarchaat. Vrouwen als godinnen en zo. Er zijn een aantal voorbeelden van volken waar vrouwen gelijk of leidend zijn. Duuusssss, ook het idee dat alles van slecht naar beter gaat klopt niet.

Als we zeggen dat vrouwen het nog nooit zo goed hebben gehad, dan bedoelen we vrouwen in Nederland van ongeveer de middeleeuwen tot nu. Dat is wel een hele arbitraire periode en plaats, maar oké, ik ga er wel in mee. Laten het daar over hebben.

Formeel en informeel.

We kunnen inderdaad vrij zeker stellen dat van de middeleeuwen tot de jaren tachtig vrouwen in Nederland qua wetgeving niet echt leuk zijn behandeld. Het heeft een tijdje geduurd voor bezit hebben een optie was. Of dat nu om land, een duur schilderij of ons eigen lichaam ging. Dat is allemaal vrij goed na te zoeken . Op papier hebben mannen en vrouwen nu min of meer gelijke rechten. Op papier….en alleen mannen en vrouwen. Val je buiten die gender verdeling dan heb je pech.

De praktijk is wel wat weerbarstiger. Er is een enorm verschil tussen formeel recht en wat er informeel gebeurt. Zo hebben we het recht op gelijke beloning voor gelijk werk. Toch verdienen vrouwen gemiddeld een stuk minder dan mannen. Voordat je roept dat daar redenen voor zijn, DAT IS NU JUIST HET PUNT JA!

Formeel is seksuele intimidatie strafbaar. Informeel kan je eens aan je vrienden vragen wat ze doen om zich er tegen te beschermen. Wedden dat er een verschil is in de antwoorden? Zo kan ik nog een hele tijd doorgaan met voorbeelden, maar ik hoop dat mijn punt duidelijk is.

Vergelijken is een wassen neus.

Mocht het nog niet duidelijk zijn, ik heb een beetje een hekel aan de “vrouwen hebben het nog nooit zo goed gehad” (on)zin. Het is een dooddoener, een zoethoudertje en een wassen neus. Het idee dat we dankbaar dienen te zijn voor het verleden zodat we niet te kritisch kijken naar wat er nu gebeurt. Als een hond die je dan wel niet meer schopt, maar nog steeds uithongert. Het is misschien wel beter, maar dat maakt het nog niet goed.

De overwinningen die vroeger gehaald zijn, zijn geweldig. Echt waar. Ik ben best blij dat ik stemrecht heb. Dat betekent niet dat ik tevreden moet zijn met minder loon, een hogere kans op seksueel misbruik (en vervolgens niet geloofd worden), mansplaining en constante kritiek op mijn uiterlijk. We zijn nog lang niet klaar en ik vraag me af of we überhaupt de goede kant op gaan.

Mannen ook hoor!

Zonder uitzondering is er, als ik weer eens feministisch van leer trek, iemand die mij over de ellende van mannen wil vertellen. Daar word ik wel eens moe van. Overigens niet omdat mannen het nu zo goed hebben. Dat hele patriarchale systeem waar we in zitten kent alleen maar verliezers.

Ik word moe van whataboutism . Een antwoord op een gesprek over vrouwenrechten is niet mannenrechten. Dat doet beide onderwerpen geen eer aan. De problemen van mannen onder het patriarchaat is een compleet ander onderwerp en verdient zijn eigen tijd en ruimte. Zo ook de problemen van non binaire genders. (Die worden nooit verdedigd door de personen die zo hard “whatabout!” roepen.)

Ja, het heeft raakvlakken en ja, een gesprek waarin we het hele systeem bekijken heeft nut, maar als we over de onzin van vrouwen hebben het nog nooit zo goed gehad praten dan praten we daarover en niet ergens anders.

Wanneer hebben vrouwen het dan wel goed.

Al die rechten waren belangrijk maar ze waren ook een eerste stap. Prima dat we die gezet hebben, nu tijd voor de volgende. Het afbreken van de waardeoordelen die diep in onze maatschappij verankerd zitten. Het idee bijvoorbeeld dat typisch vrouwenwerk minder belangrijk is. (Verpleegkundigen vs artsen) Of het idee dat kinderen baren minder beloning verdient dan een vergadering leiden.

Is dat de laatste stap? Dat weet ik niet. Net zoals mijn eerste golf zusters dachten dat we met wetgeving het verschil maakte kan het prima zijn dat er na de denkbeelden nog iets komt. Het is de volgende stap, dat is belangrijk. Dat is wat we nu moeten weten. Waar we komen zien we dan wel weer.

Verder lezen?

Feminisme vs het patriarchaat .

Over gezonde mannelijkheid.

The post Vrouwen hebben het nog nooit zo goed gehad! appeared first on DolleMoeder .

Vertrouwen in moedermelk.

Wed, 17 Oct 2018 12:05:00 GMT

(Ja, dat schrijf ik zo. Het is namelijk feitelijk waar. Het spijt me heel erg als jij jouw kind geen moedermelk hebt kunnen geven maar ik neem aan dat je daar zo je redenen voor hebt. Zie het als een medicijn. Die hebben ook bijwerkingen, net als kunstvoeding, maar we snappen allemaal dat het soms nodig is.)

Gevoeligheden daargelaten is moedermelk best wel belangrijk voor kinderen, zeker voor verse kindjes. Toch krijgen ze het bij lange na niet allemaal, zeker niet zo lang als ze het nodig hebben. Hoe komt dat toch?

Slechte adviezen.

Zo even grof uit mijn hoofd begint tachtig procent van de moeders met borstvoeding vlak na de bevalling. Een paar maanden later keldert dat cijfer met ruim de helft. Je zou bijna vermoeden dat die enge vrouwenlijven massaal falen in een normale, biologische taak. Bijna dan, want als je er even over nadenkt is het niet erg logisch. Hoe overleven we als soort als een ruime helft van onze nakomelingen geen voeding krijgt? In het pre-nutricia tijdperk moet de slachting onvoorstelbaar zijn geweest!

Was het niet natuurlijk. Ooit kregen vrijwel alle kindjes gewoon melk uit de tiet. Heel soms melk uit een leentiet maar meestal gewoon mama’s eigen productie. Net als bij alle andere zoogdieren. Wat er veranderd is? Slecht advies.

Ja echt. Om de een of andere reden zijn wij ook het enige zoogdier wat heel moeilijk doet over dat zogen. We hebben bedacht dat het een ingewikkelde taak is waar hulpverleners strak bovenop moeten zitten. Kind is amper de vagina uit of er staat iemand een tabelletje in te vullen en luiers te wegen.

Nu echt over slechte adviezen.

Ik ben een beetje aan het dwalen. Sorry. Dat gebeurt nogal eens met onderwerpen die mij aan het hart liggen. Nu ga ik proberen echt over die slechte adviezen te vertellen.

Ik wil geen hele organisaties aan het kruis nagelen. Het hangt er vanaf wie je tegenkomt maar dat is nu juist het probleem. Heb je minder dan de hoofdprijs qua kraamverzorger dan begint te ellende vaak daar al. Iets met voedingsschema’s, kolven en bijvoeden. Kom je met melkproductie intact uit die gevoelige tijd dan ga je langs bij het consultatieburo. (Als je daarvoor kiest dan. Wist je dat ze niet verplicht zijn?)

Ik had indertijd ontzettend geluk met Maria de wijkverpleegkundige. Geweldig mens met goede adviezen. Niet iedereen heeft een Maria. Soms krijg je te horen dat het nu echt maar klaar moet zijn met de nachtvoedingen, dat je kindje volgens hun curve niet genoeg groeit of dat je melk nu niet meer voedzaam is. Oh, en mijn favoriet; dat je kindje lui is omdat ie niet met een maand of zeven een bord leeg eet en je dus maar minder moedermelk moet geven om de boel eens uit te hongeren. Nope, geen geintje, niet overdreven. Dit soort onzin krijgen ouders echt te horen. Vind je het gek dat ze dan maar naar de kunstfles grijpen?

Wantrouwen in moedermelk.

Eigenlijk wordt moedermelk en met name het proces van borstvoeding met wantrouwen bekeken. Het is namelijk een intern proces. Er staan geen maatstreepjes op een tiet en er hangt ook nergens een voedingswaarde tabel aan. Hoe weet je dan of het goed is?

Wat daar in die fabriek gemaakt wordt van de gestolen moedermelk van een andere soort , dat is lekker kwantificeerbaar. We leven in een maatschappij die meer vertrouwen heeft in een voor winst geproduceerd, inherent inferieur, kunstproduct dan in het systeem van voeding waar we op geëvolueerd zijn. Dat zegt iets waar ik met name als Dolle Moeder een mening over heb. Komen we zo bij. Eerst even een zijstraatje.

Zwangerschap en bevallen.

Net als borstvoeding is zwangerschap een intern proces wat niet gebeurt met cisgender mannen. Geweldige uitzonderingen daargelaten is het een vrouwending. Net als bij borstvoeding zien we in onze maatschappij een wantrouwen naar dat proces. We willen zien wat er vanbinnen gebeurt en we geloven eigenlijk niet dat het zonder hulp tot een goed einde komt.

Daarom verzinnen we allerlei testen en machines . Die moeten zogenaamd naar binnen kijken. Beetje jammer dat het je reinste kwakzalverij is. Het overgrote merendeel van al die geweldige testresultaten is zo onbetrouwbaar dat je net zo goed een dobbelsteen kan gooien. Maar ja, wat moeten we dan? We hebben niets beters.

DAT HEBBEN WE WEL JA! Weet je wat veel betrouwbaarder blijkt? Aan de vrouw vragen hoe het gaat. Haar waarnemingen serieus nemen. Helaas is die test dan weer niet door onze patriarchale wetenschap bedacht dus wordt ze betutteld en gekleineerd.

Hoe ik weet dat het een patriarchaal ding is? Sperma.

Sperma wordt niet met wantrouwen bekeken. We gaan er niet bij voorbaat vanuit dat sperma faalt en we doen geen preventieve controles op het spul. Wie heeft er sperma? Juistem. Je snapt me denk ik wel.

Moedermelk vertrouwen betekent vrouwen vertrouwen.

Terug naar moedermelk. Maar eigenlijk geld hetzelfde voor zwangerschap en bevallen. De interne processen van vrouwen worden met wantrouwen bekeken en die van mannen niet. Daar ben ik het niet mee eens. (Duh!)

Als we een bevolking willen met een betere algemene gezondheid dan willen we kinderen die vaker, langer en in grotere getalen moedermelk drinken. Dat is misschien wel het beste wat we voor onze gezondheid kunnen doen.

Willen we meer kinderen aan de tiet dan moeten we vrouwen vertrouwen. Dus niet meer de heerschappij der tabellen maar een goed gesprek als de moeder daar behoefte aan heeft.

Toen de Peuter klein was wou ik haar niet laten wegen. Vond ik niet echt nodig. Weet je wat de arts tegenover me zei? “Hoe weten we anders of het goed met haar gaat?” Eeeehhhh…door het mij te vragen trut!

Betrokken ouders weten echt wel hoe het gaat met hun kind. Ouders met zelfvertrouwen zijn meer betrokken. Vertrouw op de ouders en waar het om de borstvoeding gaat kan je prima vertrouwen op degene met de borsten.

Hoe moet het wel?

Wat dacht je van een consultatieburo wat zich niet blind staart op tabellen? Waar je naartoe gaat als je daar behoefte aan hebt voor een goed gesprek met iemand die je vertrouwt. Wat dacht je van volledig vergoede inloopspreekuren bij een lactatie kundige?

Wat zou je er van vinden om een moeder die zegt dat het goed gaat gewoon te vertrouwen?

Verder lezen?

Boek: Het Nieuwe Borstvoeding Boek.

Tien dingen die ik had willen weten voor ik kinderen kreeg.

Laat mijn peuter het zelluf doen.

The post Vertrouwen in moedermelk. appeared first on DolleMoeder .

Laat je peuter meehelpen.

Thu, 11 Oct 2018 17:53:00 GMT

Ken je dat, dat je bijvoorbeeld was gaat vouwen en je peuter hard roept dat ze wil meehelpen? Dat je dan opkijkt en nog net een tel van je mooie stapeltjes kan genieten voor ze er in springt? Zo ontzettend frustrerend maar ook zo belangrijk. Tel tot tien, neem afscheid van enige productiviteit en laat de chaos (aka, de Peuter) maar komen.

Peuters willen zelfstandig zijn.

Als “Zelluf doen!” in jouw huishouden een bekende kreet is dan heb je vast een peuter als huisgenoot. Peuters hebben namelijk een belangrijke missie; in hoog tempo zelfstandig worden. Kindjes met een handicap daargelaten hebben alle peuters die drang. Het zou ook wel raar zijn als de evolutie ons had opgezadeld met luie en gemakzuchtige kinderen. (Ik kijk naar jou, consultatieburo arts die rare dingen beweert.)

Weet je nog dat ik had verteld hoe kinderen praktische en emotionele vaardigheden leren? In de peuter fase wordt er vooral heel hard aan die praktische vaardigheden gewerkt. Emotioneel hebben ze nog veel hulp nodig met zelfregulatie (en dat is helemaal normaal) maar je eigen veters stikken is super interessant nu. (Uiteraard vooral als jij bijna te laat bent en eventjes wil opschieten.)

Ze kunnen meer dan je denkt.

Misschien juist omdat er zo’n verschil zit in de emotionele en praktische vaardigheden schatten we peuters te afhankelijk in. Omdat ze nog niet zelf in slaap komen denken we dat ze ook niet zelf een boterham kunnen smeren. Zoiets.

Peuters kunnen heel veel. Natuurlijk niet zo goed en zo snel als jij, maar dat is een beetje het punt van oefenen. Moest jij ook ooit doen. Peuters kunnen ook al best wat dingen die jij mogelijk spannend vindt. In de pan roeren of komkommers snijden. Niet dat je het koken aan ze over kan laten, maar als je er rustig naast staat het goede voorbeeld te geven kan er echt niet zoveel mis gaan.

Investeren in later.

Ik weet echt dat een peuter die wil meehelpen behoorlijk zwaar is. Alles duurt drie keer zo lang, wordt minder goed gedaan en het kan spannend zijn. Zelf zie ik het als een investering. Nu kost het me tijd, moeite en geduld maar straks heb ik er profijt van.

Ik heb namelijk ook twee grote Jongens. Ze vinden het niet altijd leuk om mee te helpen maar ze doen het prima. Een vaatwasser uitruimen, de woonkamer aan kant brengen, stofzuigen en de was ophangen. We doen het samen. Na het eten en het uitbuiken gaan we even door het huis heen, dan is het snel gedaan. De Jongens weten wat ze moeten doen omdat ze al heel lang oefenen.

Nu brengt de Peuter vaak haar eigen bordje naar de keuken en gooit ze lege verpakkingen in de prullenbak. Het zijn maar kleine dingen maar het helpt wel!

Meehelpen als spel.

Peuters vinden meehelpen een spel. Dat klusje waar jij zo’n hekel aan hebt is voor hun misschien wel leuk. Ik denk dat een volwassene die als kind mocht helpen, mocht experimenteren, diezelfde klusjes misschien met plezier doet. Of in ieder geval met een stuk minder tegenzin.

Verder lezen?

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

The post Laat je peuter meehelpen. appeared first on DolleMoeder .

Ik ben bijna jarig en dit staat op mijn verlanglijstje.

Sat, 06 Oct 2018 16:18:00 GMT

Overigens is het nu niet zo dat ik kado’s van jullie verwacht. Daar pers ik mijn familie al voor af. Wil je me toch iets geven? Deel een blog wat je leuk vindt of klik op een link en koop iets voor jezelf. (Zie mij eens commercieel zijn!)

Bovenaan mijn verlanglijstje; de Instax sq6 camera.

Deze vind ik stiekem een beetje overdreven. Niet vanwege de camera maar omdat ik al een Instax mini 90 Neo Classic heb. Ook een super leuk ding.

Oh, zal ik eerst even uitleggen wat het eigenlijk is? Lijkt me wel handig. Zie je de ouderwetse polaroid camera’s nog voor je? Klik, flits en en zoemt een foto uit. Even wachten en het beeld verschijnt. Super gaaf en totaal analoog. Uiteraard heeft de opkomst van digitale fotografie de polaroid overbodig gemaakt maar zoals alles is oud nu weer in. Fujifilm heeft daar slim gebruik van gemaakt. De Instax serie is eigenlijk gewoon een polaroid. Klik, flits, zoem en je hebt wat in je handen. Inclusief de typische net bleke maar eigenlijk wel leuke kleuren. Je mag alleen niet wapperen met je Instax film.

Bijgepraat? Dan kan ik meer informatie over je uitstorten. De mini 90 ziet er super leuk retro uit, heeft een aantal geavanceerde functies en werkt met de standaard rechthoekige film. De SQ6 is een stuk minder mooi, maar er komt een vierkante foto uit. Echt de klassieke polaroid verhoudingen. Dus wil ik die uiteraard ook. Want het is anders en dan is het geoorloofd….toch?

De volledige DVD set van Are you being served.

Ik heb een zwak voor die oude BBC series. De Officier en ik samen eigenlijk. In de auto maken we eindeloze Richard/Hyacinth grappen. (Die referentie snappen jullie wel toch? Zo oud ben ik nu ook weer niet.)

Ik keek Are you being served zo graag vroeger. Het blijft grappig, maakt niet uit hoe oud het is. Goede tv blijft goed en iedereen die Spongebob grappiger vindt is een barbaar. (Maar niet echt natuurlijk, maar stiekem wel.)

Een emaillen pannenset.

Hoe weet je dat je volwassen bent? Als er een pannenset op je verlanglijstje staat.

Deze set vind ik leuk! De kleuren zijn zo zoet dat alles er lekker in gaat smaken. (In mijn hoofd dan maar hey, dat is de helft van de smaak toch?)

Even buiten de kleuren is koken in emaille ook goed voor je gezondheid. Er komen namelijk geen kleine, schadelijke stukjes van af wat bij anti aanbak pannen wel kan. Daarbij zijn deze ook nog eens duurzaam geproduceerd.

Leggings!

Het is misschien een beetje mogelijk dat ik een ietsiepietie verslaafd ben aan leggings . Als je met verslaafd bedoeld dat ik ze bijna elke dag draag….en leggings een groot deel van mijn kastruimte innemen…..en ik toch nog steeds nieuwe koop.

Gelukkig heb ik nu een oplossing! Voor de kastruimte dan, niet de verslaving. Deze legging is aan beide kanten draagbaar dus heb je eigenlijk twee leggings voor de ruimte van een. Goed toch!

Een trampoline.

Ja, er staat een trampoline op mijn verlanglijstje en nee, hij is niet voor de kinderen. Die mogen er wel op hoor….soms…als ik moe ben.

Kan je je voorstellen hoe fijn het is om na een stressy dag even alles er uit te springen? Zo hoog mogelijk en alle zorgen stuiteren van je af. Heerlijk.

Als ik dan bij de trampoline ook een tuin mag waar ie in past? Dat zou heel mooi zijn dank je.

De Satisfyer Pro 2; aka het seks speeltje.

Ha! Het zou de Dolle Moeder niet zijn zonder een rare uitstap naar seks. (Hoi mam!)

Moet ik wel even eerlijk zijn; ik heb deze al. Dit is niet voor mijn verlanglijstje maar voor de jouwe. Even aangenomen dat je de trotse bezitter van een clitoris bent.

Vergeet vibrators, dit is iets heel anders . Het werkt met negatieve druk duuussssss….het zuigt. Het is het absoluut beste geld wat ik ooit aan mijzelf heb uitgegeven. Koop het, gewoon doen. Klik op de link en bestel. Bedank me later maar. Of wacht, ik hoor je vanzelf wel. (Jup, zo goed.)

Een nieuwe spiegelreflex camera.

Het beestje gaat alweer best lang mee. Vroeger kon je zonder problemen doorschieten met de oude camera van je opa, maar die digitale dingen zijn wat eerder achterhaald.

Even oriënterend heb ik wat leuke en redelijk geprijsde Nikons gezien. (Ik ben een Nikon mens.) Het leek allemaal heel haalbaar tot ik deze tegenkwam . Nu wil ik die en moeten we een tweede hypotheek nemen. (Is dat een ding eigenlijk? Ik hoop van niet.) Vierentwintig megapixels! Vier! En! Twintig! Ik heb er nu zes…….

Oké, oké, ik weet dat ik deze niet ga krijgen. Maar hey, ik mag dromen toch….en kwijlen…en hints droppen naar Officier Pappa.

Verder lezen?

Mijn favoriete babyspullen.

Vijf dingen die je een ouder kado kan doen in plaats van badschuim.

The post Ik ben bijna jarig en dit staat op mijn verlanglijstje. appeared first on DolleMoeder .

Dutjes management.

Thu, 04 Oct 2018 15:14:00 GMT

Mijn eerste baby. Die ‘netjes’ in een bedje sliep. Wist ik veel.

Met de derde op een festival. Ze sliep er prima op.

Ken je die ouder (of ben je die ouder) wiens leven geregeerd wordt door dutjes? Niet dat ze zelf dutjes doen, ouders slapen niet, het gaat hier om de dutjes van hun kinderen.

Je kent het wel, die vriendin die alleen tussen 10.05 en 11.17 kan afspreken. Gevangen in huis, tegen de tijd dat alles is weggeruimd van het vorige dutje komt het volgende slaapje al in zicht. Kan dat ook anders? Eeeeh, meestal wel ja.

Baas over de dutjes.

Wie is er nu eigenlijk de baas over de dutjes? Nee, niet jij. Degene die ze doet, je kroost dus. Een kind is in principe een autonoom wezen. Ja, daar zitten grenzen aan maar lichaamsfuncties horen daar niet bij. Je kan rustig op de kennis van je eigen kind vertrouwen. Een gezond mens, jong en oud, kan zelf de eigen slaap regelen. Als ouder hoef je alleen aan de randvoorwaarden te voldoen. (Veiligheid, geborgenheid en nabijheid bieden.)

Het idee dat jij bepaalt wanneer je kind slaapt kan je net zo goed loslaten. Lukt toch niet dus het scheelt weer een hoop stress. Vergeet maar wat de buurvrouw, je tante of het consultatiebureau beweert. Er is geen minimum of maximum lengte en geen ideaal schema. De meeste kinderen regelen vanzelf een soort van ritme waar ze uiteraard onmiddellijk van afwijken die ene dag dat je er op plant.

Geen rekening houden.

Nu we hebben vastgesteld wie de baas is kan je je bevrijden van de dutjes tirannie door er zo min mogelijk rekening mee te houden. Ja, echt. Je hoort me goed. Ik beweer hier dat je minimaal rekening moet houden met de dutjes van je kind.

Doe je ding, leef je leven en neem een draagdoek, draagzak of kinderwagen mee. Het heeft geen zin om in een rommelige woonkamer ze zitten wachten tot je koppige kroost in slaap dondert. Ga die boodschappen doen, ga thee drinken, maak die wandeling en in vredesnaam, spreek af met je vrienden. Dutjes on the go gaan echt helemaal prima. Sterker nog, door de beweging, het geruststellende geluid en de afwezigheid van stress bij jou slapen ze meestal juist veel beter.

Het kind decentraliseren.

Uiteraard is je kind het belangrijkste wezen in jouw leven. Dat betekend niet dat je de hele dag intens naar je lieve snotneus moet gaan staren omdat ze misschien wel een behoefte uitten. Kinderen willen niet centraal staan, kinderen willen meedoen in jouw leven. Dat bereid ze namelijk voor om het later allemaal zelf te doen.

Niet kindgericht leven betekend niet dat je kinderen op de laatste plek staan, integendeel. Het betekend dat je die kleine meeneemt in jouw leven. De baby is daar in eerste instantie een passieve observant in en je dreumes of peuter gaat al heel leuk meedoen. Ook boodschappen in het karretje leggen en zo. (Mag ik even kwijt hoe blij ik ben met die apparaten in een supermarkt waarmee je tijdens het winkelen de boel kan inscannen. Een vrij klein kind kan het al doen en zo hebben ze een echte klus waarmee ze lekker bezig zijn. Scheelt een hoop achterna rennen.)

Disclaimer.

Er zijn ook echt kinderen waarvoor deze aanpak niet werkt. Kinderen die structuur en stilte nodig hebben. Het is een kleine minderheid maar helaas komen ze niet met een waarschuwingssticker. Je zal dus zelf moeten uitvogelen waar jouw kleintjes behoefte aan hebben. Wees alsjeblief heel kritisch voor je jezelf in de ‘ structuur’ categorie plaatst. Echt, het zijn niet veel kinderen die dit nodig hebben maar als je het oplegt kan je zomaar een lastige gewoonte creëren.

Chagrijn bij kinderen is vaak een gereflecteerde bui van de ouders. Vermoeidheid kan ook overprikkeling zijn. Misschien heb jij een kind wat nu eenmaal vaste tijden nodig heeft, maar misschien ook niet. Jij bent uiteindelijk de expert.

Verder lezen?

Over gezonde mannelijkheid.

The post Dutjes management. appeared first on DolleMoeder .

Seksuele intimidatie; wat is het en hoe vaak komt het voor?

Thu, 27 Sep 2018 19:01:00 GMT

Wat er dan wel anders is? Mannen die klagen dat ze nu nooit meer met vrouwen kunnen praten. Mannen die zelfs niet meer met vrouwen willen werken. Kortom, slachtoffergedrag waar het niet hoort.

Even een disclaimer; de klagende man is een luide minderheid. Hoe het echt zit qua verhoudingen weet ik niet zeker, maar ik vermoed een beetje dat het grootste deel seksuele intimidatie heel erg vind maar eigenlijk niet helemaal weet wat het precies is, stiekem een beetje bang is om de grens over te gaan maar daar heel erg hun mond over houdt want anders ben je een klootzak. Ik ben hier om vandaag te vertellen dat je geen klootzak bent, wel een klein beetje onnozel maar dat mag je afschrijven op de maatschappij waarin je bent opgegroeid.

Wat is het niet.

Zullen we daar beginnen? Met wat geen seksuele intimidatie is? Dan hebben we dat maar gedaan.

en zelfs

Zie je een trend hier? Niets is seksuele intimidatie als het gewenst is. Belangrijk woord dat.

Wat is het wel.

De website arbeidsrechter geeft de volgende definitie:

Hier is dus het woord ongewenst belangrijk. Zie je, die twee hebben met elkaar te maken. Gewenst staat tegenover ongewenst. Het eerste is goede, leuk en welkom. Het maakt niet veel uit wat je doen, als het gewenst is, is het geen seksuele intimidatie.

Ongewenst is niet goed, niet gezellig en een behoorlijk sfeer verpester. Als je ongewenste gedrag iets met seksualiteit te maken heeft is het seksuele intimidatie. Maar hoe weet je nou of iets gewenst is?

Koekjes en flirten.

Kom ik met koekjes aanzetten dan kan ik het gewoon vragen. Als iemand dan geen koekjes blieft zegt ie nee en zijn we klaar. Ik ga niet aandringen en zeker niet dwingen.

Waarom moeten we moeilijker doen over seksueel gedrag? Vragen of je met iemand mag flirten is hot! Bespreken of iemand grove grapjes oké vindt is intelligent. Ik ben helemaal voor.

Toch besef ik me dat ik hier geen cultuuromslag aan het schrijven ben. Niet in een keer. Durf je echt de letterlijke vraag niet te stellen, flirt of grap dan opbouwend. Eerst eens een mild grapje en kijk hoe dat valt. Of beginnen met oogcontact en zien of je een blik terug krijgt. Doe lekker rustig, neem je tijd en als er overal goed op gereageerd wordt kan je binnen no time de freak uithangen.

Ben je de baas dan heb je pech. Kom je niet onder vragen, bespreken en heel veel respecteren uit. Daar ben je de baas voor. Iets met ballen.

Hoe vaak komt seksuele intimidatie voor?

Vaak. Maar ja, dat is een subjectieve term. Exacte cijfers zijn moeilijk. De excessen waar aangifte over gedaan wordt zijn het topje van de ijsberg. Het grote probleem is dat wij bij seksuele intimidatie denken aan een creep die hele erge dingen doet. De realiteit is meestal veel gewoner en helaas veel voorkomender.

(Overigens spreek ik nu vanuit mijn perspectief als vrouw. Andere genders hebben absoluut ook te maken met seksuele intimidatie maar daar weet ik te weinig over.)

Het zijn ook de vervelende opmerkingen op straat. Ik denk dat de meeste vrouwen die zeker wekelijks meemaken als het niet meer is. (Denk maar aan die filmpjes van vrouwen die in een stad lopen.) Nee, het is geen compliment. Je kent haar niet en haar lichaam loopt daar niet voor jouw genot. Je kan het mooi vinden en gewoon voor jezelf houden.

Het zijn de grapjes van collega’s. Nee, ze zijn niet leuk, ook niet als een ander ze wel leuk vindt, ook niet als die mee lachende ander toevallig een vrouw is. Het spijt me heel erg dat je je humor een beetje aan moet passen om geen klootzak meer te zijn.

Het zijn de toevallige aanrakingen. In de bus of trein en zeker bij het uitgaan. Een avondje stappen levert vrijwel gegarandeerd een aantal handen die toevallig op je kont eindigen. Ook de mensen die onnodig dichtbij gaan staan horen hierbij. Ga je elke dag met een drukke bus dan kan je dat als vrouw zomaar dagelijks meemaken.

Het is online. Een eindeloze emmer bagger die online over je uitgestort wordt. Ik ben veel op het internet aanwezig en ik kan het niet eens meer tellen of bijhouden. Constant? Elk uur? Zoiets. Opmerkingen, vriendschapsverzoeken, berichtjes en meer.

Wat vinden we van de media die we passief consumeren? Als ik weer eens zie hoe een belachelijk rijke entertainer een vrouw als seksueel object gebruikt, wat doet dat dan met mij? En met haar?

Het zijn nog honderd andere vormen die ik nu even niet bedenk of die ik misschien niet meemaak maar een ander wel.

Hoe vaak komt het voor? Tenzij je thuis blijft zitten met alle elektronica uit? Dagelijks. Da’s best vaak nog.

Verder lezen?

#Metoo.

The post Seksuele intimidatie; wat is het en hoe vaak komt het voor? appeared first on DolleMoeder .

Tien dingen die ik had willen weten voor ik kinderen kreeg.

Sat, 22 Sep 2018 20:23:00 GMT

Mijn pre-kind zelf in een blonde fase.

Er zijn twee versies van mij. Eentje voor en eentje nadat ik kinderen kreeg. Duidelijk scheiding tussen de twee. Soms wou ik dat ik nog even kon praten met mij pre-moeder zelf. Er is zoveel wat ik niet wist, waar ik compleet onvoorbereid op was. Vandaag noem ik tien van die dingen. Dat is bij lange na niet alles, ik kan een boek er over vullen (en wie weet doe ik dat ooit nog eens) maar dit zijn de tien die ik nu kon bedenken.

Zwangerschapskleren.

Negen maanden lang ben je zwanger, maar je hebt slechts een maand of vier kleding met buikruimte nodig. Tijdens mijn eerste zwangerschap had ik bedacht dat dat zonde was en dat ik wel in een joggingbroek en xl winterjas kon lopen. Als gevolg heb ik me vier maanden lang een lelijke prop gevoeld. Hartstikke jammer!

Bij elke volgende zwangerschap heb ik geïnvesteerd in leuke preggo kleding . Een kast vol hoeft echt niet, maar een paar leuke setjes doen al wonderen. Dat je je een beetje mens voelt, zeg maar.

Jij kiest hoe je bevalt.

Ooit dacht ik, net als veruit de meeste vrouwen, dat de verloskundige bepaalde hoe en waar ik beval. Dat ik diende te doen wat ze zei. Het gevolg was een onnodig medische en traumatische baring.

Net als met elke andere medische beslissing kan je zelf je eigen keuzes maken. Zorgverleners geven advies, jij neemt de beslissingen. Soms is het goed om het advies op te volgen maar soms ook niet. Artsen weten van gemiddelden, jij weet hoe je lijf werkt.

Bewaak je kraamtijd.

Bijna iedereen is gek op verse baby’s. En terecht, er is weinig leukers dan zo’n rimpelig, klein larfje. Toch is het heel belangrijk dat diezelfde iedereen even terughoudend is om pasgebakken baby te komen snuiven.

Kraambezoek lijkt heel leuk en eigenlijk is het dat ook wel. Het probleem zit em vaak in de hoeveelheid. Een middag is fijn, elke ochtend en middag, twee weken lang, is belachelijk.

Met mijn tweede en derde kind heb ik ongetwijfeld wat mensen boos gemaakt maar het was wel een stuk rustiger zo. Best belangrijk die rust als je zelf net aan je nieuwe uk moet wennen. Na een paar weken is zo’n pruts ook nog heel schattig en zijn de ooms, tantes en vrienden nog heel welkom met hun kraamkado’s.

Samen slapen in plaats van samen wakker zijn.

Omdat je van alle kanten hoort hoe vreselijk onverantwoord je bent als je je kind bij je in bed neemt, heb ik heel wat nachten met mijn arm onhandig in een tegen mijn bed aangeschoven wiegje geslapen. Eerlijk gezegd heb ik wel meer verkloot met het slapen van mijn eerste baby. Ik heb hem ingebakerd en zelfs een beetje laten huilen. (Gek, hoe ik het niet anders kan opschrijven dan “een beetje”. Dat ik zo sterk de drang voel om jullie te vertellen dat het ‘maar’ maximaal een kwartier was. Want het was gewoon vreselijk en ik heb er zo ontzettend spijt van. Het maakt geen reet uit hoe lang, het was te lang.)

Nu heb ik een grote jongen van tien die enorme moeite heeft om in slaap te komen. Ik vraag me vaak af hoe anders dat zou zijn als ik hem gewoon ’s nachts geknuffeld had.

Kortom; je kan echt heel prima naast je kind slapen. Met een co-slaper of gewoon samen in een bed. Kwestie van een paar dingetjes aanpassen . Je krijgt er een stuk meer slaap mee en niet alleen in de eerste jaren. Als ik soms laat ’s avonds beneden zit met een slapeloze jongen dat kan ik mijn vroegere zelf wel door elkaar schudden.

Een lactatie kundige vinden.

Ongeveer tachtig procent van moeders wil borstvoeding geven. Dit stukje is voor hun en niet voor de minderheid die bewust anders kiest. Want van die tachtig procent haalt de overgrote meerderheid de zes maanden niet en dat komt niet omdat ze lui zijn. Dat is vrijwel altijd door slecht advies.

Ik heb zelf geluk gehad. Al mijn kinderen zijn volledig met de borst gevoed. Ik ben me er pijnlijk van bewust dat het echt geluk was. Ik had toevallig een goede productie en een eerste kind wat min of meer goed dronk. Was dat niet zo geweest dan had ik waarschijnlijk, net als zo vele andere moeders, bij de eerste hobbel flesadvies gekregen, of erger nog, slecht borstadvies.

Ik kan me daar best wel druk over maken. Moeders die denken dat het hun lijf was wat faalde, terwijl het de hulpverlening was.

Nu weet ik de lactatie kundige te vinden. Dat zijn de echte experts . Het is misdadig dat een lactatiekundig consult nog niet in de basisverzekering zit. Voeden volgens de WHO norm is onbetwist het beste wat we kunnen doen om onze kinderen te beschermen tegen ziektes en aandoeningen.

Kleine aanvulling; om de een of andere reden merk ik dat vrij gevestigde lactatie kundigen beter advies lijken te geven dan hun collega’s die aan een ziekenhuis of consultatie buro vast zitten. Dit is geheel anekdotisch en zeker niet altijd zo, maar ik merk toch wel een trend. Geen idee waarom.

Een draagdoek kopen.

Deze is niet helemaal eerlijk. Ik had namelijk een draagdoek voor de eerste. Het punt wat ik wil maken is dat die draagdoek geen leuke accessoire is, zoals ik ooit dacht, maar meer een plek voor je baby om te wonen. Het is helemaal oké en zelfs goed om een kleintje de eerste maanden vrijwel de hele dag in een doek of drager op een volwassen lijf te hebben. Babybedjes, wippertjes en kinderwagens zijn niet nodig.

Voor de baby is het goed omdat nabijheid en de bewegingen van een volwassen lijf geruststellend zijn maar voor jezelf is het ook best handig. Zo heb je je handen vrij en kan je eigenlijk min of meer doen wat je altijd al deed. (Oké, oké, bungeejumping is niet zo handig nu.)

Kinderen veranderen je prioriteiten.

Voordat ik kinderen had was ik de beste moeder. Ik wist helemaal hoe ik het ging doen. Wat een naïef en arrogant mens was ik!

Van alle gebeurtenissen in je leven is er niets zo transformerend als kinderen krijgen. Het ene moment ben je druk aan het persen en het andere ben je moeder. Het centrum van je universum is zo maar verschoven.

Het is niet te voorspellen hoe je gaat veranderen. Sommige moeders gaan na hun verlof fluitend weer aan het werk en sommigen kunnen dat echt niet opbrengen. Misschien heb je van te voren wel toegezegd dat je je baby uit logeren zal doen maar denk je er achteraf toch anders over. Wat ik hier vooral wil zeggen is; verwacht verandering. Probeer flexibel te zijn in je plannen. Je weet nog niet wie je wordt. Geef jezelf toestemming om je wereld opnieuw in te richten, want dat gaat toch wel gebeuren. Je kan maar beter meewerken.

Het consternatie..eeeeehhh, consultatie buro.

Het consultatie buro is niet verplicht! Ik herhaal, het consultatie buro is niet verplicht!

Moet ik nog verder gaan? Oh ja, misschien wel handig voor diegenen die nog geen kinderen hebben. (Je weet wel, de doelgroep voor dit stukje. Tip; deel dit met je nog kinderloze vrienden.)

Het idee van het consultatie buro is eigenlijk heel goed. Ouders helpen met de opvoeding van hun kind en die kinderen dan weer een beetje in de gaten houden. Meten, wegen en tabelletjes invullen, zeg maar. Zou prima kunnen werken, doet het helaas niet.

Het geheel is een log, antiek, apparaat geworden vol met slecht advies (zie het stukje over borstvoeding) en oordelen. Kan je kind op de exact juiste tijd nog niet de exact juiste hoeveelheid woorden zeggen? Tijd voor een meewarige blik en een verwijsbrief. Je hebt gefaald als ouder, de experts nemen het over.

Je kan ook niet gaan. Of alleen gaan voor die elementen die je wel fijn vindt. Hoe ze het ook proberen te presenteren, het consultatie buro is niet verplicht.

Vertrouw op je eigen instincten.

Hoe vaak ik niet gehoord heb dat ik een zeurende en overbezorgde moeder ben! Om dan vervolgens volledig gelijk te krijgen. Nee hoor, mijn kind had erfelijk eczeem, was geen voedselallergie. (Het was een voedselallergie.) Nee hoor, mijn kind was niet te vaak ziek en er was niets mis. (Hij had een vrij ernstig probleem met ijzer opname.)

Moederinstincten weten het meestal prima. Ja, zo’n arts, pedagoog of andere hulpverlener is lang naar school geweest en weet veel. Van gemiddelden, protocollen en afwijkingen. Jij weet het meeste van jouw kind. Na een zwangerschap heb er al zevenduizend studie uren op zitten. Hoe lang zei u dat uw opleiding ook alweer duurde?

Je gaat je schuldig voelen.

Dat dus. Het is onvermijdelijk. Ondanks al je bewuste keuzes, ook als je alle oordelen weet te voorkomen. (Hoe doe je dat? Mag ik bij je op cursus?) Je gaat je schuldig voelen.

Bij de eerste blauwe plek, of als je een poepluier niet snel genoeg door had, of gewoon omdat. Een schuldgevoel hoort er bij. We hebben namelijk heel diep in ons het idee dat we perfect willen zijn. Als mens, maar vooral als ouder. Onze kinderen verdienen namelijk een perfecte ouder.

Sorry. Gaat niet gebeuren. Jij bent imperfect en ik ook, heel normaal. Weet je wat je wel bent?

Goed genoeg.

Verder lezen?

Vrouwen krijgen de schuld van hun slechte bevalling.

The post Tien dingen die ik had willen weten voor ik kinderen kreeg. appeared first on DolleMoeder .

Ik heb vandaag niets gedaan.

Wed, 19 Sep 2018 09:33:00 GMT

Het enige wat ik heb gedaan is de was, dat moest echt. Een lading laten draaien en opgehangen.

Oh, en de kinderen naar school gebracht.

Maar verder heb ik echt vandaag niets gedaan.

Verder lezen?

Schoolplein etiquette voor goede moeders.

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

The post Ik heb vandaag niets gedaan. appeared first on DolleMoeder .

Zwangere vrouwen moeten alles kunnen!

Fri, 07 Sep 2018 15:24:00 GMT

Verder schiet de hoeveelheid vrouwen die om een inleiding vragen en het aantal post natale depressies omhoog. Ik zeg niet dat het een op een daaraan ligt, maar het helpt niet als een vrouw oververmoeid en met dikke buik haar verlof in holt.

Zwangere vrouwen hebben wel betere dingen te doen.

Er worden aan de lopende band grapjes over gemaakt , maar het is wel zo. Zwangere vrouwen zijn bezig, ook als ze niets doen. Zit je rustig op de bank, maak je toch druk een maag-darm systeem, of een zenuwstelsel. Da’s nog heel precies werk joh!

Oké, flauw. Het gebeurt allemaal onbewust, maar dat betekend niet dat het geen energie kost. Het groeien van een mensje is een belasting voor het moederlijf. Begrijp me niet verkeerd! Moederlijven zijn perfect ontworpen om met die belasting om te gaan! Ze hebben daar zelden hulp van buitenaf bij nodig…mits ze gewoon met rust worden gelaten.

Stel je nu eens voor, dat je een ingewikkelde LEGO set aan het bouwen bent. Op zich best te doen. Stel je dan eens voor dat je die set moet bouwen terwijl je ook een verslag moet schrijven, de kantine moet schoonmaken en de was moet ophangen. Dan gaat het niet zo lekker meer.

Ik weet dat de vergelijking niet helemaal opgaat (onbewust vs bewust proces) maar de belachelijkheid klopt wel. Zwangere vrouwen hebben echt wel iets beters te doen!

De invloed van stress.

Meer en meer leren we dat stress tijdens de zwangerschap een nadelige invloed heeft op de ontwikkeling van het kind. Iets wat zelfs een leven lang effect kan hebben!

Dus wat doen we? We sommeren moeders om maar stress te vermijden. Dat klinkt misschien eventjes heel logisch, totdat je bedenkt dat de verwachtingen er niet minder van worden en je moeders dus gewoon iets meer geeft om over stressen. Nogal contraproductief dus.

Als we serieus zijn over het vermijden van stress tijdens een zwangerschap moeten we als maatschappij aanstaande moeders gaan ontlasten in plaats van een nog langere takenlijst geven.

Is langer verlof een oplossing?

Oké, aanstaande moeders ontlasten, hoe doen we dat? Vanaf de eerste positieve test met verlof? Gratis hulp aan huis en wekelijkse sessies bij een masseur?

Eeeeeh nee. (Hoewel dat laatste niet eens zo gek klinkt.) Ik denk dat er qua beleidsvorming in Nederland niet eens iets hoeft te veranderen. Ja, langer verlof wel, maar dan aan de andere kant. Het is totaal belachelijk om een kind te baren wat je vervolgens na een maand of drie aan een ander overhandigd. (Om van het partnerverlof maar niet te spreken!)

Wat we nodig hebben is een maatschappelijke verandering. Iedere zwangerschap en iedere zwangere vrouw is anders dus zal de hulpbehoefte ook elke keer anders zijn. De een loopt inderdaad tot het derde trimester vrolijk op werk rond maar de ander niet en dat is oké. Als eerst dat waardeoordeel verdwijnt dan zijn we zo’n end verder.

Geloof vrouwen. Geloof haar als ze zegt dat het zwaar is nu, dat ze niet zo lang kan staan, dat de pijn heeft. Praat nooit, echt absoluut nooit, over die ene collega die het allemaal zo ‘ goed’ deed. Kunnen we snotverdorie nu eens ophouden vrouwen met elkaar te vergelijken!

Ziek melden en aangepast werk.

Wat ik zei, de systemen zijn er al. Je kan je ziek melden wegens zwangerschapsklachten, of vragen om aangepast werk. Alleen dan moet je geen ARBO arts treffen die je de les leest, een gemene opmerking krijgen van een collega of een sneer van familie. Als we nu eens gewoon aannemen dat ook een zwangere vrouw gewoon haar best doet. Ik weet, heel vreemd, vrouwen op hun woord geloven, maar het kan echt.

De moeder die thuis werkt.

Dan nog even over de moeder die thuis haar arbeid verricht. Nee, dan heb ik het niet over iemand die vanuit haar huis een bedrijf runt of foldertjes vouwt. (Is dat überhaupt nog een ding?) Ik heb het over de moeder die thuis voor haar kinderen zorgt. Dat is kneiterhard werk en dient als zodanig gerespecteerd te worden . (Heel misschien ben ik hier een tikje gevoelig over.)

Die moeder kan zich niet ziek melden. (Oh, kon het maar. Was er maar een telefoonnummer wat je kon bellen, waarna er binnen het uur een vriendelijke doch strenge vrouw voor de deur stond die je in bed stopt.) Voor haar bestaat nog geen opvang systeem. Dat zegt misschien wel iets over het gebrek aan waardering wat ze krijgt. (Ik hou op nu.)

Een thuishulp zou hier van pas komen. Volgens mij kon dat ook ooit. Hoe dan ook, nu kan het niet. Bij mijn weten krijg je echt geen thuishulp die je kinderen aankleedt omdat je van de bekkenpijn niet meer kan staan. Of die de was ophangt zodat jij een extra dutje kan doen. Toch zou dat een goede zaak zijn volgens mij.

Hoe dan ook, voor de thuis werkende moeder hebben we nog wat werk te doen. Zoals het nu gaat laten we haar eigenlijk keihard vallen.

Verder lezen?

Vrouwen krijgen de schuld van hun slechte bevalling.

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

The post Zwangere vrouwen moeten alles kunnen! appeared first on DolleMoeder .

Rant: Ja, jij wou kinderen

Wed, 05 Sep 2018 16:27:00 GMT

Zo nu en dan gebeurt het me, als ik eens laat merken hoe zwaar het is, of hoe lastig. Iemand die je aankijkt en zegt “Ja, jij wou kinderen.” Dat vind ik zo gruwelijk irritant! Echt een ontzettende rotzin en meteen een dooddoener.

Wat er mee bedoeld wordt is dat je niet mag klagen of om hulp vragen. Ik als moeder heb de keuze gemaakt om me voort te planten dus moet ik alle gevolgen daarvan maar in stille lijdzaamheid dragen. (Vertel het me maar als ik fout zit, maar volgens mij is dit weer een van die dingen die vooral aan moeders opgelegd wordt. Of krijgen vaders ook wel eens zo’n opmerking?)

De vergeten stam.

In die ellendige isolatie waarin we leven zijn we onze stam vergeten. Kinderen horen niet meer bij de groep maar zijn het product geworden van egoïstische ouders. Ooit waren de opvoed- en alle andere taken gelijk verdeeld. Zo was het meteen een stuk minder zwaar. Nu proberen we het werk van een groep te delegeren aan een of twee mensen. Dat werkt niet, dat gaat niet, dan gaan er dingen stuk.

Wanneer het zooitje dan onherroepelijk als een kaartenhuis in elkaar flikkert gaan we met het vingertje wijzen. “Jij wou kinderen.” “Hier heb je zelf voor gekozen.” “Mijn moeder deed het ook gewoon maar.” (Ja lul, jouw moeder deed dat. Maar het je haar ooit gevraagd wat het haar heeft gekost?)

De waarde van een kind.

Kinderen zijn ook niet zomaar iets hè. Het opvoeden van kinderen is ook niet echt een hobby. Kijk, als ik nu per se wil gaan tuinieren dan moet ik inderdaad niet al te hard klagen over het onkruid. (Hoewel we dat gek genoeg een stuk beter accepteren.) Je voortplanten vind ik wel even van een andere orde. Daar hebben we namelijk allemaal wat aan.

De meesten van ons willen dat de mensheid blijft bestaan. Al ben je nog zo’n egoïst, je wil toch op je oude dag dat de maatschappij draaiende gehouden wordt door mensen die minder oud zijn. Die nakomelingen zijn daar nog best belangrijk voor ja! De verpleegkundige die ooit jouw rimpelige billen verschoont is misschien nu wel dat kind wat je zo hard afwijst. Dus!

Hoe het ook kan.

Als we nu eens beseffen dat ouders een dienst doen aan de maatschappij door de nieuwe leden op te voeden. Dat zou al zo’n verschil uitmaken. Gewoon dat stukje waardering.

Een wereld waar je zorgen uiten begrip of zelfs hulp oplevert. Waar je op een zwak moment te horen krijgt dat je het goed doet. Waarin we elkaar gewoon steunen, ook als we met hele andere dingen bezig zijn.

Het klinkt niet heel moeilijk toch? Gewoon een beetje empathie, of, wanneer een empathische reactie er echt niet in zit, een stukje lange termijn denken. Ouders die zich gesteund voelen kunnen hun taak beter uitvoeren. Als ze hun taak beter uitvoeren worden hun kinderen later betere volwassenen. Betere volwassenen zorgen voor een betere maatschappij.

Laatste stukje rant.

Om maar even niet op een hoopvolle noot te eindigen nog een laatste stukje van mijn rant. Als je nu bij jezelf denkt dat jij nooit zo’n nare zin zou zeggen maar het wel heel vervelend vindt dat jouw belastingcenten worden gebruikt voor dingen als kindertoeslag, dan moet je dit stuk toch nog eens heel goed lezen. Misschien helpt het als je je hoofd eerst uit de modder trekt.

The post Rant: Ja, jij wou kinderen appeared first on DolleMoeder .

Schoolplein etiquette voor goede moeders.

Sat, 01 Sep 2018 14:38:00 GMT

Hier is een stap voor stap programma waarmee je geen flaters slaat op het schoolplein van je kinderen. Het is namelijk van levensbelang dat de andere ouders jou zien als een Goede Moeder ^TM en niet als de slons die je eigenlijk bent.

Op tijd.

Uiteraard ben je ruim op tijd. Ochtenden zijn makkelijk en moeders die niet op tijd komen staan gewoon niet vroeg genoeg op. Het is een kleine moeite om de wekker een uurtje eerder te zetten.

Wel is het belangrijk om niet al te vroeg te komen. Je wil immers niet de eerste zijn, dan kan niemand jouw aankomst zien. Ongehaast en met haar wat mysterieus blijft zitten in de wind stap je van je nieuwe fiets af.

Piekfijn uiterlijk.

Een verzorgd uiterlijk toont respect voor je mede-ouders. Casual chic, maar niet te casual en ook niet te chic. Precies goed.

Ik raad je aan om je outfit de dag van te voren al klaar te leggen. Dat doe je immers ook voor je kinderen. Als iedereen slaapt is een mooi moment. Zo heb je wat te doen in de late avond. Mocht je moeite hebben om er ’s ochtends piekfijn uit te zien, zet je wekker dan nog een uurtje eerder.

Afscheid van je kinderen.

Het afscheid dient kort en gematigd liefdevol te zijn. Andere mensen moeten wel zien dat je van je kinderen houdt maar een spontane vertoning van affectie is ongepast. Een korte knuffel waarna je enige imperfecties van je kroost wegpoetst is voldoende.

Als je kinderen moeite hebben met het afscheid heb je gefaald. Goede Kinderen van Goede Moeders ^TM hebben altijd zin om naar school te gaan. Enige weerstand los je thuis maar op, hoewel je daardoor niet te laat moet komen. Zet je wekker nog maar een uurtje eerder.

Na de bel.

Zijn de kleine monsters eenmaal overgeleverd aan de juf dan komt het meest belangrijke moment van de dag: het socializen met de andere ouders. Blijf een eind weg van de slonzige moeder in haar joggingbroek en verkies het gezelschap van betere ouders. Praat over je meest recente vakantie en de prestaties van je kind.

Het einde van de schooldag.

Aan het einde van de schooldag haal je je kleine wondertjes weer op. Goede ouders zijn op tijd maar de beste moeder is nooit weg geweest.

Dit is niet het moment om aandacht te geven aan je kroost. Stap met een handige beweging om de inkomende knuffel heen en ga op je doel af; de juf. Nu stap jij naar voren om een belangrijke vraag te stellen. Iets waar uit blijkt hoe groot jouw betrokkenheid bij de school is of hoe ver je kind voorligt op de rest.

Wanneer je na je oh zo belangrijke gesprek de groep kinderen ziet lopen die naar de naschoolse opvang gaan kan je een korte, meewarige blik werpen op die arme kleintjes. Niets dan onzinnige spelletjes voor hen. Vermaan je eigen kinderen omdat ze aan het voetballen zijn.

De aftocht van het schoolplein.

Zet je kinderen op hun organische, fair trade en bij elkaar passende fietsen en fiets in perfecte formatie weg. Wees trots op weer een vlekkeloze dag. Onderweg naar huis kan bedenken wat je morgen nog beter kan doen. Besluit om je wekker een uurtje vroeger te zetten.

Verder lezen?

De mamma olympische spelen.

The post Schoolplein etiquette voor goede moeders. appeared first on DolleMoeder .

Tien mythes over veganisme die je waarschijnlijk gelooft.

Thu, 30 Aug 2018 15:32:00 GMT

Stiekem vind ik het dan wel leuk als je me verteld hoeveel jij er geloofde. Voor het lezen van mijn stukje of misschien wel voordat je zelf veganist werd. Ik zal wel beginnen. Jaren en jaren geleden dacht ik dat veganisten nare mensen waren omdat de ene veganist die ik ooit had meegemaakt best wel een rotwijf was. Schaam ik me nu wel een beetje voor. Niet dat ik haar een rotwijf vond, dat was ze namelijk gewoon. Ik schaam me dat ik een hele groep beoordeelde op een enkel lid.

Mythe 1: Veganisten eten alleen maar sla.

Eeeeehhh, nee dus. Niets mis met sla hoor, ik hou wel van een goede salade maar ik eet nog veel meer. Hier is een stukje wat ik er ooit over schreef. Korte versie: veganisten eten van alles, net als jij.

Kijk, er zijn meerdere vormen van veganisme. Je kan raw eten en dan zal de een of andere vorm van een salade wel vaak voorkomen ja. Ik eet zelf eigenlijk heel gewoon. Lasagne, aardappels, stukje vleesvervanger, boterham. Dat soort dingen. Tegenwoordig is er voor vrijwel elk dierlijk product een kant en klare vervanger in de supermarkt. Dus de recepten blijven hetzelfde alleen de ingrediënten niet.

Mythe 2: Veganisten zijn ongezond.

Trillend kruipen we door de straten, bleek en zwak, op zoek naar een appel of zelfs een banaan. Te moe om de supermarkt te bereiken kruipen we samen om wat lichaamswarmte en het laatste spruitje te delen.

Oké, die is flauw. Spuitjes deel je niet, veel te klein. Oh, en veganisten zijn niet ongezond. Echt niet. We hebben gemiddeld genomen een wat lager BMI (vertel dat eens aan mijn weegschaal) maar in een maatschappij met overgewicht is dat geen nadeel. Je wordt niet ongezond van groeten en fruit, denk maar aan wat je moeder zei toen je vroeger je boontjes niet wou eten.

Er zijn wat interessante onderzoeken die zelfs beweren dat een plantaardig dieet voordelen heeft voor je gezondheid. Ik merk dat ook in mijn omgeving. Zeer onwetenschappelijk uiteraard maar iedereen die ik de overstap heb zien maken vaart daar wel bij. Minder klachten, meer energie. Dat soort dingen.

Wel even een disclaimer: de gemiddelde veganist is net zo gezond of zelfs gezonder dan de gemiddelde carnist. Dat zegt niets over een individu. Als ik op patat, cola en vegan ijs ga leven word ik ziek.

Mythe 3: Veganisme is duur.

Ook dat is een enorme generalisatie. Veganisme kan duur zijn ja, of heel goedkoop. Het hangt er maar vanaf hoe je het invult. Als je elke dag biologische aardbeien en de meest luxe vleesvervanger wil eten dan kost dat wat. Aan de andere kant, als je elke dag kaviaar en wagyu koe wegkaant moet je ook een dikke portemonnee hebben.

De basis ingrediënten van een plantaardig dieet zijn juist goedkoop. Aardappels, rijst, groente, fruit en bonen. Daar kom je een heel eind mee. Ik heb er graag een lekker stukje proteïne bij of plantaardige kaas op brood. Voor mij prima betaalbaar. Er is een versie van veganisme voor elk budget.

Dat gezegd hebbende, als je het goedkoopst mogelijke dieet samenstelt wat nog wel gezond is, kom je op een plantaardig menu. De eerder genoemde rijst, groeten, fruit en bonen.

Mythe 4: Veganisme is moeilijk.

Nee…maar ja…maar nee…maar ergens ook weer wel. Lastig. Snap ik. Ik ga mijn best doen om het uit te leggen aan de hand van mijn persoonlijke verhaal.

De beslissing om veganist te worden was makkelijk. Er klikte iets in mijn hoofd en er was geen weg meer terug. Simpel.

Toen ik opstond en mij veganist verklaarde (ja, zo ging het echt) werd het even moeilijk. Ik had geen idee wat ik dan kon eten en hoe ik een hoop andere dingen moest oplossen. Zoals schoenen en uit eten gaan. De eerste keer boodschappen doen was vreselijk! Ineens moest ik alle labels bestuderen.

Later raakte ik er aan gewend. Ik had een groep gelijkgestemden om me heen en steeds meer plantaardige producten kon ik gewoon bij de supermarkt halen. Eigenlijk is dat waar ik nu ben. Mijn boodschappen komen bij de Jumbo vandaan en desgewenst schud ik zo een appeltaart uit mijn mouw. Makkelijk dus.

Maar toch ook weer moeilijk. Niet wat mijn eigen leven betreft maar dat van de mensen om me heen. Het is moeilijk om het leed te zien en er niet op te reageren. Als je een koe eenmaal als waardevol individu ziet dan zijn het lijken die in de supermarkt liggen.

Nog erger zijn de carnisten waar ik van hou. Om geliefde mensen iets te zien doen waarvan je weet dat het immoreel is, is moeilijk. Je leert er mee omgaan, sluit je er deels voor af maar het blijft soms zwaar.

Mythe 5: Veganisten komen proteïne tekort.

Uuuuuuhhhhggggggg…! Deze is zo oud!

Hoe ziet een proteïne tekort er uit? Hoe test je dat? Bestaat de behandeling uit een hamburger? Dat je het niet weet zegt iets over hoe vaak het voorkomt. Het is vrijwel onmogelijk om te weinig proteïne binnen te krijgen als je wel voldoende calorieën eet. Al zou je dieet bestaan uit broccoli en bananen (wat ik niet aanraad) krijg je nog zat proteïne binnen.

Het idee achter de mythe is dat proteïne alleen in vlees zit, dus als je dat niet eet dan kom je te kort. Niets van waar. Ja, op zich zit het spul in vlees. Komt omdat die biefstuk vroeger een spier was van een ander en proteïne is waar spieren van gebouwd worden. Maar hoe denk je dat die koe er aan kwam?

Proteïne zit in vrijwel alles wat we eten. Tenzij je een bodybuilder bent (wat ook prima kan als veganist) hoef je niet bij te houden hoeveel je binnen krijgt. Met een min of meer gezond en gevarieerd dieet krijg je zat, echt waar.

Mythe 6: Veganisten komen ijzer tekort.

Want uiteraard komt ijzer alleen voor in de lichamen van andere dieren (nogmaals, hoe denk je dat die koe er aan komt) en zien die arme planteneters allemaal bleek van het ijzertekort.

Je moet me het sarcasme maar een beetje vergeven. Ik bedoel er niets mee. Het is soms sterker dan ik en komt naar buiten. (Zal wel door het ijzertekort komen.) (Sorrie! Daar gebeurde het weer!)

Oké, we hadden het over ijzer. Wist je dat dat een stuk beter opgenomen wordt in combinatie met vitamine C? Wist je ook dat vitamine C toch vooral in planten zit, dus dat een planteneter een stuk vaker de goede combinatie binnen krijgt?

Er is wel een dingetje met heemijzer (wat alleen in dieren zit) en non-heemijzer (wat zowel in dieren als planten zit). Wij veganisten krijgen dus geen heemijzer binnen en dat neemt je lichaam net even wat beter op. Paniek! Paniek! Veganisten moeten dus meer ijzer eten!

Nou….het is dan ook weer zo dat zuivelproducten de opname van ijzer behoorlijk remmen. Je weet wel, de kaas bij je burger, de saus over je steak en dat witte spul in je glas? Als je dan het hogere vitamine C gehalte van een plantaardig dieet erbij pakt denk ik dat de veganisten wel veilig zitten.

Mythe 7: Veganisten komen B12 tekort.

Kan ja. Een B12 tekort komt nog wel eens voor. Het heeft alleen niet zoveel met veganisme te maken.

Kort lesje: B12 wordt gemaakt door anaerobe bacteriën die in de grond en in de darmen van sommige dieren (grazers vooral) leven. Het verzameld zich in de lijven van dieren en zit daarmee ook in hun uitscheidingen (zoals melk en eieren). Daar komt dus het idee vandaan dat die arme veganisten tekort komen omdat ze geen B12 rijke karkassen eten.

Er was een tijd dat een wortel uit de grond kwam en niet uit de supermarkt. Dat was ook de tijd voor keukens en zo, dus werd die wortel direct uit de grond opgegeten. Met een beetje aarde er aan. Waarschijnlijk is dat ooit de manier geweest voor vroege mensen om aan hun B12 te komen.

Nu doen we dat niet meer en is het belangrijk om een supplementje te nemen. Doen die grazers tegenwoordig ook. Die staan niet meer zo vaak te grazen namelijk, dus hebben ze zelf ook een B12 tekort. Dan krijgen ze maar een spuitje zo af en toe. Heel vriendelijk van die boer, zo krijgt degene die de koe ooit eet ook een supplement maar dan via het lijf van een ander.

Lang verhaal kort; je moet gewoon af en toe een pilletje met B12 nemen, dan is er niets aan de hand. De meeste veganisten zijn daar goed van op de hoogte en laten hun bloedwaardes ook nog eens regelmatig checken. Hoeveel carnisten zouden dat doen, denk je?

Mythe 8: Soja is slecht voor je.

Soja is als vlees, ei en melk vervanger heel erg handig en daarom ook steeds meer populair. Helaas komen met die populariteit ook allerlei wilde verhalen. Je krijgt er borsten van ook als je die niet wilt en kindjes gaan er raar van ontwikkelen. Dat komt allemaal omdat er fyto-oestrogenen (of isoflavonen) in zitten. Dat klinkt als oestrogeen en zal dus wel slecht voor je zijn.

Valt allemaal wel mee. Hier wordt het wat beter uitgelegd maar even kort heeft soja juist een regulerende werking op oestrogeen. Positief regulerend dus.

Weet je waar wel echt oestrogeen in zit? Vlees en melk. Vlees is namelijk ooit onderdeel geweest van een dier wat net als jij hormonen gebruikt om lichaamsfuncties te reguleren. Wat wij meestal kort “melk” noemen is eigenlijk de moedermelk van een koe die recent bevallen is. Vol hormonen, waaronder oestrogeen, die bedoeld zijn om een kalfje te helpen groeien. Ben jij een kalfje?

Verder zijn er wat studies geweest die paniek zaaiden maar ondertussen allang weer achterhaald zijn. Soja is prima gezond en best een heel handig ingrediënt. Eet je het min of meer puur (denk, tofu en tempeh) dan zitten er zelfs behoorlijke voordelen aan. De bewerkte vormen (denk, soja toetjes) zijn niet specifiek gezond of ongezond door de soja, daar moet je meer op de toegevoegde suiker letten.

Volgende verhaal is dat soja dan bijna altijd genetisch bewerkt is en voor ontbossing zorgt. Dat klopt wel maar dan hebben we het over de soja die gebruikt wordt als veevoer. Je weet wel, dat spul wat jouw eten eet. (Als je carnist bent dan.) De soja die wij direct consumeren is vrijwel nooit GMO (dat moet in Europa op de verpakking staan) en bij de grote merken vrijwel altijd duurzaam verbouwd.

Mythe 9: Als veganist kan je nooit meer uit eten.

Dat was er dus eentje die ik zelf geloofde. Ik was bereid om het hele uit-eten verhaal op te geven en voor altijd met een zelf meegebrachte pastasalade te slepen. Viel gelukkig heel erg mee.

Er zijn steeds meer horeca gelegenheden die een of meerdere vegan opties hebben. Eigenlijk is er in elke stad wel iets, zeker bij de grote ketens. Ook merk ik dat de meeste koks best willen meewerken als je het van te voren vraagt. Het is wisselend wat je voor je neus krijgt, soms heb je het beste eten van de groep maar het is ook voorgekomen dat ik een bord lauwwarme sla zonder dressing voor mijn neus kreeg. Kwestie van een noodgevallen reep in je tas hebben en om patat vragen. Gaat prima.

Overigens kan je op deze site makkelijk veganistische opties in jouw buurt vinden. Kijk maar eens, het zijn er vast meer dan je denkt.

Ook dacht ik dat eten bij vrienden wel afgelopen zou zijn. Ik kon toch niet van ze vragen om plantaardig te koken!? Dat was snel afgelopen toen ik bedacht dat ik het zelf geen enkel probleem vind om rekening te houden met mijn gasten. Elke goede vriend zal een beetje moeite voor je willen doen, zeker als je helpt met suggesties of samen kookt.

Mythe 10: Veganisme is een trend.

Net als Sonja Bakkeren, paleo en volgens je bloedgroep eten zou veganisme een hip dieet zijn wat over een paar jaar weer vergeten is.

Nope.

Veganisme is een een manier van zijn, het gaat veel verder dan wat je eet of niet, het is een moreel kompas. Puur en simpel het idee om geen andere levende wezens te ge- en misbruiken voor ons genot of gemak. Dat is geen trend, dat is de toekomst.

Verder lezen?

Tien vragen die iedereen durft te stellen aan de ouders van veganistische kinderen.

Eet een veganist ook zoetigheid?

The post Tien mythes over veganisme die je waarschijnlijk gelooft. appeared first on DolleMoeder .

Draagdoek VS kinderwagen: waar laat je de baby?

Sat, 25 Aug 2018 20:50:00 GMT

De geschiedenis van de draagdoek.

Ooit waren we aap achtige wezens. Ik stel mij zo voor dat het verplaatsen van kinderen zo ging als je nu nog bij onze nichten kan zien. Het kleintje houdt zich stevig vast aan de vacht van de moeder en met af en toe een helpende hand gaat dat helemaal prima. Geen hulpmiddelen nodig. Ja, tot wij als soort onze vacht verloren.
Niet alleen dat overigens. Onze kinderen worden ook nog eens standaard prematuur en zeer onaf geboren. Een compromis tussen de hersenpan en bekkendoorgang. Kortom; dat zelf vastklampen ging niet meer. Moeders gingen hun kinderen dragen en al heel snel daarna volgt de uitvinding van de draagdoek.
In elke cultuur zie je een iets andere oplossing, maar overal worden flexibele vezels (denk stof, touw of geweven mand) gebruikt om een klein kind te vervoeren. Zo droegen ouders hun kinderen overal en nergens heen voor een paar millennia.

De geschiedenis van de kinderwagen.

Ergens in 1700 had iemand al eens bedacht hoe grappig het zou zijn om kinderen in een klein koetsje te proppen. Iets wat getrokken werd door een geit, hond of heel klein paard. Niet echt praktisch en meer een novelty item.
Pas in 1800 kwam het ontwerp van de moderne kinderwagen. Iets wat je zelf kan duwen en waar een baby relatief comfortabel in kan liggen. Na wat kinderziektes (pun intended) ineens heel populair onder alle lagen van de bevolking. Je kind dragen was passe, duwen is de nieuwe trend!

De gevolgen voor de fysieke ontwikkeling.

Punt is; we zijn als soort al zo lang gewend om op een volwassen lijf gedragen te worden dat onze evolutie er op ingesteld is. Wij zijn zoog- en draagdieren. Dat kan je niet zomaar even veranderen zonder gevolgen.
Een kind heeft de fysieke stimulatie nodig van een volwassen lijf, de warmte en de bewegingen. De typische draag houding spreid de benen en helpt de heupen beter ontwikkelen en doordat een gedragen kind de dag rechtop doorbrengt vermijd je het afgeplatte hoofd wat zo gewoon is bij liggende kinderen.
Gevolgen voor de sociale ontwikkeling.
Een kind in een kinderwagen staat apart. Het zicht is beperkt en er is geen betrokkenheid met wat er om haar heen gebeurt. In een draagdoek (of zak natuurlijk) bevind ze zich middenin de actie. Ze is onderdeel van de maatschappij als passieve observant. Dat is een belangrijke fase. Hoe klein ze ook zijn, gedragen kinderen leren zo hoe de maatschappij om hen heen werkt.
Ook kunnen ze, mits er op de juiste manier gedragen wordt, zelf kiezen hoeveel prikkels ze mee krijgen. Kwestie van hoofdje optillen of neerleggen. Baby’s kunnen verassend veel zelf bepalen.

Mag een kind dan nooit in een wagen?

Kijk. Idealiter zou ik inderdaad zien dat kinderen standaard gedragen worden. Dat is namelijk objectief beter voor ze. Maar onze maatschappij is snel veranderd in de twee eeuwen sinds de uitvinding van de kinderwagen. Om te beginnen leven we veel te geïsoleerd. Met zo weinig hulp kan je soms niet anders. Ik ken een hele gave moeder met een hele lieve tweeling. Die wisselt dragen en in de wagen rijden af.
Een andere supermoeder heeft een niet zo super rug. Veel pijn en zo’n gaaf karretje. Dan gaat dragen ook echt niet. Er zijn hele goede redenen waarom een kinderwagen soms de beste optie is.
Natuurlijk is het prima als kinderen ook wel eens in een wagen zitten. Het zou wel fijn zijn als draagdoek of zak weer de standaard optie wordt.

Financiële disclaimer.

Voorstanders van een draagdoek roepen nogal eens dat een doek zoveel goedkoper is dan een wagen. In principe hebben ze daar gelijk in maar ik wil er toch iets eerlijker over zijn.
In harde cijfers kost het middensegment draagdoek een euro of honderd. Voor de helft heb je al een prima doek binnen maar de echt mooie patronen kosten wat meer. Een kinderwagen is een stuk duurder. Zeg, driehonderd euro gemiddeld. Wat dat betreft is de draagdoek de duidelijke winnaar.
Maar! Bijna niemand heeft een enkele draagdoek. Twee is vrij logisch, eentje extra voor als ie in de was moet. Eeeeh, tja. Bij twee stopt het ook niet. Want dan zie je er een met een leuke print, of van een ander materiaal. Draagdoeken zijn een beetje verslavend en voor je het weet heb je een ‘stash’ (zo heet dat in ingewijde kringen) die qua kosten niet onderdoet voor een superluxe en dure kinderwagen. Oeps!
Voordeel is dan wel dat je je look per dag kan aanpassen. Dat je op een vrolijk moment voor een zuurstokroze kinderwagen hebt gekozen kan nog wel eens wat wrang staan op familie foto’s.

De overduidelijke conclusie.

Ja, ik ben een draag mens. De Peuter is nu wat te groot voor een doek dus hebben we een draagzak aangeschaft. Zit ze nog best wel eens in. Ik hou van dragen en niet van duwen. Hoef je het van mij niet mee eens te zijn hoor. Zoals ik al zei, er kunnen hele goede redenen zijn om toch voor een wagen te kiezen.
Overigens, even tussendoor. Waar ik draagdoek roep kan je ook prima ergonomische draagzak lezen. Kwestie van persoonlijke voorkeur maar beide zijn gelijk qua voordelen (en verslavende nadelen).
Verder is dit lekker mijn blog en mag ik hier tenminste keihard beweren dat in de strijd tussen dragen of duwen ik de draagdoek tot winnaar verklaar.

Ben je geïnspireerd en wil je ook een draagdoek of draagzak kopen? Kijk dan eens bij Von Va Voom.

Verder lezen?
Natuur, Nabijheid en Veiligheid .

The post Draagdoek VS kinderwagen: waar laat je de baby? appeared first on DolleMoeder .

Mijn favoriete schoolspullen.

Wed, 22 Aug 2018 16:50:00 GMT

Hoe dan ook, het zijn de schoolspullen waar ik het over wil hebben vandaag. Ik heb al heel wat trommels en tassen versleten, of beter gezegd, dat hebben de Jongens gedaan. Vandaar dat ik ondertussen een leuke verzameling aan echt stevige en handige spullen heb. Die wil ik vandaag met jullie delen.

Drinkbeker.

Als je maar in een ding kan investeren qua schoolspullen, investeer dan in een goede drinkbeker. Die goedkope rotdingen gaan onherroepelijk lekken en een kleffe, natte tas uitruimen is echt niet fijn.

Wij hebben al een paar jaar deze rvs flessen van Klean Kanteen . Ze zijn er ook met sportdop, maar die zijn lastig schoon te maken en kunnen toch een klein beetje lekken. Dus gebruiken wij de gewone draaidop. Gaat prima.

Overigens ben ik wat bekers betreft extra gefrustreerd want ik vind het dus totale onzin dat kinderen drinken mee moeten naar school. Waarom kunnen ze niet gewoon een stapel bekers in de klas neerzetten en water pakken in de pauze? Ben je meteen af van het hele: “Ik wil limonade mee naar school! Alllll mijn vrienden mogen limonade mee naar school!” Maar goed, het is bij ons in ieder geval nog verplicht dus de Jongens vullen elke ochtend netjes hun fles met…jup…water.

Kleine trommel.

Dan is het tijd voor de kleine pauze en dus voor de kleine trommel. Deze zijn net groot genoeg voor een snack. Overigens heb ik eerst een soort van miskoop gedaan door die leuke ronde versie met plastic deksel te kiezen. Dat plastic gaat natuurlijk nooit zo lang mee als het rvs bakje, dus zit je na een tijdje met een zielig doosje zonder deksel.

Nu dus een trommeltje die helemaal rvs is. Werken top!

Grote trommel.

Eeeh, beetje voorspelbaar maar dat is dus ook een rvs trommel. Er zijn meerdere versies, maar wij hebben deze . Met handige klemmetjes aan de zijkant zodat ze niet in een tas opengaan. (Waarom zijn die kinderen ook altijd zo wild met die tassen?)

Toen ik ze net had leken ze wat groot. Ondertussen heeft de eetlust van de Jongens de extra ruimte ingehaald. De trommel wordt flink volgepropt en komt eigenlijk altijd leeg terug.

Stiften.

Een tijd geleden alweer was ik bij een vriendin en zag ik daar deze stiften liggen. Game! Changer! Het lijkt zo simpel, maar het werkt zo goed!

Waar ik het over heb? Ze hebben die dingen zo gemaakt dat ze ten eerste met de doppen aan elkaar vast zitten. Denk sleutelring, maar dan kleurige stiften. Ten tweede zijn dit de eerste stiften die niet in een halve seconde uitdrogen zodra ze ergens zonder dop liggen. Sterker nog, ik heb er eens eentje na weken onder een kast vandaan gehaald, geen probleem, deed het nog steeds.

Kortom; ze raken niet zo snel kwijt (en als je er eentje mist zie je aan de dop naar welke kleur je zoekt) en ze gaan lang mee. Super handig voor in de school etui!

Tassen.

Wat de tassen betreft moet ik een nederlaag toegeven. De tijd dat ik een leuke en duurzame schooltas kon uitzoeken is voorbij. “Nee mam! Ik wil er eentje met minions!” …..Zucht.

Maar! Als jouw frutsel nog wel frutselt, kijk dan eens hier! Deze zijn zo leuk! Ik denk dat de Peuter toch maar een nieuwe tas nodig heeft voor naar de opvang…..naast de drie die ze al heeft. (Hallo, ik ben de Dolle Moeder en ik ben verslaafd…..aan tassen.)

Jouw schoolspullen.

Wat voor super handige schoolspullen hebben jullie thuis? Ik ben altijd wel op zoek naar tips, dus kom maar op! Een leuke back to school foto of een linkje, ik word er wel blij van.

Oh, en weten jullie ook die oude, plastic drinkbekers nog? Beige met een ribbelrand? Die ondingen die altijd muf roken en lekken als je ze niet precies goed dicht doet. Of ben ik dan nu wel heel oud? Waar kreeg jij vroeger je hapje en drankje in mee?

The post Mijn favoriete schoolspullen. appeared first on DolleMoeder .

Boek: Het Nieuwe Borstvoeding Boek.

Sat, 18 Aug 2018 08:31:00 GMT

Meteen nadat Gonneke van Veldhuizen en Stefan Kleintjes aankondigden dat er een gezamenlijk boek uit kwam heb ik mijn exemplaar gereserveerd. Beide experts acht ik hoog en ik was erg benieuwd wat de samenwerking zou opleveren.

Een paar weken later lag mijn getekende exemplaar op de mat en vandaag deel ik mijn mening met jullie.

Wie zijn de auteurs?

Voor wie ze nog niet kent even een korte intro: Gonneke van Veldhuizen is, in mijn ogen, de oma van borstvoeding. Ze is een ervaren lactatiekundige met een eigen praktijk . Ze heeft meerdere boeken geschreven en houdt een blog bij. Stefan Kleintjes is ook lactatiekundige en daarnaast een kinderdiëtist . Hij heeft ouders in Nederland geleerd dat hun baby’s veel beter stukjes eten dan prutjes en heeft het Kenniscentrum Borstvoeding opgezet.

Hoewel ik beiden wel eens persoonlijk heb gesproken ken ik ze vooral via internet. Op facebook ondersteunen ze heel direct en zonder financiële vergoeding ouders met vragen en zorgen. We zijn het niet altijd helemaal eens, maar ik heb een enorm respect voor deze mensen.

Wat is het nieuwe borstvoeding boek?

Zodra je het boek in handen hebt voel je het gewicht van de kennis. Letterlijk. Je krijgt waar voor je geld met een stevige stapel papier. Ruim driehonderd goed gevulde pagina’s maar laten we eens beginnen met de kaft. Die is namelijk best geinig.

Buiten het rustgevend kleurgebruik en de prachtige foto merk je dat de voorkant textuur heeft. Sterretjes en letters die in het donker oplichten en een prachtige boodschap meegeven aan de moeder. Het doet me denken aan mijn pre-smartphone tijd. Toen had ik een heel klein lampje en wat opvoed boeken op de kamer van de kinderen staan. De uren die ik daar zat met moeilijk slapende jongens kwam ik door met lezen. Met het nieuwe borstvoeding boek zie ik andere moeders zitten, moe en onzeker in het donker. Juist dan kan je zo’n positieve boodschap waarderen.

Wat staat er in?

De inhoud begint meteen goed. Met een bevestiging dat je niets ‘moet’. Dat je hier niet verteld gaat worden hoe alles hoort. Mijn anti-authoriteit stekels gaan meteen weer rustig liggen. Het nieuwe borstvoeding boek is vooral gevuld met informatie. Chronologisch gesorteerd en in redelijk hapklare stukken. Wat dat betreft heel prettig. Een oververmoeide ouder zou rustig kunnen beginnen bij het eerste hoofdstuk en desgewenst de rest nog even kunnen laten voor wat het is. Terwijl de kenniszoeker makkelijk het hele boek doorloopt en er uit komt met een hoop nieuwe inzichten.

De informatie is toegankelijk maar gaat op een aantal plekken wel de diepte in. Er zijn columns en er wordt regelmatig verwezen naar het internet. Zo verbindt dit boek zich met de nieuwe media en ik moet zeggen dat ik dat een hele slimme stap vind.

De tekst wordt onderbroken door leuke foto’s, tekeningen en inzet tekstjes. Het geheel balanceert op de rand van rommelig en is in mijn mening daardoor juist heerlijk leesbaar. Eigenlijk wordt het leven met kinderen hier op een grafische manier uitgebeeld.

Naast de chronologische hoofdstukken vinden we nog wat praktische informatie. Over werken, problemen en alternatieven voor borstvoeding. Zelfs kunstvoeding krijgt een respectvolle plek.

Helemaal achterin staan de “extra”hoofdstukken. Wat droger maar volgepakt met informatie. Meer als naslagwerk bedoeld, denk ik.

Wat vind ik er van?

Ja, dat weet je eigenlijk al wel. Ik ben behoorlijk enthousiast over Het nieuwe borstvoeding boek. Het is vlot maar heel volledig geschreven. Het sluit aan bij de huidige generatie en het is gewoon ontzettend belangrijk dat er correcte informatie over borstvoeding voorhanden is.

Slechts een minderheid van baby’s worden het eerste half jaar volledig met moedermelk gevoed en de cijfers kelderen daarna wel heel hard. Dat komt niet omdat er nu zoveel moeders liever een flesje met kunstvoeding geven, het overgrote merendeel wil borstvoeden. Dat komt omdat er een eindeloze stroom slechte informatie en nog slechter advies op ze af komt en omdat het heel vaak ontbreekt aan echte steun.

Daarom is een werk zoals Het nieuwe borstvoeding boek zo belangrijk. Omdat de moeders die hun kind de borst willen geven worden gesterkt in hun keuze.

Ben je geïnspireerd? Hier haal je een exemplaar!

Verder lezen?

Boek: Over giraffen, jakhalzen en geweldloze communicatie.

Boek: The Power.

The post Boek: Het Nieuwe Borstvoeding Boek. appeared first on DolleMoeder .

Hoe kan je een kind leren slapen…en veters strikken.

Thu, 16 Aug 2018 08:50:00 GMT

Leren slapen.

Eerst even dit. Je kind kan natuurlijk allang slapen. Dat kunnen ze allemaal, in de buik al. Sterker nog, baby’s zijn hartstikke goed in slapen. Doen ze erg veel.

Met ‘leren slapen’ bedoelen we ook eigenlijk niet de activiteit op zich. Wat we bedoelen is een kind wat die activiteit geheel zelf opstart en doorzet. Oftewel, wanneer je kroost zonder enige hulp in slaap valt en doorslaapt. (Niet, dat doen ze niet. Volwassenen doen dat namelijk ook niet. Doorslapen is een mythe en heel veel mensen hebben hulp nodig om in slaap te vallen.)

Zo zijn er nog veel meer voorbeelden van emotionele vaardigheden. Dat je jezelf kan troosten is er eentje. Of dat je kan relativeren. Bij de geboorte van een vers mens is de controle daarover extern. (Daarmee bedoel ik dat de ouders het voor de kleine doen.) Bij een gezonde volwassene is de controle intern geworden. (Je kan het zelf.) Hoe gaat dan toch die overgang?

Veters strikken.

Een boterham smeren, je broek aan doen, lopen, fietsen en nog heel veel meer. Dat zijn allemaal praktische vaardigheden. Dingen die je doet maar niet per se voelt. Dingen die aan de buitenkant gebeuren.

Compleet andere categorie maar met gelijkenissen. Ook hier zijn het dingen die een baby voor zich laat doen maar een gezonde volwassene zelf kan. Ook hier zijn we soms een beetje in de war hoe dat proces van afhankelijk naar zelfstandig gaat.

Ja maar hoe dan?!

Sorry. Ik zit een beetje te rekken hè. Niet zonder reden hoor. Het punt is dat we vaak te weinig onderscheid maken tussen de twee categorieën terwijl ze een bijna tegenovergestelde aanpak nodig hebben.

Praktische vaardigheden leert een kind door te ontdekken. Door te proberen en het eerst heel vaak fout te doen. Heel kort door de bocht; veters strikken leert een kind het beste door jou te observeren en vervolgens aan te klooien met een paar veters. Ouders doen er hier juist goed aan om passief te zijn.

Bij lopen zie je dat nog het beste. Baby’s gaan niet op looples. We leggen het niet uit. Ze zien ons lopen en op een dag doen ze ons na. Letterlijk met vallen en opstaan.

Bij het leren van praktische vaardigheden mag een kind best een beetje gefrustreerd zijn. Ze mogen boos worden en de veters in een hoek gooien. Wat vandaag niet lukt komt morgen wel. Kinderen willen namelijk graag leren. Ze zijn enorm gemotiveerd om alles te kunnen wat de volwassenen in hun omgeving voorleven.

Als we teveel gaan helpen en bemoeien stoort dat het leerproces. In plaats van een echt begrip leert een kind een trucje, wat op de lange duur niet handig is. Ja, je kan je veters strikken maar of je nu echt snapt hoe knopen werken?

Emotionele vaardigheden zijn anders.

Dat dus. Die zijn heel anders. In dit blog wordt het heel mooi uitgelegd maar ik zal het ook even in mijn eigen woorden doen.

Onze hersenen maken verbindingen. In het begin heel veel en later blijven alleen de vaak gebruikte over. Uitgesleten paadjes gebruiken we meer, beter en sneller. Denk maar eens aan de moeite doe het kost om een gewoonte te veranderen.

Als een baby elke dag in slaap geborst, gewiegd of gezongen wordt slijt er een paadje uit. Een heel liefdevol en positief paadje. Na een paar jaar weten ze de weg meestal zelf wel te vinden. (Ja, meestal. Volwassenen helpen elkaar ook nog. Denk maar aan die keer dat je niet kon slapen en je tegen je liefje aan kroop.) Dan hebben ze dus ‘leren slapen’. (Maar niet echt want ze konden het al maar we gebruiken de term maar even om mensen gerust te stellen.)

De weg van interne naar externe regulatie gaat wat emotionele vaardigheden betreft met liefdevolle hulp en een hoop geduld. Daar hoef je als ouder niet in te sturen maar wel bij te zijn.

We keren het om.

Wat doen we tegenwoordig? Er wordt aan alle kanten aan kinderen getrokken wat praktische vaardigheden betreft. Ze moeten zo snel mogelijk alles leren en dat doen we door hulp op te dringen. Het wordt ze zo ongeveer door de strot geduwd. Het zou me niets verbazen als fysiotherapie om te leren lopen straks voor elk kind aangeraden wordt.

Wat betreft de emotionele vaardigheden worden kinderen te vaak in de steek gelaten. Het hele “laat ze maar huilen dan leren ze zichzelf te troosten.” idee. Nee, overigens. Dan leren ze niet zichzelf te troosten. Het paadje wat dan uitslijt is heel eenzaam. Ze leren dat er niemand komt.

Ik snap dat niet? Waarom toch die verwarring? Heeft er iemand een keer iets verkeerd om opgeschreven? Zullen we de gebruiksaanwijzing dan eens opnieuw uitgeven maar nu wel goed. Kan heel kort hoor.

Verder lezen?

10 Mythes over slaap en kinderen, deel 1

The post Hoe kan je een kind leren slapen…en veters strikken. appeared first on DolleMoeder .

Vrouwen willen aardig zijn.

Sat, 11 Aug 2018 12:49:00 GMT

Waarschuwing: dit is een rant. Aangezien het onderwerp neerkomt op hoe er misbruik gemaakt wordt van mensen zoals ik en mijn dochter komt het allemaal nogal dichtbij, zeg maar.

Tijdens een bevalling.

Omdat ik een geboorterecht activist ben vertel ik dit verhaal vooral vanuit het perspectief van een zwangere vrouw. Het is, in mijn mening, ook het moment waarop het patroon het meest duidelijk is. Uiteraard gebeurt het veel vaker en is wat ik nu ga vertellen toepasbaar op veel te veel andere onderwerpen.

Komt ie; op de forums waar ik actief ben zie ik zo vaak min of meer dezelfde vraag terugkomen. “Mijn behandelaar stelt een behandeling voor die ik niet wil, wat moet ik doen?” Die behandeling kan een inleiding zijn, of een CTG, bloed prikken, suikertest, mutsje op bij de baby of een van de vele andere dingen in de trukendoos van een geboortezorgverlener.

Omdat vrouwen dus aardig willen zijn gaan ze praten, vragen en onderhandelen.

Eeeehhh! Wat!? Je gaat onderhandelen over je eigen lijf? Komen ze bij een vent niet mee weg hoor. Dus waarom laten wij het wel gebeuren?

Dokter weet raad.

Echt, wij vrouwen doen dit in vrijwel elke setting maar de autoriteit van een gynaecoloog of verloskundige maakt het allemaal wat moeilijker. Het idee dat de dokter er voor gestudeerd heeft en het beter weet dan jij.

Het is jouw lijf. Niemand kent jouw lichaam zo goed als jij. Dokters studeren tien jaar? Helemaal geweldig voor ze. Hoe oud ben je? Zo lang heb jij al op jouw eigen lijf gestudeerd. Dus!

Oh, en je moet bij mij niet beginnen met die dode baby kaart. “Als u ons nu niet laat (voeg hier een interventie toe) kan uw baby wel doodgaan.”

Nogmaals, jouw lijf. Jij kan het beste aanvoelen wat je baby nodig heeft, niet een vreemde met een paar boeken en een apparaat. Artsen weten van gemiddelden en protocollen. Jij bent echt de enige die kan inschatten hoe die cijfers op jouw lijf slaan.

Ik ben niet aardig, dus ben ik een bitch.

Ja, dat dus. Ik ben een bitch. Beter bekend als een vrouw met een mening en het vermogen om eigen keuzes te maken. Als ik een piemel had dan was ik gewoon een vent, maar in combinatie met een vagina maakt mij dat een bitch. Prima, goed, kan ik mee leven.

Dat zijn namelijk min of meer je keuzes als vrouw. Je bent een aardig meisje (hoe oud je ook bent) of een vreselijke bitch. De tussenweg van vriendelijke maar doortastende dame bestaat niet echt. Dus gezien mijn opties, nou ja, je weet wel waar ik voor kies.

Hoe moet dat dan?

Ik hoor je al roepen dat je die zorgverlener toch nodig hebt. Dat je niet wil dat er straks een zuur gezicht naast je bed staat. Heb ik twee dingen op te zeggen.

Ten eerste; wat nou bed!? Een bed is zo ongeveer de slechtste plaats om te bevallen ooit. Niet doen dus.

Ten tweede; lees het nog eens goed terug. Of voel even in jezelf. Je bent bang dat als je jouw keuzes duidelijk mededeelt (waar je elk wettelijk en moreel recht op hebt) degene die jou dient bij te staan boos wordt? Voelt een beetje als een strenge ouder die met een voet staat te tikken. “Als je nu niet doet wat ik zeg krijg je er van langs!” Nope, nee, niet oké!

Het is niet jouw probleem! Echt niet. Een goede zorgverlener dient professioneel te zijn. Ook als zij/hij het niet eens is met jouw keuzes. De kassa medewerker dient je ook niet te veroordelen om je twee liter bak ijs.

Mocht je toch een onprofessionele hork tegen komen, sta dan op en loop weg. Stuur die idioot de kamer uit tijdens een bevalling. Hoe ze dat oplossen? Hun probleem. Deze arts voert zijn of haar beroep niet naar behoren uit, waarom zou je dat moeten accepteren? Liever een bitch dan onnodig opengeknipt. (Om maar iets te noemen.)

Voorbeeldzinnen.

Om het even makkelijk te maken zijn hier een paar zinnen die ik regelmatig suggereer op de eerdergenoemde forums:

“Goedemiddag. Hier is een overzicht van de behandelingen waar ik toestemming voor geef en de behandelingen waar ik expliciet geen toestemming voor geef. Mocht er iets niet genoemd zijn dan zal ik daar ter plekke zelf een doordachte keuze in maken. Alvast bedankt, ik weet dat ik op uw professionaliteit kan rekenen.” (Geboorteplan 2.0, zeg maar.)

“Ik heb de voors en tegens van de voorgestelde behandeling afgewogen en kies er voor om het niet te doen. Mocht ik me bedenken dan hoort u dat.” (Klaar! Meer is niet nodig.)

“Mijn recht op lichamelijke onschendbaarheid gaat voor uw protocollen.”

“Nee”

Verder lezen?

Genoeg gezwegen.

Redeneren vanuit emotie.

Vrouwen krijgen de schuld van hun eigen slechte bevalling.

The post Vrouwen willen aardig zijn. appeared first on DolleMoeder .

Over gezonde mannelijkheid.

Tue, 31 Jul 2018 17:06:00 GMT

Eigenlijk hoop ik op een Dolle Vader. Een tegenhanger van mijn perspectief. Ik wil nog steeds een vader revolutie! Wat ik vandaag wil opschrijven zou wellicht beter uit de hand van een man komen maar goed, ik ben wie ik ben en in mijn mond houden ben ik nooit goed geweest.

Ik wil, zoals ik al zei, over mannelijkheid praten en dan juist niet de toxische soort. Daar is al heel veel over gezegd . Vandaag wil ik praten over gezonde mannelijkheid. Die is er namelijk ook.

In onze drive om toxisch, paternalistisch gedrag uit te bannen is het heel belangrijk om jongens en mannen niet de boodschap te geven dat wie ze zijn verkeerd is.

Wat is gezonde mannelijkheid?

Ja, en dat is dus weer een hele moeilijke vraag. Wat is die gezonde, of beter gezegd, normale versie van mannelijkheid nu eigenlijk? Wat ik hier absoluut niet wil doen is mannen gaan voorschrijven hoe ze moeten zijn. Dat wordt namelijk al veel te veel bij vrouwen gedaan en is altijd ongepast. Daarom praat ik nu vooral vanuit mijn eigen ervaring en in algemeenheden.

Dit hele stuk is gebaseerd op een aantal gesprekken die ik heb gehad met een goede vriend. Voor mij is hij het toonbeeld van gezonde mannelijkheid. Een grote en eigenlijk best wel doortastende vent die zijn gezin op de eerste plaats heeft staan. Hij luistert naar anderen en vormt bedachtzaam een mening. Een stoere vader, zeg maar. Toch zijn er nog veel meer uitingsvormen. Er is niet een enkele manier om een man te zijn en dat is maar goed ook.

Toxische mannelijkheid leeft op het neerhalen van alles wat anders is. Zowel binnen de groep (je moet ‘een vent’ zijn) als naar buiten toe (een vent zijn doe je door te ‘winnen’ van anderen). De gezonde tegenhanger eist geen offer van zijn omgeving, maar is gewoon. Eigenlijk is het een definitie door exclusie. Wat niet toxisch is, is gezond, voedend.

In de praktijk.

Weet je wat ik graag zou zien? Bijeenkomsten waar mannelijkheid op een mooie manier gevierd kan worden. Waar mannen stoer kunnen zijn als ze dat willen, vuurtjes stoken en zo. Waar al die dingen die wij als typisch mannelijk bestempelen gevierd worden zonder dat het af glijd in locker room talk en andere afkraak onzin. Een plek waar mooie gevoelige mannen lekker vent kunnen zijn. Zoiets.

Weet je wat ik eigenlijk nog veel liever wil zien? Dat we kinderen niet zo ontzettend veel sturen. Dat we alle kinderen, van alle genders, gewoon hun eigen voorkeuren laten ontdekken en dat we daar vervolgens geen oordeel aan gaan hangen! Zoiets zou niet alleen deze kwestie maar een hele hoop andere dingen oplossen. Eigenlijk gewoon een gevalletje gezond verstand, zeg maar.

Terug naar oude rollenpatronen.

Is die subtitel clickbait? Want dat wil ik dus juist niet. Terug naar rollenpatronen bedoel ik, een beetje clickbait op z’n tijd mag best.

Niet zo lang geleden maakte SIRE een spotje over jongens die weer jongens moeten zijn. Dat was best wel een enorme misser. De gedachte er achter was waarschijnlijk min of meer dezelfde gedachte waarmee ik nu schrijf maar de executie was…laten we het wat slecht uitgewerkt noemen. De focus lag namelijk alleen op jongens. Alle jongens en geen van de meisjes. Beide klopt niet. Er zijn meisjes die in de bossen willen rennen (ik was er een) en er zijn jongens die binnen een tekening willen maken. Beide zijn helemaal oké. Geen oordeel aan voorkeuren, weet je nog?

Gelukkig hebben ze het snel gewijzigd naar een plan om kinderen risicovoller te laten spelen. Alle kinderen dit keer. Leuk idee, erg betuttelend gebracht, maar goed. Wat ik wil zeggen is dat gezonde mannelijkheid niet een terugkeer is naar de oude rollenpatronen. Het is eigenlijk vooral de baby niet met het badwater weggooien. Het is die mensen die gedrag vertonen dat we met z’n allen toevallig als mannelijk hebben bestempeld niet afbranden puur omdat ze graag een houthakkershemd dragen. Meer eigenlijk niet.

Verder lezen?

Geen klootzak zijn; een handleiding.

Feminisme vs het pratriarchaat.

The post Over gezonde mannelijkheid. appeared first on DolleMoeder .

Hoe ik mijn geld verdien met bloggen.

Fri, 27 Jul 2018 16:16:00 GMT

Hoe dan ook, dit is mijn werk nu. Deze woorden en de site waar je nu naar kijkt. Daar krijg ik nogal eens wat vragen over dus die gaan we vandaag publiekelijk beantwoorden.

Hoe werkt dat dan?

Ja, maar wie betaald je dan voor al dat schrijven? Hoe verdien je er dan geld mee?

Dit is de meest gestelde vraag en dat snap ik best. Het verdien model van een blogger is heel anders dan wat we kennen. We snappen dat de kassière geld krijgt van de supermarkt, we snappen dat de schoenmaker geld krijgt van haar klanten maar wie zijn de klanten van de internet schrijver?

Nou, eeehhh, jullie eigenlijk. Mijn lezers. Het verschil met de schoenmaker is dat het jullie niets kost. Mijn geld verdien ik met reclame. Zie je de banners, de plaatjes aan de zijkant van mijn site? (Op een telefoon zijn ze naar onderen.) Als je daar op klikt en iets leuks koopt krijg ik een beetje commissie.

Of via een link in mijn tekst. Als ik over een product praat waar ik blij van wordt en iemand koopt iets via die link, dan heb ik weer een beetje verdient. Bijvoorbeeld dit boek of wat leuk speelgoed . Doen genoeg mensen dat dan kan ik weer boodschappen doen.

Blijf ik wel integer?

Dus je zit ons gewoon onzin te verkopen?

Nee. Ik vind het heel belangrijk dat de producten of de winkels die ik aanprijs goed zijn. Het gaat eigenlijk altijd over spullen die ik heb en webshops waar ik ook bestel. Als ik ineens een bbq vleespakket ga aanprijzen verlies ik (geheel terecht) elke vorm van geloofwaardigheid.

Er zijn genoeg boeken, speelgoed, voedingssupplementen of gewoon super handige spullen waar ik oprecht blij mee ben om te delen. Zo behoud ik mijn integriteit en kan ik toch wat geld verdienen.

Zuivere inhoud vs het grote geld.

Zou je als schrijver niet eigenlijk alleen moeten schrijven voor de inhoud? Je zegt een activist te zijn maar hoe kan dat als je er geld mee verdient?

Ja, natuurlijk zou het geweldig zijn als ik puur om van de kunst kan leven. Heerlijk lijkt me dat! (Hoewel ik waarschijnlijk toch wel mijn ‘vondsten’ met jullie zou delen.) In een utopie doen we allemaal waar we in geloven zonder zorgen over geld.

Toch denk ik dat ik van die idealen geen eten kan kopen en de bank pakt toch echt mijn huis af als ik prachtig geschreven stukken instuur in plaats van de hypotheek betaling.

Ik wil dat dit meer is dan een hobby. Om kwaliteit te leveren is tijd nodig. Best wel veel tijd nog. Zonder een inkomen zou dat niet lukken.

Hoeveel geld verdien ik?

Kan je er van rond komen? Wordt je er rijk van?

Nee. Op beide vragen. Op dit moment kan ik niet alleen als Dolle Moeder rond komen en rijk zal ik er wel nooit van worden. Het eerste is wel een doel en aan het tweede heb ik geen behoefte.

Hoe ik dan nu de rekeningen betaal? Officier Pappa is, nou ja, een officier. Een echte. In een prachtige draai van ironie wordt dit blog, dit hippie moeder, veganistische, feministische en pacifistische blog, mede gefundeerd door het ministerie van Defensie. (Waarvoor dank!) Daar kan ik wel eens om gniffelen.

Toch werk ik heel hard om financieel onafhankelijk te zijn. Dat vind ik nu eenmaal belangrijk en eerlijk gezegd moeten we momenteel elk dubbeltje wel heel hard omdraaien. Dussseeeee, steun je Dolle Moeder. Shop hier , hier , of hier .

Is het jouw beurt?

Zal ik een blog beginnen?

Ja! Absoluut. Doen. Als je een boodschap of verhaal hebt wat je wil delen, doe dat. Het hoeft ook echt niet ingewikkeld te zijn.

Besef wel heel goed dat een blog geen pot met goud is. Het is hard werken en het duurt lang voor je er wat geld betreft iets voor terugkrijgt. Als je niet in je boodschap gelooft hou je het niet vol.

Het mooie van het internet vind ik de mogelijkheid om verhalen direct bij de bron te horen. Vroeger kreeg je in een krant artikelen geserveerd maar nu heeft iedereen de optie om een eigen boodschap de wereld in te sturen. Het is niet meer de willekeur van een media-concern wat bepaald wie gehoord wordt maar het talent van de schrijver. Macht aan de massa, en zo.

Hoe dan ook, bloggen is voor mij een heel positieve ervaring. Ik ben nu zo’n twee en en half jaar bezig en als ik mijn groei zo zie ben ik enthousiast over de komende jaren. Wat mij betreft ga ik het nog heel lang mee door!

Verder lezen?

Dingen die ik mis nu ik moeder ben.

Kusje er op!

The post Hoe ik mijn geld verdien met bloggen. appeared first on DolleMoeder .

Ongesteld zijn is vies!

Sun, 22 Jul 2018 15:13:00 GMT

Ik werd voor het eerst ongesteld toen ik een jaar of elf was en daarmee was ik de eerste in de klas. Onder de ander meisjes gaf dat een stiekem soort status, maar uiteraard mocht niemand anders het weten. Tot het een keer onverwachts gebeurde en ik een leraar om maandverband moest vragen. Wat was dat vreselijk! Ik schaamde me zo! Terugkijkend heb ik medelijden met het meisje wat ik was. Elf jaar en al diep doordrongen van het feit dat ik onrein was, vies. In ieder geval een keer per maand.

Ongesteld zijn is niet vies.

Laten we eerst even de grote open deur intrappen. Ongesteld zijn is niet vies. Vies impliceert een gevaar. Poep is vies omdat je er ziek van kan worden, beschimmeld voedsel om dezelfde reden. Menstruatiebloed is niet gevaarlijk voor mensen. Er zitten geen schadelijke bacteriën of ziektekiemen in, geen gifstoffen en een menstruerende vrouw heeft geen speciale kracht die melk zuur maakt of kippen van de leg haalt.

Menstrueren is gewoon het opgebouwde slijmvlies in de baarmoeder wat loskomt en een bloeding veroorzaakt. Het ietwat klonterige resultaat verlaat het lijf via de vagina ongeveer elke maand. Meer is het niet.

Waar doen we moeilijk over?

Ondanks de overduidelijke gevaarloosheid van ongesteld zijn doen we er als maatschappij erg moeilijk over. Ja, we sturen ongestelde vrouwen niet meer eenzaam naar een hutje en we raken ze gewoon aan, maar wee je gebeente als je er niet geheimzinnig over doet. Niemand mag het merken. Elke reclame voor een bloed-opvang-product legt de nadruk op de discretie van hun oplossing. Maandverband met een synthetisch geurtje en tampons die nooit of te nimmer doorlekken. (Laten we eerlijk wezen, doorlekken is gewoon niet heel fijn. Bloed uit je kleren krijgen is lastig.) Uiteraard komt alles in een zeer onopvallende verpakking met bloemetjes er op.

Die verpakkingen zijn tegenwoordig zelfs kraakgeluid vrij, want er zal toch iemand op de dames wc snotverdulleme horen dat je zo’n ding gebruikt. Oh, en de eufemismen! Er zijn zo veel eufemismen want je zal toch eens gewoon zeggen dat je buikpijn hebt omdat je ongesteld bent! Nee, je hebt de schilders op bezoek, of een rode zee, een katoenen pony, je bent hormonaal geladen of de Japanse vlag hangt uit. Heb ik al eens verteld dat ik een behoorlijke hekel heb aan eufemismen? Omdat wat mij betreft de dingen gewoon mogen heten zoals ze heten. Ik heb namelijk een vagina, geen poes, geen gleuf, geen spleetje en alleen als ik seks heb een kut. Oh, en uit die vagina komt momenteel bloed en dat noem ik ongesteld zijn of een menstruatie als ik slim wil klinken. Dus! (Overigens realiseer ik me nu net dat ongesteld zijn natuurlijk ook gewoon een eufemisme is maar dan een zodanig oude dat het toch weer een ‘vies’ woord is geworden.)

Mijn eigen mening.

Ik had al verteld dat mijn elfjarige ik zich zeer conformistisch schaamde voor haar menstruatie. Wanneer is dat nu veranderd? Schaamtelijk kort geleden, kan ik je wel bekennen.

Ik gebruik nu zo’n drie jaar een menstruatie cup in plaats van tampons. (In de nacht aangevuld met wasbaar maandverband .) Hoewel ik weet dat het niet voor iedereen werkt kan ik een cup van harte aanbevelen. Ze zijn ontzettend praktisch en kostbesparend. Je hebt ze altijd in huis en als je tijdens je menstruatie van huis gaat hoef je geen voorraad mee. Alles wat je nodig hebt zit al in je vagina.

Toch deed een cup voor mij meer dan alleen maar praktisch zijn. Het veranderde mijn band met mijn eigen menstruatie. Je komt namelijk meer in contact met het bloed. Je ziet het in de cup zitten, krijgt een beter gevoel voor de hoeveelheid en het komt onherroepelijk op je handen. En nee, dat is, voor de zoveelste keer, niet vies. Het is interessant. Natuurlijk krijg ik het niet graag op mijn kleren maar dat geld ook voor chocopasta en dat is al helemaal niet vies!

Door het gebruik van de cup en het contact met mijn menarche (mooi woord en ook geen eufemisme) verdwenen mijn negatieve gedachten er over. Ik kan je zelfs vertellen dat mijn klachten rondom het ongesteld zijn minder werden. Ik kan nog steeds flink buikpijn hebben hoor, maar het is heel wat minder en de zogenaamde hormonale gevoelens zijn eigenlijk vrijwel weg. Wellicht zijn dat stiekem helemaal geen hormonen maar patriarchale onderdrukking geweest.

Waarom moet het vies zijn?

Eigenlijk heb ik daar in mijn vorige zin net antwoord op gegeven. Patriarchale onderdrukking . Als je een groep mensen er onder wil houden, overtuig ze dan dat ze vies zijn. Werkt als een trein! Met als mooie bonus dat je ze meteen allerlei producten kan verkopen om die vreselijke viesheid te verbloemen. Handig joh!

Ik ben geen antropoloog maar het zou mij heel erg verbazen als er een cultuur is waar ongesteld zijn als vies wordt gezien en vrouwen als gelijke. De onze in ieder geval niet.

Hoe kan het ook.

Over antropologie gesproken. Hier is een leuk artikel met voorbeelden van hoe het anders kan. Vrouwen die tijdens hun menstruatie onder een mooie parasol mogen liggen, of kadotjes krijgen. Ik ben voor!

Als we menstruatie zien als een extra beetje werk wat door bezitters van een baarmoeder gedaan wordt om de hele mensheid verder te helpen. Als een soort communale taak, zeg maar. Dan zijn we al een heel stuk verder. Dat je gewoon kan zeggen dat je bezig bent met ongesteld zijn. Persoonlijk kan ik een extra kopje thee of een leuke kleinigheid best waarderen hoor, maar ik ben echt al heel blij met wat gewoon respect en een neutrale houding.

The post Ongesteld zijn is vies! appeared first on DolleMoeder .

Hoe overleef je een vakantie met kinderen.

Thu, 19 Jul 2018 14:37:00 GMT

Nu is dat wel even anders. Met je kroost op vakantie betekent namelijk dat je al je werk van thuis meeneemt en in een suboptimale setting alsnog moet doen. Oh, en jetlag, muggen en vreemd eten. Luiers moeten ook op Kreta verschoond, baby’s ook op Terschelling in slaap geborst en ruzies moeten opgelost aan de zuidkust van Frankrijk.

Toch zijn er best wel trucjes om van de kinder-werk-reis weer een vakantie te maken. Hierbij een verzameling van mijn eigen ervaring en de ingeroepen hulp van mijn Dolle Zus, die behoorlijk wat vlieguren heeft gemaakt met haar twee aapjes.

Blijf dichtbij.

Full disclosure: ik schrijf dit stuk vanuit Curaçao. Prachtig eiland hoor, tropisch, ruig en mooi. Toch zou ik het niet aanraden als bestemming voor kleine kinderen. Nou ja, vanuit Nederland dan. Ik ben hier omdat de Dolle Zus hier woont, maar de vlucht van negen uur is geen pretje. Er zijn ook hele mooie en tropische stranden een stuk dichterbij ons kikkerland.

Mijn advies is om te bekijken wat je wil (bergen, stranden of iets heel anders) en de meest dichtstbijzijnde versie daarvan te kiezen. Ruim de helft van de ellende zit ‘em in de reis, dus hou die zo kort mogelijk. (En nee, na een hele dag in een volgeboekte vlucht met de Peuter wil ik niet horen over jouw geweldige kind wat stilletjes op een vliegtuigstoel de wereld door reist.)

Mag ik ook een lansje breken voor vakantie in eigen land? Er zijn best wat leuke bestemmingen in Nederland en je bent overal binnen een paar uur. Je zit niet met vreemd geld, vreemd eten of een vreemde taal. Natuurlijk zijn al die dingen eigenlijk juist leuk, maar met veeleisende kleintjes is het misschien wel zo fijn om geen ruzie te hebben over de afwezigheid van hun favoriete beleg.

Bedenk wat je gaat doen.

Twee weken op een strand of door de bergen trekken, klinkt prachtig maar met kinderen is het mogelijk een recept voor ellende. Een huisje op een vakantie park lijkt misschien ondragelijk burgerlijk maar komt vaak voorzien van allerlei kindervermaak.

Cultureel doen in een zuidelijk land komt ooit wel weer, als je nu enige vorm van rust wil zal je iets moeten kiezen waar jouw kroost zich kan vermaken. Gelukkig zijn daar enorme industrieën op gebouwd, dus is er zat keuze.

Vind je innerlijke hippie.

Vakantie park echt onuitstaanbaar? Wat dacht je van een familie vriendelijk festival? Er zijn er in Nederland alleen al meerdere. Wij waren altijd vaste bezoekers op Landjuweel , hoewel dat evenement bedreigt wordt door over regulatie vanuit de gemeente. Nieuwere zijn bijvoorbeeld The Living Village en het Kiind weekend . Vooral die laatste is echt gericht op het leven als stam.

Festival ook niet naar je zin? Wat dacht je van een vakantie met meerdere gezinnen tegelijk? Kinderen zijn makkelijker te vermaken in groepen en met meer volwassenen is de taak beter op te delen. Misschien is een ideale vakantie wel te vinden met een stel vrienden en een leuke camping.

Op vakantie bij vrienden of familie.

Als je echt goed contact hebt met vrienden of familie die op een leuke locatie wonen, valt er veel te zeggen voor een logeerpartijtje. (ahum, ahum…zus in Curaçao.) Het is sowieso een stuk goedkoper dan ergens een plek huren. Zie hierboven voor het argument dat opvoeden makkelijker is in groepen.

Uiteraard moeten het wel mensen zijn die jouw opvoedmethodes steunen. Om nu bij een verre tante constant aan te horen dat je je kind eens huilend in bed moet leggen, daar wordt niemand vrolijk van.

De reis overleven.

Het zwaarste deel van de vakantie is de reis er naar toe. In tegenstelling tot mooie internetplaatjes over genieten van de weg, wil je in dit geval zo snel en probleemloos mogelijk de bestemming bereiken.

Het aller, aller eerste wat je dient te regelen is voedsel voor de hongerige massa. Wat je kind lekker vindt weet je zelf, maar de verpakking valt wat over te zeggen. Hoewel de Peuter allang uit een glas drinkt, heb ik voor nu toch weer even een rietjesbeker aangeschaft. Leeg meegenomen naar het vliegveld en na de douane volgegooid met appelsap. Scheelt een hoop in geknoei. Voedsel kan je ook van te voren bereiden en in dit soort kleine bakjes doen . Of je kan lui zijn zoals ik en gewoon een hoop portieverpakkingen kopen.

Verder ben ik, zeker op reis, een voorstander van gadgets. Daarmee bedoel ik dus eigenlijk heel plat een scherm . Wist je dat je op Netflix ook dingen kan downloaden? Dan kunnen de favoriete filmpjes zelfs mee in het vliegtuig! Uiteraard met een super leuke kinder koptelefoon zodat de buren niet meegenieten. (Serieus, bekijk de link even, ik ben zo blij met dat ding.) Een powerbank er bij voor als de batterij onherroepelijk leeg gaat en je komt er wel. Protip, gooi in de auto niet het scherm zelf, maar die powerbank aan de autolader . Zo hou je meer flexibiliteit.

Als laatste heb ik een voorraad nieuw speelgoed bij me. Spul wat ze nog niet hebben gezien, draagbaar is en wat een tijdje speelplezier geeft. Kunnen de kinders eenmaal lezen dan volstaat een flinke stapel strips meestal, tot die tijd is het overleven. Je weet zelf het beste wat je kind leuk vindt, maar de Dolle Zus raadt deze aan , en ik deze (voor de kleintjes).

Oh, en prop het hele zooitje in een leuke rugzak. Zo krijg je ze ook nog eens zover dat ze het zelf sjouwen. Dit zijn zo ongeveer de leukste die ik ooit heb gezien.

Fijne vakantie!

The post Hoe overleef je een vakantie met kinderen. appeared first on DolleMoeder .

Dertig dagen sporten: laatste update.

Mon, 16 Jul 2018 15:15:00 GMT

Ja, hartstikke flauw natuurlijk. Het sporten op zich blijft leuk. Toch kan je merken dat de dertig dagen proef periode bedacht is door iemand die niet de dagelijkse zorg voor jonge kinderen heeft. Ik ga absoluut weer eens een dertig dagen ding doen (wow….alliteratie) maar dan wel iets wat zich beter laat combineren met mijn veeleisende kroost. Cupcakes eten of zo.

Toch ben ik aan het einde wel blij met mijn resultaat. Na een aantal keer een valse hardloop start heb ik nu het gevoel dat de gewoonte er weer goed in zit. Dat is precies wat ik hoopte te bereiken hiermee, dus wat dat betreft; missie geslaagd.

Beginnen met sporten.

De eerste stap is het grootst. Beginnen met sporten is gewoon ronduit kut. Je bent gegarandeerd de meest klunzige en minst fitte deelnemer, je voelt je vaak bekeken en eeehhh, niet in topvorm, zullen we maar zeggen. Komt nog bij dat je vaak niet weet waar je dan moet beginnen.

Heb ik allemaal ook. Meestal bedek ik mijn onzekerheid wat met humor maar het is absoluut een belangrijke reden dat ik niet in een sportschool bezig ga. (Dat en, nou ja, de Peuter.) Ik los het op door in mijn eentje thuis aan te klooien. Ziet tenminste niemand wat ik aan het klungelen ben.

Hoe dan ook, het (nogal clichématige) punt wat ik probeer te maken is dat het niet uitmaakt hoe je begint, áls je maar begint. Een sportleraar, hippe kleren en fancy gadgets zijn leuk, maar een stel sportschoenen en een rondje om je wijk is genoeg.

Oh, en een leuke, alternatieve manier om te bewegen? Plogging . Check de link, het is gaaf, goed voor je omgeving en een effectieve workout. (Het komt neer op een interval hardlooptraining met squats.)

Een nieuwe zonnebril.

Qua gadgets ben ik op zoek naar een hardloop zonnebril. Ik had een leuke (goedkoop ding ergens vandaan) maar die is in de chaos van mijn huis verdwenen. Dus loop ik maar met mijn ‘reguliere’ zonnebril en dat voelt toch een beetje gek. Stom eigenlijk hè. Een bril is een bril. Tenzij je op hoog nivo bezig bent (en laten we wel wezen, dat ben ik niet) maakt het niet echt uit wat je precies op je neus draagt zolang het maar lekker zit.

Toch wil ik een sportbril. Want dat klopt met het plaatje. Verder ben ik niet gevoelig voor groepsdruk hoor. (Die laatste zin moet je heel sarcastisch lezen.)

Hoe dan ook, ik zit te denken aan deze blauwe , of toch deze rode. Heeft iemand er een sterke mening over? Ik hoor het graag want ik kom er niet echt uit.

The post Dertig dagen sporten: laatste update. appeared first on DolleMoeder .

Redeneren vanuit emotie.

Wed, 11 Jul 2018 14:58:00 GMT

Emotie hoort bij mensen.

Is het niet ontzettend raar dat we moeten doen alsof we geen emoties hebben? Die heeft iedereen namelijk. De een toont ze wat meer dan de ander en dat is, waar het geen aangeleerd gedrag betreft, uiteraard prima, maar we voelen het echt allemaal. Waarom is dan toch bepaald dat we zo’n groot deel van onszelf niet mogen tonen of gebruiken binnen een conflict of discussie? Zijn emoties een soort evolutionair aanhangsel waar we zo snel mogelijk van af dienen te komen? Een soort tweede ooglid wat we nodig hadden toen we nog vissen waren maar nu als een raar klompje in je ooghoek zit? Ik vind van niet.

Wat mij betreft dienen we eerst te erkennen dat we allemaal emotie-mensen zijn. (Wie heeft dat wel eens als verhulde belediging naar haar hoofd gekregen? Ik wel. Gaan we zo op in.) Iedereen voelt en die gevoelens zijn voor iedereen belangrijk. Als we dat eerst zonder reserveringen toegeven zijn we een stuk verder.

Vrouwelijk en mannelijk.

Oh ja, we gaan het er over hebben. Ik trek dit in het feminisme. Komt omdat ik er van overtuigd ben dat de wortel van het probleem daar ligt. Als we het hebben over archetypen dan worden emoties als vrouwelijk en feiten als mannelijk gezien. Absolute onzin natuurlijk, maar dat is het beeld wat we nu eenmaal hebben en dat veranderd niet zo snel.

Alles wat vrouwelijk is wordt afgewezen, geminacht zelfs. Ga maar eens na; een carrière in de zorg, denk je dan aan iemand die de feitelijke zorghandelingen uitvoert (typisch vrouwelijk) of degene die bestuurd en bepaald (typisch mannelijk)? Wat vinden we van romantische films of van meisjes speelgoed?

Zo gezien snap ik best dat ook de typisch vrouwelijke emoties afgewezen dienen te worden. Als vrouw kan je ze onderdrukken en hard zijn. Dan ben je een zakenbitch. Of je kan toch proberen je emotie te uitten, dan ben je “een emotie-mens.” Meestal gaat die opmerking gepaard met een meewarige blik. Iets wat zegt dat je wel ongesteld zal zijn, of zo.

Moeten we dan tegen elkaar staan schreeuwen?

Nee joh. Waarom zien we emotie meteen als de extremen? Is dat ook weer zo’n denigrerend ding? Dat we als vrouwen niet alleen emotie-mensen zijn, maar die vreselijke gevoelens ook nog eens niet onder controle hebben? Dat redeneren vanuit emotie betekend dat je huilend en gillend voor elkaar staat?

Laten we wel wezen, er zijn situaties waarin dat best goed voor je kan zijn. Als bijvoorbeeld de spanningen tussen partners hoog oplopen is het, mijns inziens, best goed om de boel eens lekker te luchten. In andere situaties is dat niet zo handig en dat is waar we het vandaag over hebben.

Ik praat vooral over interacties buiten de gezinssfeer. Denk: werk, vereniging, hulpverlening, mediation. Ga zo maar door. Droge feiten zijn misschien: “Wij verwachten dat dit product winstgevend zal zijn.” of: “We verkopen het huis en delen de winst.” Ja, dat zijn feiten en zeker ook belangrijk, toch kan er een andere kant zijn. Bijvoorbeeld: “Hoewel we hier geld mee kunnen verdienen voel ik me schuldig als we dat over de ruggen van anderen doen.” of “In dit huis heb ik mijn kinderen opgevoed. Het doet me verdriet om het te laten gaan.”

Geen eng geschreeuw, geen losgeslagen emotie en toch een compleet andere kijk op de zaak. Zonder emotie zien we maar het halve plaatje. Erkennen we een heel belangrijk deel van onze ervaringen niet.

Stel je toch eens voor dat we in alle respect en serieusheid over onze angsten, onzekerheden, twijfels en verdriet kunnen praten? Hoeveel ellende wordt daar wel niet mee bespaard?

Hoe moet dat dan?

Ja, en dan de praktijk. Wat wil ik nu eigenlijk? Nou ja, het liefst dat we ophouden met het overkoepelend probleem. Namelijk dat we eigenschappen wegzetten als vrouwelijk of mannelijk en daar vervolgens een waardeoordeel aan hangen. Dat is namelijk feitelijke en emotionele onzin.

Gaat niet ineens gebeuren. Dromen van het viral gaan van dit artikel waarna iedereen het met me eens is en de wereld in een keer veranderd is best leuk maar niet heel realistisch. We kunnen beter klein beginnen. (Maar deel dit artikel vooral hoor, vind ik helemaal niet erg.)

Als je durft, als je je veilig voelt, kan je misschien de volgende keer toch wel een emotie benoemen. Wanneer je dan redelijk onvermijdelijk wordt weggezet als een emotie-mens, kijk ze dan strak aan en zeg: “Ja, dat ben ik. Jij ook.”

Want weet je, jouw emoties zijn er, en dat is een feit.

The post Redeneren vanuit emotie. appeared first on DolleMoeder .

Dertig dagen sporten; update week drie.

Sat, 07 Jul 2018 09:58:00 GMT

Lichamelijk gaat het steeds beter. Ik doe meer, rek verder en ren harder. Dat is heel fijn om te merken. Ik begin ook eens te bedenken wat ik na de dertig dagen wil doen. Hoe vaak wil ik dan sporten? Wat is realistisch en vol te houden? Twee keer per week hardlopen blijft er sowieso in. Ik hou wel van hardlopen. Toch weet ik dat yoga en krachttraining ook heel goed voor me zijn. Keuzes, keuzes…

Sporten met een doel.

Het is prettig om te sporten met een doel voor ogen. Ik ben een paar keer in mijn leven begonnen met hardlopen maar de keer dat ik het echt volhield is toen ik mijzelf had ingeschreven voor een wedstrijd. Een vaag doel als “fit worden” of “afvallen” werkt niet helemaal. Overigens wil ik het over dat laatste wel even hebben.

Sporten om af te vallen vind ik namelijk nogal gevaarlijk. Andere dingen doen om af te vallen ook. Jezelf minder maken is een negatief doel. Wil ik wel meteen eerlijk zijn, het is ook een verleidelijk doel. Ook ik betrap mijzelf op de wens voor een wat strakker lijf. Toch blijft het iets om voorzichtig mee te zijn.

Gewicht is stiekem een van de minst zeggende dingen over een lijf. Helaas is het een van de weinige dingen die we makkelijk en goed kunnen meten, dus moet je er soms toch mee aan de slag. Het probleem is dat je niet weet waar dat gewicht uit bestaat. Spieren zijn zwaarder dan vetweefsel bijvoorbeeld.

Ik wil graag een sterk, gezond lijf waar ik me fijn in voel. Hoeveel kilo dat precies weegt zal me een worst wezen. Ik train voor een fijn lijf, niet voor een nummer op een weegschaal. Punt is dat dat nummer wel een handig hulpmiddel is om mijn vooruitgang in de gaten te houden. Dus probeer ik een balans te houden tussen weten wat ik weeg, maar ook weten hoe weinig het zegt. Niet altijd makkelijk.

Ik hou van sportkleding.

Ja, echt waar. Het zit lekker en staat leuk. Vroeger, toen ik nog een zwemjuf was, kreeg ik het spul ook gratis. Toen is mijn voorliefde voor sportkleding begonnen. Nu vind ik dat ik geen excuus meer nodig heb om in een leuke legging en sport topje op het schoolplein te staan. Laat ze maar denken dat ik zo heel druk ga doen, niemand die weet dat een legging ook heerlijk op de bank ligt.

Op de een of andere manier kan je met sportkleding ook altijd leukere kleuren vinden. Schijnbaar mag je wel met gekke prints rondlopen als je dat hard doet. (Pun intended.) Oh, en het wast en droogt zo lekker snel wat op zich wel fijn is met een peuter die meerder keren per dag een glas sojamelk weet om te gooien. (Hoor je hoe dit eigenlijk allemaal een excuus is om in zachte, comfortabele kleding rond te hangen? Mijn moeder-uniform.)

Hoe dan ook, als je leuke sportkleding zoekt, kijk hier dan eens. Ik bestel er af en toe iets…oké, regelmatig…oké, oké….vaak.

The post Dertig dagen sporten; update week drie. appeared first on DolleMoeder .

Vrouwen krijgen de schuld van hun slechte bevalling.

Thu, 05 Jul 2018 08:53:00 GMT

Foto van mijn eerste bevalling. Die slecht ging. Waar ik de schuld van kreeg.

Even een waarschuwing: dit is een rant. Zeker de laatste tijd zit me iets flink dwars. Namelijk dat vrouwen de schuld krijgen van hun eigen slechte bevalling. Dat leg ik zo verder uit maar laat me eerst even mijn disclaimer afmaken.

Ik ben een geboorterecht activist en het is hemeltergend vreselijk dat zoiets überhaupt nodig is. Hoe komen we er in vredesnaam bij om op zo’n belangrijk, intiem en kwetsbaar moment onzorgvuldig met de rechten van een ander mens om te gaan? Toch gebeurt het over heel de wereld, ook in ons land, behoorlijk regelmatig. Sterker nog, ik denk dat bij het overgrote merendeel van de bevallingen de zorgverleners zich niet aan de WGBO houden. Laat me even een stukje uit de wettekst citeren:

Denk daar even over na. Laat het inwerken. Denk terug aan alle “we gaan nu knippen.” “U moet even aan het CTG.” “Dat mag hier niet.” en “U moet nu persen.” Zijn dat keuzes? Is daar ruimte voor instemming? Nee dus.

Wat is een slechte bevalling?

Zie je, ik ben alweer aan het ranten. Het onderwerp rechten en bevallen is zo groot en zo vreselijk dat het moeilijk is om me aan een enkel onderwerp te houden. Ik ga mijn best doen.

Met een slechte bevalling bedoel ik een bevalling waarbij veel ingegrepen is zonder dat degene waar het om gaat (degene die het eigenlijke baren doet dus) daar controle over heeft. Daar komen veel aspecten bij kijken maar ik maak me nu even boos over iets wat vaak achteraf gebeurt. Dat de vrouw de schuld krijgt.

U deed het niet goed mevrouwtje.

Dat gaat, bijvoorbeeld, als volgt. Een vrouw komt in een ziekenhuis. Aldaar worden haar allerlei dingen opgelegd. Het bed bijvoorbeeld. Wist je dat dat ook een behandeling is? Een barende vrouw neerleggen is een ingreep en wel een hele slechte. Vervolgens moet ze even aan het CTG ( wat bewezen nutteloos is ) en wordt ze alleen gelaten.

Na een tijdje gebeurt er iets. Het CTG slaat alarm (wat in 99% van de gevallen niets betekend, lees de links hierboven toch maar even) of het duurt te lang of er is een ander excuus. Dan moet er ingegrepen worden. De weeën worden bij gestimuleerd, de vagina wordt kapot geknipt of de hele vrouw moet maar open gesneden. Uiteindelijk wordt er een kind uitgetrokken en op de gebroken moeder gelegd.

Dan komt ie, het punt waar ik vandaag zo pissig over ben: “U had gewoon geen goede weeën.” “Uw bekken is te smal.” “U was te moe, te klein, te dik, te zwak.” Oftewel: “U was niet goed genoeg. Uw lijf was niet goed. Het is uw schuld.”

Het stukje waar ik ga schelden.

Dat stelletje kutverdomde idioten! Patriachale, halfblinde excuses voor een arts! Eikels!

HET LAG NOOIT AAN DIE VROUW JA! HET LAG AAN AL JULLIE STOMME INTERVENTIES!

Ik snap best dat het beter voelt om haar de schuld te geven. Dat je dan geen hand in eigen boezem hoeft te steken. Dat het veilig en makkelijk is. Dat het een stuk fijner slaapt s’nachts, als je denkt dat je weer een dame in nood gered hebt. MAAR DAT KLOPT DUS NIET!

Oké, ik ga thee pakken, ik ga rustig worden en dan kom ik zo terug om wat nuance aan te brengen.

De nuance.

Ik denk eigenlijk dat veruit de meeste zorgverleners niet beseffen wat ze doen. Dat ze oprecht menen dat ze goed bezig zijn. Het paternalisme over vrouwenlichamen zit zo diep verankerd in onze maatschappij dat het moeilijk is om er niet door beïnvloed te zijn.

Toch vind ik dat juist zorgverleners beter horen te weten. Er is namelijk ontzettend veel en sterk bewijs dat een fysiologische baring (kort door de bocht; een natuurlijke bevalling zonder ingrepen) in het overgrote meerderheid van de gevallen beter is. Low tech, zeg maar.

We weten dat een standaard CTG nutteloos is, en toch gebeurt het. We weten dat een knip vrijwel altijd schadelijk is, en toch gebeurt het. We weten dat toucheren niets zegt, en toch gebeurt het. Waarom? Ik snap de goede bedoelingen wel en ik kan begrip opbrengen voor een paternalistische houding in een paternalistische maatschappij. (Oké, dat kan ik niet, maar in dienst van dit argument even wel.) Dat vrouwen geen evidence based care ontvangen en achteraf de schuld krijgen van de verkeerde afloop, dat is echt waar ik mijn geduld verlies. Waarom toch?

Zijn er echte noodgevallen?

Ja, natuurlijk zijn die er. Niet alle ingrepen zijn nutteloos, alleen het overgrote merendeel. Als we vertrouwen hebben in het vermogen van een vrouw om op haar eigen manier haar kind te baren en de technologie die we hebben terughoudend, kritisch en alleen wanneer die bewezen nuttig is adviseren (ik heb hier bewust het woord “toepassen” weggehaald, want het blijft altijd, echt altijd, de keuze van de barende om het daadwerkelijk toe te passen) dan kan het een werkelijke toevoeging zijn op onze natuurlijke vermogens.

Lieve moeder.

Ik vind het vreselijk dat er zoveel vrouwen op het meest kwetsbare en potentieel het meest krachtige moment in hun leven geen vertrouwen krijgen. Als je zo iemand was of bent wil ik je zeggen dat je het wel kan. Het lag niet aan jou, aan jouw lijf of jouw weeën. Het lag ook niet aan jouw kind, aan hoe groot hij was of hoe ze lag. Het spijt me heel erg als ze je hebben verteld dat het jouw schuld was, dat was het namelijk nooit.

The post Vrouwen krijgen de schuld van hun slechte bevalling. appeared first on DolleMoeder .

Dertig dagen dagen sporten; update week 2.

Sat, 30 Jun 2018 15:26:00 GMT

Toch is het ook vreselijk. Ik ben van naturen een ontzettend druk mens. Stilzitten doe ik nooit zo goed. Het blijkt nog niet zo eenvoudig om de tijd en de energie elke dag weer te vinden. Heel eerlijk; als ik dit niet zo publiekelijk zou doen had ik het waarschijnlijk nooit volgehouden.

Sporten met (kleine) kinderen.

Zoals je (heel misschien) wel hebt gemerkt aan de facebook updates valt het sporten in aanwezigheid van de Peuter (en soms de Jongens) me nog best zwaar. Het is al niet leuk om een publiek te hebben en nog erger als dat publiek je ook constant onderbreekt met verzoeken om appelsap.

De Jongens kan ik naar buiten of naar boven sturen maar de Peuter blijft toch echt in de buurt. Dutjes zijn tegenwoordig vrij onberekenbaar dus dat is ook al geen oplossing. Ondertussen heb ik wel een paar strategieën ontwikkeld maar het blijft een dingetje.

Het eerste wat ik doe is ruim voldoende eten en drinken neerzetten. Dingen waar ze blij van wordt. Een monkey platter is handig voor het keuze element. Ten tweede gaat er een filmpje aan. Ik ben niet zo moeilijk met een scherm af en toe. Het laatste wat ik doe zijn twee yoga matten neerleggen. Eentje voor mij en eentje voor de Peuter. Dan kan ze meedoen zonder over mij heen te klimmen. (Wat ze alsnog doet hoor, maar dan kan ik haar in ieder geval naar haar eigen mat dirigeren.)

Al die maatregelen helpen….een beetje. De beste truc die ik tot nu toe heb ontdekt is geduld. Van te voren beseffen dat een workout van twintig minuten hier in een half uur gaat. Ik zet de klok of het filmpje regelmatig even op pauze om aan een behoefte te voldoen of een liefdevolle grens aan te geven. (“Liefje, je moet niet op mamma springen terwijl ze de plank doet.”)

Ik snap ook wel dat een onderbroken workout minder effectief is maar het is nog altijd beter dan helemaal geen workout. In ieder geval train ik mijn geduld en spieren tegelijkertijd.

Magnesium.

Even een ander onderwerp. Magnesium. Leuk mineraal wat in veel van ons eten zit. Dat is maar goed ook, aangezien we het nodig hebben voor een hoop verschillende processen in ons lijf. Punt is dat het in voeding maar ik kleine hoeveelheden zit. De meeste mensen hebben geen enorm tekort maar of het echt genoeg is om optimaal te functioneren?

Ik slik het bij. Ik slik wel meer bij, maar daar gaat het nu even niet over. Magnesium is vooral in deze maand belangrijk omdat het, onder andere, helpt met de gezonde functie van je spieren. Of beter gezegd, het zorgt dat de voedingsstoffen in al die gezonde dingen die je eet ook werkelijk komen waar je ze nodig hebt. Het heeft weinig zin om je vol te stoppen met eiwit, vitamine C of D, om ze vervolgens gewoon weer uit te scheiden. (Leuk eufemisme voor plas en poep.)

Het is een beetje een vergeten supplement en dat vind ik jammer. Juist omdat het zoveel processen ondersteunt. Zie het als de secretaresse die alles faciliteert zodat de manager met de eer kan strijken.

Zelf gebruik ik deze. Simpel, goedkoop en prima effectief. Dit is ook een goed merk als je fancy wil doen. Verder zijn er mensen die roepen dat je magnesium beter opneemt via je huid en dat je dus dagelijkse voetenbadjes moet doen. Daar heb ik me niet in verdiept. Het klinkt heerlijk hoor maar effe eerlijk, ik heb geen tijd om elke dag minstens een kwartier stil te zitten met mijn voeten in een teiltje…terwijl de peuter het huis afbreekt.

The post Dertig dagen dagen sporten; update week 2. appeared first on DolleMoeder .

Hoe vind je een goede kinderopvang?

Wed, 27 Jun 2018 11:18:00 GMT

De eerste twee jaar thuis.

We beginnen meteen lekker nuttig. Ik ben van mening ( en die mening is gestaafd door onderzoek ) dat kinderen in ieder geval de eerste twee jaar full time bij een ouder of stamlid horen.

Voordat je boos wordt of je een mislukking voelt, ik vind ook dat de plicht om dat mogelijk te maken bij onze gemeenschap als groep ligt en niet bij de individuele ouders. Kortom, ik weet dat het soms gewoon niet mogelijk is en ik ben van mening dat we als maatschappij daar verandering in moeten brengen. Ja, dat is een investering maar het is er eentje die zeker weten grote winst maakt. Investeren in de volgende generatie is een beetje het punt van een samenleving. Helaas zijn we nog niet zo ver en heb je soms echt opvang nodig voor je jonge kind.

Kinderopvang onder de twee jaar.

Denk kleinschalig. Zo klein mogelijk. Een gastouder heeft mijn absolute voorkeur. Die worden als het goed is een verlenging van het gezin. Als je geen gastouder in je omgeving kan vinden (die aan jouw eisen voldoet) dan zijn er ook kinderopvang centra met maar een of twee groepen. Groter dan dat zou ik liever niet gaan voor een klein kind.

Het probleem met een grote opvang is teveel volwassenen. Ze roepen allemaal dat er vaste gezichten op de groep zijn en dat betekent vrijwel altijd weinig. Wisselingen komen heel vaak voor en zijn funest voor het hechtingsproces. Zeker bij een baby of dreumes ben je op zoek naar een secundaire hechtingsfiguur. Denk ingehuurde tante.

Bij kleine groepen zijn wisselingen minder frequent. Vraag voor de zekerheid eens aan de leidsters hoe lang ze al op deze groep staan.

Kinderopvang boven de twee jaar.

Niet dat je je peuter in een kinderfabriek achter wil laten, maar iets groter is hier wat minder vervelend. Het gaat nu meer om hoe ze de groepen hebben ingedeeld. Is er een plekje en rust voor elk lokaal? Of loopt alles in elkaar over?

Nog steeds heeft een gastouder mijn voorkeur, maar voor een groter kind kan een beetje drukte best leuk zijn. Speelmaatjes worden nu belangrijk. Let wel op of er voldoende vrij spel is. Georganiseerde activiteiten zijn best leuk zo af en toe, maar de dag hoeft er niet mee gevuld.

Een gastouder vinden.

Oké, die gastouder had de voorkeur, dus daar beginnen we mee. Waar moet je op letten bij een goede gastouder?

Eigenlijk gaat het voor het overgrote deel om de klik die met met haar (ik ga nu even uit van een vrouw, er zijn helaas weinig mannen) hebt. Ja, het huis moet prettig zijn, ze moet een tuin of andere buitenruimte dichtbij hebben en het juiste speelgoed en apparatuur is belangrijk. Toch is de persoonlijke band de beslissende factor. Je bent een nieuw lid van jullie familie aan het zoeken en dit keer heb je een keuze.

In een formeel gesprekje van tien minuten zie je veel te weinig van iemands karakter. Ik zou zelf zeker een uurtje op de thee willen en eigenlijk heel graag terwijl er kinderen aanwezig zijn. Zo zie je haar in actie.

Verder is het op gevoel. Vraag naar toekomstplannen (je wil liever niet dat ze volgend jaar ineens iets anders gaat doen) en laat haar over zichzelf vertellen. Wat je zoekt is een fijne omgang, iemand die bij jou past.

Een kinderopvang centrum vinden.

Een kinderopvang centrum is vaak beter bekend als een crèche of een kinderdagverblijf. Soms doen ze ook aan tussenschoolse en naschoolse opvang. Of je dat vervelend vind hangt erg af van jouw kind. Hoeveel drukte kan je hebben?

Een rondleiding wordt vrijwel altijd gegeven door de directrice. Dat is leuk om de ruimtes te zien, maar zegt je heel weinig over de eigenlijke opvang. Probeer met de pedagogisch medewerkers (de leidsters dus) te praten. Management gaat jouw kind niet knuffelen, zij wel. Vraag hier dus hoe lang ze al op de groep staan, of ze bereid zijn rekening te houden met de gebruiksaanwijzing van jouw kind en wat hun pedagogische visie is. (Oftewel, hoe ze over kinderen in het algemeen denken.)

Tijdens die rondleiding kan je wel het een en ander afleiden aan de inrichting van de ruimtes. Een grote focus op een tafel met kinderstoelen er omheen is een rode vlag. Dan zitten ze daar te veel in. Wat je zoekt zijn ruimtes die multifunctioneel aanvoelen met voldoende vloer ruimte. Iets wat op een organische manier aan te passen is aan de behoeften van de kinderen.

Het speelgoed geeft ook hints. Is het meeste multifunctioneel en creatief? Denk, blokken , simpele verkleedkleren en leeg papier. Of is het vooral voorgeschreven? Puzzels , knopjes met geluid en kleurplaten.

De buitenruimte is een ander belangrijk ding. Is het groot genoeg? Staat er leuk speelgoed? Ziet het er uit alsof ie vaak gebruikt wordt? Meestal voel je dat wel aan.

Qua personeel zie ik het liefst een mix van leeftijden. Alleen jonge meiden is ook een rode vlag. Dan kan het zijn dat ze hun personeel vaak roteren.

Een heel groot pluspunt is als je een proef dagdeel mag komen met je kind. Dan kan je alles in actie zien. Nemen ze de emoties van kinderen serieus? Spelen de leidsters in op de energie van de dag of willen ze alles bepalen? Mag een kind nee zeggen tegen een activiteit?

De administratie.

Voor elke vorm van kinderopvang geld dat er administratie achter zit. Dat wil nog wel eens niet heel vlot gaan. Hoe er gereageerd wordt op mails en telefonische vragen is een goede voorspelling van hoe ze later omgaan met administratieve zaken.

Zelf vind ik dit een secundair punt. De Peuter zit toevallig op een geweldige opvang waar de papieren zaken altijd wat rommelig zijn. Daar hou ik rekening mee door er goed bovenop te zitten. Dat ze liefdevol voor mijn kind zorgen vind ik belangrijker dan een paar keer achter een contract aan bellen.

Wees je er gewoon van bewust dat het een punt is en dat het, zeker met de kinderopvangtoeslag, voor wat werk kan zorgen.

Laatste tips.

Even nog twee tips die ik nergens anders kwijt kan. Beide gaan over de mensen om je heen. Die kan je namelijk goed gebruiken. Het liefst in de vorm van opvang.

Het lukt niet vaak, maar opvang door familie of goede vrienden heeft meestal mijn voorkeur boven professionele opvang. Zitten wel wat voorwaarden aan. Uiteraard moeten het geliefden zijn waar je heel goed mee kan opschieten (dus niet die rare neef) en in wiens opvoed methodes je vertrouwen hebt. Ten tweede moet je wel sterk genoeg in je schoenen staan om (liefdevolle) feedback te geven.

De Jongens werden in het eerste begin door oma’s en een tante opgevangen. Die kregen een gebruiksaanwijzing mee. Nee, geen geintje, ik had een echte gebruiksaanwijzing geschreven. Niet kort ook. De eerste versie was volgens mij twee (getypte) a4-tjes lang. Gelukkig ging mijn familie daar ontzettend goed mee om. Ze hebben altijd hun best gedaan om mijn instructies op te volgen en begrip te hebben voor een overbezorgde jonge moeder. (Overigens gaf ik de Peuter aan familie mee met een korte demonstratie over de katoenen luiers en een succeswens. Die overbezorgdheid is er wel af .)

Dit soort begrip, geduld en communicatie is hard nodig wanneer je voor informele opvang gaat. Als je bang bent om te zeggen dat jouw kroost geen vijf koekjes per dag mag is dit niet de vorm voor jullie.

Als je geen stam opvang kan regelen vraag dan wel eens rond in je kring. Andere ouders hebben misschien wel een goede tip voor opvang in de buurt. Die kunnen je dan uitgebreid de ins en outs vertellen. Met wat geluk komt jouw koter op een leuke plek terecht met een kind of twee die al bekend zijn.

The post Hoe vind je een goede kinderopvang? appeared first on DolleMoeder .

Dertig dagen sporten; update week 1.

Sat, 23 Jun 2018 10:44:00 GMT

Qua lijf zie ik niet echt veel verandering maar dat is ook niet de focus. Ik merk al wel dat de krachtoefeningen beter gaan dus dat is vooruitgang.

Overtrainen.

Op Facebook werd bezorgdheid uitgesproken voor overtrainen. Dat sporten zonder rust dagen schadelijk kan zijn. Daar wil ik hier even wat dieper op in gaan. Er zit namelijk wel een kern van waarheid in, maar het is niet zo simpel als vaak gedacht wordt.

Als je sport maak je eigenlijk je lijf een heel klein beetje stuk. Zowel je endocriene systeem als je eigenlijke spieren staan onder stress. In de spier zie je dat goed doordat er minuscule scheurtjes ontstaan. Het genezen van die scheurtjes maakt de spier groter en sterker.

Als je je lijf geen tijd geeft om dat genezingsproces af te ronden kom je niet echt verder in je training. Als een wondje waar je alsmaar het korstje van af trekt boek je geen vooruitgang. Door rustdagen te nemen wordt je lijf sneller en sterker.

Waarom ik geen rustdagen neem.

Een dertig dagen proef periode werkt alleen voor dagelijkse activiteiten. Ik ben niet in eerste instantie mijn conditie aan het opbouwen, maar een gezonde gewoonte. Na mijn proefperiode ga ik weer terug naar een vier/vijf keer per week schema. Dat is, na die dertig dagen, veel beter vol te houden.

Toch neem ik ook nu eigenlijk wel mijn rustdagen. Door trainingen af te wisselen, cardio, kracht en yoga. Door verschillende spiergroepen te trainen en niet elke dag op volle intensiteit te gaan. Om het maar te oversimplificeren: mijn armen herstellen terwijl ik mijn benen train en omgekeerd.

Had ik dat niet van te voren uit moeten leggen? Moet ik nu een ingewikkeld schema volgen? Nee. Het is namelijk lang niet zo ingewikkeld als het klinkt. Tenzij je elke dag dezelfde super zware training doet wissel je vanzelf al af. Doe je per ongeluk twee dagen achter elkaar wat veel met zeg…..je buikspieren, dan vallen ze er echt niet af. Overtrainen doe je niet zomaar, daar moet je nog best wel je best voor doen. Zeker binnen die dertig dagen.

Leuke gadget.

Verder ben ik super enthousiast over mijn nieuwe oordoppen . Heerlijk tijdens het hardlopen. Ik heb nogal een hekel aan zo’n zwaaiend draadje wat van je hoofd naar je telefoon loopt. Misschien had je ze op een foto al eens gezien, maar tegenwoordig heb ik dus draadloze oordoppen. Super handig en wat mij betreft echt een aanrader.

Het geluid is prima en het is me nog niet gebeurt dat ie verbinding verloor of zo. Omdat ik graag loop met een audio training en muziek is het voor mij een uitkomst.

Volgende week.

Mijn doel voor volgende week is wat minder proberen op het minimum van die twintig minuten te zitten. Eens kijken of ik her en der ook wat langere trainingen kan doen. Verder gaat het lekker zo, ik ben blij dat ik dit doe. Oké, dat is niet helemaal waar. Als ik mijn training voor de dag weer gedaan heb ben ik blij, daarvoor vraag ik me af waar ik in vredesnaam aan begonnen ben.

The post Dertig dagen sporten; update week 1. appeared first on DolleMoeder .

Touched out. Wat is het en wat doe je er aan?

Thu, 21 Jun 2018 08:45:00 GMT

Even niet lieverd, ik ben touched out.

Meestal merk je het op het moment dat je partner thuis komt. Die wil misschien een knuffel om dan flink afgewezen te worden. Kinderen doen nogal een beroep op een lijf. Zeker als je ook borstvoeding geeft, maar ook zonder dat kan je genoeg krijgen van aanrakingen. Met maar een enkele volwassene in de buurt focust de aandacht van je kleintjes zich volledig op jou. Dat kan aardig snel te veel worden.

Bij mij is het een ‘nagels over het schoolbord’ gevoel. Het idee van nog een hand op mijn huid roept een vreselijke weerstand op. Dat gaf me vroeger wel eens het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Welke moeder wil er nu geen knuffels van haar kind? Of die arme partner, die na een drukke dag alleen maar even lief komt doen, waarom moet die nu weer afgewezen? Nogal een faal-gevoel, zeg maar.

Totdat ik ergens op een forum over touched out zijn las. Ik ging eens verder zoeken en kwam best wat goede en vooral herkenbare artikelen tegen. Ik ben niet gek! ( Soms wel een vliegtuig. ) Ik ben gewoon overvraagd en eigenlijk is dat best normaal.

Hoe komt het.

Ik zei het net al. Als ik een hele dag thuis ben met de kinderen (en dat gebeurt best regelmatig) dan ben ik de enige op wie ze hun energie en behoeftes kunnen focussen. Dus krijg ik de volle lading en ben ik na een paar uur gewoon op.

Er zijn maar zoveel aanrakingen die je op een dag kan hebben. Hoeveel precies is voor iedereen anders, maar iedereen heeft een max. Ik kan uit persoonlijke ervaring zeggen; met een borstdrinkende peuter, een super knuffelige jongen en een andere zoon die om te haverklap getroost moet komt die max best snel in zicht elke dag.

Wanneer we leven zoals het hoort, in een stam, dan worden de knuffels en aanrakingen verdeeld over meer volwassenen. Dat is een beetje zoals het bedoelt is, daar is ons lijf op ingesteld. Geen wonder dat het nu soms verkeerd loopt.

Hoe kom je er weer vanaf?

Die is wat moeilijker. Preventieve zorg is zoals altijd het beste. Ik zoek graag plekken op waar kinderen kunnen spelen zonder mij. (Natuurlijk blijf je in de buurt, maar denk speeltuin met hek ipv stoep naast een drukke weg.) Een halve dag rennen en dollen reduceert hun behoefte aan mijn lijf enorm. Zo ben ik wat meer opgeladen als we dan weer thuis komen.

Ben je eenmaal touched out dan werkt het voor mij het beste om even een pauze te arrangeren. Filmpje aan of favoriete speelgoed er bij pakken en dan verstopt in de keuken een kopje thee drinken. Als het lukt werkt een douche nemen (zonder gezelschap) het allerbeste. Of even “nee” zeggen tegen een verzoek. Klinkt misschien hard, maar ik zeg het zo lief mogelijk en leg mijn reden uit. Met drie jaar mag de Peuter best leren dat andere mensen ook grenzen hebben. (De Jongens zijn zo begripvol dat ik af en toe een traantje laat van trots.)

Van andere mensen hoor ik de tip om juist iemand aan te raken, maar dan bewust en positief. Dus zelf een knuffel geven in plaats van als klimtoestel gebruikt worden. Voor mij werkt dit niet maar voor veel mensen wel.

Op de lange termijn vind ik het belangrijk om af en toe een paar uur ‘kinderloos’ te zijn. Toen de Peuter nog de Baby was had ik die behoefte niet, maar ondertussen is ze groot genoeg om een dagdeel bij een geliefde volwassene te chillen terwijl ik iets leuks voor mijzelf doe.

Stigma en normaliseren.

Zoals ik eerder al zei (oké, schreef) schaamde ik me vroeger voor het touched out gevoel. Ik dacht dat ik niet goed genoeg was en vast en zeker de enige die het had. Blijkt natuurlijk niets van waar. Het toont hoe belangrijk het is om over zoiets te praten. Ik ben de moeder die mij er ooit op wees zo dankbaar! Met een klein beetje zoeken op Google ging ik van mislukte mamma naar gewoon een vermoeid mens.

Ik stel altijd dat niemand ooit verplicht is om dit soort dingen te vertellen, maar als je de moed, de kracht en stomweg de energie hebt, begin dan de conversatie. Je weet nooit hoe belangrijk je bent voor een ander, die misschien wel stil meeluistert.

The post Touched out. Wat is het en wat doe je er aan? appeared first on DolleMoeder .

Dertig dagen op proef: sporten.

Fri, 15 Jun 2018 09:08:00 GMT

Jaren en jaren geleden las ik eens dit blog . Ik kan je aanraden om het even door te lezen, maar kort door de bocht: een nieuwe gewoonte is makkelijker aan te leren als een dertig dagen proef periode. Je kiest een nieuwe gewoonte of iets waar je vanaf wilt en doet dat dertig dagen lang, sporten bijvoorbeeld. Meestal is het idee om iets voor altijd te doen te abstract en te moeilijk. Dertig dagen is overzichtelijk en aan het einde is de kans groot dat je een nieuwe gewoonte gewend bent waar je makkelijk mee doorgaat.

Sinds ik het originele blog las heb ik regelmatig zo’n proeftijd gedaan. Een nieuw dieet uitproberen, elke dag iets weggooien om mijn huis eindelijk wat leger te maken en minder slapen. (Zo kwam ik van mijn slapeloosheid af.). Het concept heeft me geholpen om gezonde gewoontes aan te leren.

Doe je mee?

Ik mag graag sportief zijn. Mijn lijf voelt fijner als ik sterk en fit ben. Toch is het de laatste tijd weer in het slop gekomen. Afgelopen winter heb ik lang niet genoeg gedaan. Hardlopen is heel belangrijk voor me, maar met een peuter in huis is het moeilijk om de gelegenheid te vinden. Krachttraining kan best thuis maar ook daar was weinig motivatie voor. Tijd voor een nieuwe dertig dagen proef periode dus!

Nou, en omdat ik zo’n leuk mens ben had ik bedacht dat jullie ook mee kunnen doen. Gedeelde smart is halve smart toch? Wie weet wat er gebeurt als we het met een hele groep delen? Het weer is nu goed en in de zomer zijn we toch meer gemotiveerd om fysiek actief te zijn. Als we het samen doen kunnen we elkaar door de zware dagen heen praten.

Het plan.

Ieder mag eigen regels maken, maar maak wel duidelijke regels. Alleen roepen dat je gaat sporten is te vaag. Wat werkt voor jou? Een paar verschillende opties is wel handig. Ik riep het net al maar mijn regels zijn: elke dag minimaal 20 minuten hardlopen, krachttraining doen of yoga. Een wandeling maken, een stuk fietsen of heel hard de badkamer poetsen telt voor mij niet. Ook mag ik geen drie dagen achter elkaar hetzelfde doen.

Op mijn Facebook pagina vertel ik jullie elke dag wat ik gedaan heb, ik zou het leuk vinden als iedereen die mee doet er onder reageert of me tagt in een eigen post. Zo houden we elkaar scherp.

Lees je dit misschien een stuk later? Geen probleem. Je kan nog steeds beginnen, ik vind het altijd leuk om een tag te krijgen. Elke week schrijf ik een update dus kan je ook later nog ‘meedoen’.

Schijf je regels op en deel ze op mijn Facebook als je dat wilt. Ik ben wel nieuwsgierig naar jullie invulling. Het hoeft echt niet heel hoogdravend. Elke dag een kwartier wandelen kan ook. Wat is sport voor jou? Probeer net een heel klein beetje over die comfortabele grens te gaan.

Je hebt geen sportschool nodig om te sporten.

Het is niet nodig om meteen een duur sportschool abonnement te kopen. Van mij mag het hoor, maar sporten kan ook makkelijk zonder. Je hebt ook geen personal trainer of heel uitgebreide kennis van sport nodig. Er zijn zat gratis of goedkope trucjes om aan een sportlesje te komen.

Hardlopen kan zo makkelijk zijn als je sportschoenen aantrekken en gaan. Ik gebruik zelf graag een app met trainingen, deze welteverstaan . Maar er zijn er veel meer . Eigenlijk kan je die personal trainer op je smartphone downloaden.

Op YouTube is ook van alles te vinden. Ik mag hier graag yogalessen volgen. En dit filmpje geeft een snelle en efficiënte workout.

Op Pinterest kom je eindeloos veel ideeën tegen. Ik heb een apart prikbord gemaakt met setjes die ik interessant vindt. Naarmate de dertig dagen vorderen zal daar steeds meer op komen.

Sporten kan ook een half uur fietsen zijn, of skaten of dansen in de woonkamer . (Check de link even, ik word zo vrolijk van hem!) Het maakt niet uit wat, het hoeft niet heel ingewikkeld, zolang je jouw doelen maar duidelijk omschrijft.

Klaar voor de start? Af!

Morgen beginnen we! Dit stuk gaat de wereld in op vrijdag en zaterdag is de eerste sportdag. Als je dit later leest, geen probleem, haak gewoon aan wanneer je kan.

Ik hoop vooral dat ik jullie inspireer. Dat er een leuk groepje mensen meedoet en zo een golfbeweging begint waar we samen op kunnen surfen. (Te vaag? Snap ik. Ik bedoel gewoon dat het makkelijker is met z’n allen en dat ik niet voor gek wil staan in mijn eentje.)

Doe mee! Haak desnoods later aan! Maakt niet uit. Aan het einde van die dertig dagen is hoe dan ook je lijf sterker en mag je terecht heel trots zijn op jezelf.

The post Dertig dagen op proef: sporten. appeared first on DolleMoeder .

Dingen die ik mis nu ik moeder ben.

Wed, 13 Jun 2018 19:26:00 GMT

Moeder zijn is hartstikke leuk. Ja, het is zwaar, frustrerend en moeilijk, maar ook leuk. Kinderen zijn over het algemeen best goed gezelschap en je kan met ze lachen. Oh ja, en ik hou van ze. Toch zijn er echt wel dingen die ik mis nu. Niet dat ik nooit meer iets kan doen hoor, het meeste is best te regelen met wat moeite. Alleen gaat het nu juist om die moeite. Die is er niet zo heel vaak.

Hoe dan ook, omdat ik af en toe best masochistisch kan zijn heb ik de dingen die ik als moeder het meest mis in een lijst gezet. Kunnen we er samen een beetje om lachen.

Zomeravonden.

Het is nu toevallig zomer. De avonden zijn licht en warm. Vroeger vond ik het heerlijk om juist dan buiten te zijn. Wandelen, terrasje pakken of gewoon samen op een bankje met een drankje. Dat doe ik nu bijna nooit meer. De Jongens gaan op een schoolavond min of meer op tijd naar boven en hoewel de Peuter soms laat opblijft is die hyper/zeur avondstemming nu niet echt geschikt om gezellig mee te nemen. Tegen de tijd dat alles slaapt en de nodige taken gedaan zijn is mijn zomeravond stemming wel weg.

Ik mis de geur van die avonden. Ik mis het gevoel van het laatste beetje zon op je huid. Het langzaam donker zien worden terwijl je met vrienden het leven bespreekt.

Makkelijk afspraken maken.

In de pre-kinder historie waren afspraken makkelijk. Ik belde op zaterdag in de late ochtend een vriend en vroeg of ie zin had om mee te gaan naar het strand. Een uurtje later waren we daar. Vooruit plannen was simpel. Of ik zin had in dat feestje volgende maand? Natuurlijk! Niets meer voor nodig dan in de agenda zetten en een outfit kiezen.

Nu gaat alles onder voorbehoud. Last minute afspraken hebben weinig kans van slagen en de voorbereidingstijd is een stuk langer. En dan heb ik het nog over afspraken met andere ouders! Wil je je kinderloze vrienden zien? Of erger nog, wil je als ouders iets doen zonder kinderen? Drie maanden van te voren plannen, formulieren invullen en in vijfvoud inleveren, aanvraag doen bij de oppas en bidden dat er niemand ziek wordt.

Hele langzame seks.

Vroeger kon seks een dagvulling zijn. Als in: we hebben de hele zondag niets anders gedaan. Luie, langzame, knuffelige seks. Heerlijk!

Zeker op warme zomer dagen vond ik dat echt een prima besteding van mijn tijd. Naast elkaar liggen en echt overal de tijd voor nemen. Gaan douchen met het plan om daarna naar buiten te gaan om toch weel bezweet op het bed te eindigen. Ik ga niet beweren dat elk weekend zo was, maar het gebeurde toch wel met enige regelmaat.

Zelfs als het geen hele-dag ding was kon je de tijd nemen. Niets mis met een vluggertje op z’n tijd, maar een uur of wat was toch wel vrij normaal.

Ouders zijn experts in stiekeme seks. Snel en stil want er kunnen kinderen wakker worden. Of snel en lui want het is avond en je bent eigenlijk allebei moe. Op zich kan dat ook echt leuk zijn hoor. Sterker nog, ik weet dat ik wat dat betreft geluk heb. Heel veel ouders houden jarenlang op met de horizontale tango. Soms mis ik gewoon die luie zondag seksdag.

Dat de was klaar is.

Om na een onderwerp als seks weer even af te koelen; de was. Vroeger was de was regelmatig gedaan. Dan maak ik me op een zaterdag even kwaad en zondag lag alles weer in de kast. (Oké, oké, op de stoel waar het dan bleef totdat ik het aantrok en weer in de wasmand gooide, maar toch.)

Nu is de was een soort doorgaande nachtmerrie. In plaats van een enkele wasmand hebben we er nu vier. Donker, licht, kleur, handwas. Doe ik mijn best om er eentje leeg te krijgen, zitten de andere drie propvol. In de zomer gaat het nog wel, dan droogt het vrij snel. In de winter niet. Dan leven we maar met een gang vol was.

Ja, ik weet dat een droger handig is. Officier Pappa zeurt er al jaren om. Ik wil gewoon niet. Omdat het stroom kost en omdat ik die dingen niet vertrouw. Heb jij een droger? Hoe werkt dat bij jou? Is jouw was wel gedaan? Laat me weten, wie weet ben ik nog om te praten.

Vakanties.

Natuurlijk gaan we nog steeds op vakantie. Het is echt best te doen om met kinderen ergens anders in een tent of hotelkamer te gaan zitten. Punt is dat vakantie voor ouders eigenlijk verplaatst werk is. Of ik nu luiers verschoon in mijn eigen huis of op een camping, het blijft poep.

Met kinderen op vakantie gaan is echt wel een hele andere ervaring. Kamperen is een uitdaging en huisjes zijn leuk, maar duur. Je gaat toch al snel voor het vakantiepark met kinderanimatie. Zit je daar, burgerlijk te wezen.

Vakantie was vroeger een kans om een ander land te leren kennen. Liefst simpel, tentje neerzetten en dan er op uit. Elke dag een tochtje maken in de omgeving. Lekker wandelen. Gaat niet gebeuren met een drukke peuter en twee klagende pre-tieners. Nu sta ik een bal over te gooien en Netflix te missen.

Mijn jongere lijf.

Ja, sorry. Ik ga het er toch in zetten. Hoe trots ik ook ben op mijn lijf nu, hoe mooi ik mijzelf ook vind, ik mis mijn oude lijf soms.

Er was een tijd dat ik zelfs een sixpack had. Dat gaat echt niet meer terug komen. Mijn zachte mamma-buik is ook echt wel mooi hoor, maar die blokjes stonden gewoon heel gaaf.

Een BH dragen is nu ook een vereiste om te functioneren. Even buiten de rare, maatschappelijke verwachtingen over borsten kan ik nu geen sprintje meer trekken zonder ondersteuning. Midden twintig kon ik makkelijk zonder BH dat leuke jurkje aan, je weet wel, die met een open rug. Nu vereist dat rare plak dingen of andere trucs .

Ik mis ook de kracht die ik had, de energie. Sporten was makkelijk, spieren opbouwen ging prima en een nachtje doorhalen deed ik maar gewoon. Nu niet meer. Dat hoort natuurlijk ook gewoon bij ouder worden, maar het hele kinderen krijgen helpt niet mee.

Nogmaals, ik hou echt wel van mijn lijf nu. Sterker nog, mijn zelfbeeld is veel positiever dan het was in de tijd waar ik nu zo melancholisch over doe. Ik wil ook het idee van jeugd niet verheerlijken. Dat is het ook niet. De rimpels en grijze haren ben ik totaal oké mee. Het gaat me vooral om de fysieke kracht die ik verloren ben. Drie kinderen ‘hangen’ aan mijn lijf en maken elke stap zwaar.

Genoeg geklaagd.

Zo, nu ben ik klaar met zeuren. Ja, ik mis al die dingen. Soms heel erg. Toch is er geen seconde waarin ik terug zou willen. Onder de streep staat mijn leven keihard in het groen. (Waarschuwing, ik word nu even heel kleverig romantisch.) Elke knuffel is het waard. Ik zou alles opgeven en meer, omdat kinderen nu eenmaal gaaf zijn en ik heel toevallig de drie leukste heb gekregen.

Verder lezen?

Mijn favoriete baby spullen.

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

The post Dingen die ik mis nu ik moeder ben. appeared first on DolleMoeder .

Social media: Verbindend of verbrekend?

Sun, 10 Jun 2018 11:20:00 GMT

Ten eerste, het klopt absoluut dat we te weinig diepe contacten hebben in ons leven. We lopen geïsoleerd van elkaar rond, eenzaam in een menigte of we zitten thuis zonder menselijk contact. Ik wil op geen enkele manier onderschatten hoe erg het probleem is. Kinderen die niet meer samen spelen, bejaarden die alleen nog de thuishulp zien en ouders die eenzaam hun kroost opvoeden. In onze westerse maatschappij zijn we totaal de verkeerde kant op gegaan.

Dat is niet de schuld van social media. Deze problemen bestonden al veel langer dan dat. Misschien zijn we door de enorme veranderingen vergeten hoe jong het internet eigenlijk is. Nog maar tien jaar geleden was de wereld anders. Smartphones waren voor de trendsetters en het was voldoende om je MySpace of Hyves een keer per week te checken.

Eenzaam zijn we al veel langer. Denk maar aan de huisvrouwen die in de jaren 50 massaal aan de pillen gingen. Eigenlijk is het begonnen met de verstedelijking. Daarvoor leefden we in kleine gemeenschappen waar iedereen elkaar kent en helpt. Natuurlijk zitten daar ook nadelen aan, ik wil de tijd voor de industriële revolutie niet romantiseren. Toch waren we toen minder eenzaam en minder afgesloten.

Mijn eigen ervaring

Eigenlijk bestaat het probleem van een eenzame samenleving nu zo ongeveer een eeuw. Reden voor een buurtfeest? Hoe dan ook bestaat social media een stuk minder lang. Ik vier nu mijn tiende jaar als moeder. Juist door die toevallige scheiding van mijn eerste en tweede leg heb ik twee werelden meegemaakt. Tien jaar geleden was het zo anders.

Ik was in mijn kring redelijk vroeg met jongen werpen, dus kende ik niet veel andere ouders. Er waren geen voorbeelden anders dan mijn moeders , heel weinig interactie met mijn peers en buiten mijn familie geen steun. Ik heb het niet als vreselijk of zielig ervaren. Ik had die familie immers wel. Maar divers, spannend of stimulerend was het ook niet. Op de dagen dat ik thuis was met de kinderen was ik ook echt dat…thuis.

De peuter is nu drie en de ervaring is dit keer zo anders. Mijn favoriete social media is Facebook. Ik zit in groepen waar moeders elkaar steunen, informeren en soms de tent uit vechten. We organiseren bijeenkomsten, delen leuke foto’s en ervaringsverhalen. Eigenlijk precies wat een dorp vroeger deed, alleen moet je er nu wat verder voor rijden.

Het is niet perfect, verre van, maar het is iets van een stam. Een verbondenheid die er in mijn eerste ronde niet was en waar ik nu veel steun aan beleef.

Andere vlakken.

Ik gebruik het voorbeeld van ouders omdat dat de lens is waar ik nu door kijk. Maar het zelfde principe geld voor andere groepen. Ik ben meer betrokken bij mijn verre familie dan ooit. Mijn lieve zus woont aan de ander kant van de wereld en toch zie ik haar elke dag. Oude vrienden en oud-collega’s komen voorbij en het is leuk om nog een deel van hun leven te zijn.

Ik kan me goed voorstellen dat social media voor andere mensen een plek is om met vakgenoten in contact te komen, om anderen met dezelfde hobby’s te vinden of wat je ook maar kan verzinnen. Online zoeken we een verbinding die we kwijt zijn in het echte leven.

Social media als pleister op een maatschappelijke wonde.

Het is niet ideaal, dat weet ik. Het is bij lange na niet hetzelfde als de stam die we zo nodig hebben. Maar het is iets. Het is toegankelijk en met juist gebruik kan het een pleister zijn op onze gezamenlijk wond.

Wat social media absoluut niet is, is de oorzaak van onze eenzaamheid. Het is, totdat we eindelijk weer in kleine gemeenschappen gaan wonen, een imperfecte oplossing in een imperfecte wereld.

Verder lezen?

Moeders vermist!

Zijn we telefoonzombies geworden?

The post Social media: Verbindend of verbrekend? appeared first on DolleMoeder .

Wanneer ouderschap te zwaar wordt.

Thu, 07 Jun 2018 16:19:00 GMT

En dan? Wat doe je als je er echt, totaal doorheen zit? Fase vijf moeder , zeg maar. En dan niet grappig, maar zorgwekkend. Wat doe je als je amper meer functioneert, als je zo moe bent dat je niet achter het stuur van een auto durft te stappen, of eigenlijk niet eens met een kind op de arm op de trap durft. (Been there!)

Of misschien nog wel erger, wat als je boos wordt op dat kind? Die kleine die eigenlijk niets verkeerd doet. Misschien pijn heeft of een ander ongemak. Jouw lieve kindje die al een tijdje niet wil slapen, of constant huilt. Wat moet je in vredesnaam doen als je in dat zielige gezichtje kijkt en woede voelt? (Daar ben ik ook geweest.) Niet dat je echt iets zou doen, vaak schrik je je al de tandjes van het gevoel, maar het blijft rot.

Vandaag wil ik proberen wat handvatten te geven. Het kloterige is dat het maar pleisters zijn, een emmertje tegen de overstroming. De echte oplossing is in stamverband leven. Dat is namelijk ook meteen de oorzaak. Wacht even, daar gaan we iets dieper op in.

Je bent geen slechte ouder.

Echt waar niet. Je doet het niet verkeerd, je bent niet slecht en zeker geen mislukkeling. Je bent een faalbaar mens wat haar of zijn best doet in slechte omstandigheden. Ik heb dit al behoorlijk vaak geschreven en ik zal het nog wel vaker doen; we horen in een relatief kleine stam lief, leed en opvoedingstaken te delen. Je hoort niet zowel de dag- als nachtdienst te draaien. Je hoort dat huilende kind na een tijdje aan een verse volwassene te kunnen geven.

Dat is eerst belangrijk om te realiseren. Het is niet de schuld van jouw kind en het is zeker niet jouw schuld. Jullie doen allebei je best om met een team van drie (en soms twee) het werk van zes te doen. Die gedachte helpt waarschijnlijk niets met de vermoeidheid, maar hopelijk wel met de frustratie.

Stop! Zit! En Knuffelen!

Op het moment dat ik echt op instorten sta, je weet wel, meestal terwijl ik iets anders probeer te doen, boodschappen of zo, en de kinderen echt niet luisteren en ik zo vreselijk moe bent en alleen nog wil huilen. Dat moment. Dan is het belangrijk om eerst even een noodstop te maken. Ga zitten waar je bent (ja, desnoods op de vloer van de supermarkt) en knuffel je kinderen. Huil mee als je daar behoefte aan voelt. De rest van de wereld kan nu even de schijt krijgen.

Door die noodstop kom je uit de situatie. Natuurlijk is er meer aan de hand dan die stomme boodschappen of die was, maar zo haal je de laatste druppel weer uit de emmer. Je verbind je weer met je kinderen en kan de boosheid, als je die voelt, laten afvloeien. Wees maar kwetsbaar, dat is oké, het ergste wat er kan gebeuren is dat er iemand hulp aanbied.

Na een paar minuten kan je bedenken wat je nodig hebt om dit moment dragelijk te maken. Kopje thee, zak chips om de kinderen mee om te kopen of diep ademhalen en doorgaan. Als je niets kan verzinnen of spontaan weer gaat huilen was je nog niet klaar. Hervat het knuffelen en probeer het straks weer.

Dit gaat over, beloofd.

Weet ik, heb je nu geen kloot aan, maar het is echt belangrijk om in je gedachten te houden. Het zal niet altijd zo zijn. Het wordt beter. Niet alle dagen zijn slecht en uiteindelijk zijn ze groot.

Denk eens terug aan een keer toen het wel lekker liep. Dat lijkt nu mijlenver weg, maar het is wel echt gebeurt. Of stel je eens voor hoeveel beter het is als je kind een volgende stap heeft bereikt. Misschien zit de zindelijkheid er wel aan te komen, of kunnen ze bijna eventjes alleen thuis blijven. Je kan je er op verheugen en weten dat het in een overzichtelijke hoeveelheid tijd er aan komt.

Praktische hulp; wat kan je nu doen om het beter te maken.

Na al die knuffels, relativering en peptalk ben je hopelijk in staat om praktische oplossingen te verzinnen. Die zijn niet makkelijk en vereisen soms wat creatieve gedachten sprongen. Probeer te bedenken wat er wel kan in plaats van onmogelijkheden.

Hulp. Dat is echt de eerste oplossing. Waar kan je hulp vandaan halen? Wie zijn de leden van jouw stam of waar zou je ze kunnen vinden? (Borstvoeding café, ouder groep, social media.) Het liefste heb je iemand die even op jouw kind (kinderen) kan letten terwijl jij op bed gaat liggen met chips en netflix. Dat hoeft echt niet de meest geweldige oppas ooit te zijn. Bijna iedereen kan een uurtje wandelen met de wagen, of bij een speeltuin zitten en opletten. Niet schuldig voelen over een extra middag op de opvang zodat jij bij kan tanken. Gewoon doen. Zie het als ziekmelden en voor je eigen vervanger zorgen.

Kan je geen oppas vinden, dan misschien iemand die, eventueel tegen betaling, andere taken van je overneemt. Als de was, de keuken en de badkamer gedaan is heb jij hopelijk wat meer lucht om met de kinderpolitiek om te gaan.

Als je dat nog niet deed is het misschien een idee om de boodschappen te laten brengen. Er zijn meerdere prima services voor. Ik gebruik die van de Jumbo en wekelijks komen er alleraardigste jongeren de spullen tot in de keuken brengen. Ze kijken er nog vriendelijk bij ook!

Eigenlijk kan je tegenwoordig bijna alles wel op het internet bestellen. Mogelijk wat minder gezellig dan een dagje de stad in, maar zeker weten een stuk beter dan in een winkel staan en snel iets uitzoeken terwijl je kinderen de boel afbreken. Mijn favoriete webwinkels zijn: Bol , Hema en Holland&Barrett . (Vroeger de Tuinen.)

(Semi) professionele hulp.

Is de nood hoog genoeg dan kan je kijken naar thuishulp. Met een diagnose van de huisarts (doet u mij maar een lekkere burn-out meneer) heb je wellicht wel recht op een paar uur vergoede hulp per week.

Verder zijn er ook vrijwillige instanties die je kan benaderen. Humanitas bijvoorbeeld. Ben je lid van een religieuze groep? Die hebben ook nog wel eens een groepje helpers. Niet trots gaan doen nu, gewoon vragen. Zie het maar als medicijn.

Hoe doet de buurvrouw het toch!?

We kennen haar allemaal, die buurvrouw, collega of nicht die het allemaal voor elkaar lijkt te hebben. Schone kinderen, schoon huis, vlotgekapt haar en een verdachte afwezigheid van wallen. Of erger nog, de vrouw wiens kinderen al lang groot zijn. Niemand kan haar beoordelen omdat haar kunsten als moeder alleen in het verre verleden te zien waren.

Soms is ze stil in haar superioriteit en soms komt er bij het zien van jouw donkerblauwe oogzakken een stortvloed van ongevraagd advies uit. Vaak in de richting van strenger zijn, laten huilen en iets met een vast ritme. Dan kan je, in je uitgeputte staat, flink aan het twijfelen gaan. Doe je het wel goed met dat hippie ouderschap? Kort antwoord; ja!

Langer antwoord; je kan op drie manieren omgaan met het verlies van de stam die we zo nodig hebben. Wat jij doet is roeien met de riemen die je hebt. Je neemt de zware taak op je en probeert je kind te beschermen. De tweede manier is de last bij de kinderen leggen. Dat is het hele “laat ze maar huilen” verhaal. Je propt dan de kinderen in een vakje waar ze niet in passen, met alle nodige schade van dien.

Als laatste heb je de leugenaars. Ja echt. Er wordt meer gelogen over het gedrag van kinderen dan over seks. Iedereen probeert hun leven met een laagje vernis te presenteren en zo creëren we een cultuur waarin niemand meer eerlijk durft te zijn.

Mocht je het durven, begin dan de conversatie. Wees er eerste die toegeeft dat het gewoon klotezwaar is. Ik kan je bijna beloven dat je niet de enige blijkt te zijn. Wie weet vind je zo zelfs een paar stamleden.

Verder lezen?

Ziekmelden voor moeders.

Wie doet het huishouden?

The post Wanneer ouderschap te zwaar wordt. appeared first on DolleMoeder .

Mededelen, uitleggen en om toestemming vragen.

Sat, 02 Jun 2018 20:09:00 GMT

Vrouwen zoeken vaak naar consensus, willen de meningen in een groep gelijk trekken. Kan aangeleerd, aangeboren of een combinatie van beiden zijn, punt is dat er misbruik van gemaakt wordt. Of beter gezegd; door onze neiging om naar consensus te zoeken laten we nogal eens over ons heen lopen.

Verstoorde dynamiek.

Wanneer iemand die eenheid zoekt praat met iemand die dat niet doet, ontstaat een verstoorde dynamiek. Als beide partijen niet voorzichtig zijn gaat er eentje de uitwisseling domineren. Drie keer raden wie…

Vanwege de kringen waarin ik rond ga zie ik het domineren vooral bij medische en opvoedkundige zorgverleners. Familie die zich bemoeit met de opvoeding, artsen die een behandeling opdringen, allemaal klassieke voorbeelden van een ongelijke dynamiek maar zeker niet de enige plekken waar het gebeurt. Opleiding, werkomgeving, zelfs in het buurthuis. Overal kom je mensen tegen, voornamelijk vrouwen, die hun leven op de weegschaal van een ander leggen. Het lijkt mij hoog tijd om daar eens mee op te houden.

Hoe ziet het er uit?

Om het even concreet te maken, ik heb het over dit soort zaken:

Vragen die ik elke dag voorbij zie komen en ik, laten we wel wezen, totaal begrijp en niet wil veroordelen. We zitten al zo lang in een systeem waarbij dit gedrag normaal is. Onze taal en maatschappij is er volledig op ingericht. Het is alsof iemand je de lucht aanwijst. Alomtegenwoordig en juist daarom onzichtbaar.

De geschiedenis van vrouwen.

In onze maatschappij is het al veel te lang gewoon dat vrouwen overal verantwoording voor afleggen. Welke kleren we dragen , met wie we omgaan, wanneer we kinderen krijgen en hoe we die dan opvoeden. Hoe vaak wordt moeders gevraagd hoe ze werk en moederschap combineren? Hoe vaak aan vaders? Dat bedoel ik dus.

Het zit nu zo diep dat we toestemming vragen aan een arts om een behandeling af te wijzen. Lieve mensen, denk daar eens over na. We vinden het normaal dat een ander beslissingen maakt over onze lichamen. Ingrijpende beslissingen. Ik wil benadrukken dat dit geen kritiek is op de vrouwen die dit doen. Ik deed het ook en betrap mijzelf er nog wel eens op. Het enige wat ik wil is mensen wakker schudden. Een licht schijnen op de macht die we hebben weggegeven.

Vrouwen worden in Nederland niet meer heel openlijk onderdrukt. Oh, het zit vlak onder het oppervlak hoor, maar dat laagje vernis glanst mooi. We hebben te maken met een erfenis van een donkere tijd. Met onbewust aangeleerde aannames die generaties duren om minder te worden.

Toch is dit nu toevallig iets wat niet heel lang hoeft te duren. Dit kleine stukje kan je vandaag nog terugpakken. Door bewust te worden van het verschil tussen mededelen, uitleggen en om toestemming vragen. Iedere vorm heeft een eigen toepasbaarheid.

Wat is mededelen?

Terug naar concreet. Wat bedoel ik precies met iets mededelen? Moet je dan heel onbeleefd worden? Natuurlijk niet. Een mededeling kan zo lief of hard zijn als je hem zelf maakt. Zolang het maar een mededeling blijft.

Kijk, zo:

Voor de vasthouders kan je je zin gewoon herhalen. Je hoeft niets meer te zeggen. Na de derde herhaling voelt de bemoeial zich meestal belachelijk en houdt het op.

De plek voor uitleggen.

Het uitleggen van je keuzes is gereserveerd voor mensen die ofwel de keuze samen met jou maken (je partner bij opvoedingskwesties bijvoorbeeld) ofwel mensen die oprecht geïnteresseerd zijn. In dat laatste geval is het een leuk gesprek en nooit een vervelende discussie.

Toestemming vragen heb ik een hekel aan. Iets met niet tegen autoriteit kunnen. Er zijn werk situaties waarbij het nodig is. Of als je naar de wc moet bij een ander thuis. Zoiets. Verder mogen we wat mij betreft het hele concept afschaffen. (Ja, ook voor kinderen, maar dat is weer een ander onderwerp.) Ik geef meteen toe dat mijn mening daarover een fel kleurtje heeft. Ik ben niet voor niets een activist.

Het is jouw leven.

Ja echt! Het is verdorie jouw leven, jouw keuzes. Ja, ook als daar kinderen bij betrokken zijn. We gaan er namelijk van uit dat ouders het beste met hun kroost voor hebben, tot het tegendeel is bewezen.

Het is totaal, absoluut en honderd procent begrijpelijk waarom we in zo’n vreselijk taalkundig patroon verzeild zijn geraakt. Het is nu ook helemaal tijd om er mee op te houden. Mijn leven, mijn keus. Iedereen mag interesse hebben, maar er zijn heel weinig mensen die mij ter verantwoording kunnen roepen. Het verschil lijkt zo klein, maar de gevolgen zijn zo groot.

Verder lezen?

Feminisme vs het patriarchaat.

Zeven cosmetische producten die ik wel nodig heb.

The post Mededelen, uitleggen en om toestemming vragen. appeared first on DolleMoeder .

Mijn favoriete baby spullen.

Wed, 30 May 2018 11:48:00 GMT

Ik moet er wel eens om gniffelen dat ik de derde keer toch weer een verschoningskussen kocht. Na een paar luiers wist ik weer hoe nutteloos ik zo’n ding vind. Ik verschoon liever op een bed of bank. Toch zijn er ook dingen die van pas kwamen, baby spullen die ons leven toen een stuk minder onmogelijk maakten.

Omdat het voorjaar is, omdat het zonnetje schijnt en mijn grote, bloot rond rennende peuter me nostalgisch maakt, schijf ik een lijstje. Een overzicht van de baby spullen waar ik blij mee was en die ik iedereen kan aanraden.

Een draagdoek.

Geheel terecht bovenaan de lijst. Wat mij betreft mogen die dingen uitgedeeld worden bij het aangifte doen. Pasgeboren baby’s hebben continue lichaamscontact nodig en met een draagdoek bied je dat hands free.

Het is de eerste paar keer even oefenen. Wij deden dat met een knuffel en een hoop YouTube filmpjes, maar ik kan een draagconsult ook van harte aanraden. Dan helpt een professional je om je kind veilig en comfortabel op je lijf te binden.

Een draagdoek is meer dan een vervoersmiddel. Het is een mobiel bed, een doorlopende knuffel en instant geruststelling. Het betekend geen zorgen om dutjes, kinderwagens vouwen, eenzame baby’s en vervelende mensen die je kind aanraken.

De enige disclaimer is dat ze verslavend zijn, die doeken. Je begint er met twee (een voor gebruik en een in de was) maar je eindigt met een kast vol in alle kleuren. Kan je nog eens wat matchen en zo.

Hydrofiel luiers.

Je weet wel, van die witte doeken die ze her en der verkopen. Vroeger werden er echte luiers van gevouwen (en dat kan in principe nog steeds) maar tegenwoordig zijn het meer algemeen handige doeken. Ik deed (en doe) er alles mee. Over je schouder als bescherming tegen kots, verscheidene vieze baby delen mee afvegen, natte lijfjes mee drogen, op een openbare verschoontafel leggen zodat mijn baby niet in de (mogelijk ingebeelde) viezigheid van een ander ligt, de rommel opvegen die je baby onvermijdelijk maakt als je in een horeca gelegenheid bent, brillen mee poetsen, de afwas afdrogen als ik weer eens vergeten ben om de theedoeken te wassen en eigenlijk nog veel meer.

Toen ik voor het eerst zwanger was werden er tien van die dingen aanbevolen op de uitzet lijst. Die tien waren binnen een dag allemaal vies (met dank aan de eerste meconium luier) waarna we er een enorme lading bij hebben gekocht. Nooit spijt van gehad ook.

Overslag rompers.

Gek genoeg worden pasgeboren baby’s er niet heel blij van als je hun hoofd door een klein gat probeert te proppen. (Waarschijnlijk zijn ze de eerste keer nog niet vergeten.) Ze hebben geen idee wat de bedoeling is en waarom het licht uit ging en gaan dan tegen werken. Zo lijkt aankleden soms meer op een hele vreemde worstel partij.

Overslag rompers doe je aan als een vest. Open neerleggen, baby er op, armpjes er door en dicht knopen. Het oogcontact hoeft niet verbroken en de baby kan lachen om hoe je er bij kijkt. Het lijkt zo iets kleins, maar voor mij scheelt het zo veel gedoe. Niet meer dat wegdraaiende koppie en die boze blik als het gezichtje eenmaal uit het nekgat te voorschijn komt.

Kleine flesjes.

Kijk even hier , deze flesjes bedoel ik. Wat een hardcore borstvoeding moeder met flesjes moet? Afgekolfde melk in bewaren. Gaat super handig. Ze passen vaak op een kolf, komen met een dopje en je kan ze zo in de vriezer gooien. (Wel even de datum op het dopje schrijven.) Is de melk een keer nodig, voor je eigen kind of omdat je het overschot doneert, dan kan het flesje zo in de flessenwarmer en daarna in het kind. Geen gedoe met overgieten.

Uiteraard ga ik dan wel uit van een baby die niet heel kieskeurig is qua speen of überhaupt een fles accepteert. Oh, en dat het hele kolven verhaal lukt. Niet iedereen heeft dat geluk en daar mag wel eens wat meer begrip voor zijn. Maar goed, dat is een rant voor een andere keer.

Na de hele bulk kolf periode (als je die had) kunnen de flesjes nog dienst doen als kleine voedsel of drink vervoer bakjes. Of je geeft ze door aan een andere moeder. Scheelt in geld en plastic afval.

Katoenen deken.

Een grote katoenen deken heeft het voor mij mogelijk gemaakt om mijn baby naast me in bed te houden. Hoe ik dat bedoel? Lees hier maar eens. Met je baby in een bed slapen kan veilig, en zelfs voordelig zijn, mits je je aan een paar richtlijnen houdt. Een belangrijke daarvan is dat dekbedden en baby’s niet zo goed samen gaan. Dus heb je een ouderwetse deken nodig. Het materiaal maakt niet uit maar plastic is zweterig en een dierlijk product wil ik niet, dus dan komt katoen goed van pas. Het was even zoeken, maar ik vond een mooie.

Tip; voordat je het internet afgaat, vraag ook eens rond bij familie. Best kans dat er nog een oude deken van oma ergens op zolder ligt.

De eerste twee jaar heb ik zo al knuffelend met mijn dochter geslapen. (Ja, ik heb meer kinderen, maar toen wist ik nog niet hoe je veilig kan co-slapen, dus gebruik ik alleen haar als voorbeeld.) Niet dat ze na twee jaar het bed uit moest hoor. De Peuter is nu drie en slaapt nog lekker bij mij. Het verschil is dat ze na haar tweede verjaardag wel onder een dekbed mocht slapen. Wel zo makkelijk in de winter.

Hoe ik dat die eerste twee winters dan deed? Een flanellen pyjama en dikke sokken. Charmant hè.

Een goede luiertas.

Hoe kleiner het kind, hoe groter de tas. Geen idee wie me dat ooit heeft verteld, maar het is zo ontzettend waar. Een goede luiertas maakt niet alleen het gesleep makkelijker, je spullen zijn op het moment suprême georganiseerd en goed te vinden. Kan je je voorstellen dat je, op een openbare wc, met allemaal mensen om je heen en een kind onder de poep, ook nog eens uitgebreid in een tas moet zoeken?

Een prettige luiertas is niet alleen mooi en stevig, hij heeft ook allemaal vakjes vanbinnen. Met een beetje handig inrichten kan je dan snel de nodige spullen pakken. Ook wil je een tas die je in de wasmachine kan gooien. Er komt namelijk poep in, en melk, banaan en een rare prut die je niet kan identificeren.

Naarmate je baby wat groter wordt kan je het huis verlaten zonder vijf verschoningen en genoeg luiers om een weekend door te komen. Je kan dan voor een kleinere tas gaan en de grote apart houden voor langere reizen.

Kokosvet.

Ja, je leest dat goed. Nee, ik weet dat het niet bepaald in de baby afdeling staat. Toch vind ik kokosvet absoluut bij de nuttige baby spullen horen. Al die dure zalfjes, crèmmetjes en andere smeersels? Kan je vervangen met kokosvet. Doe wat in een beetje warm water en je kan de billen schoonmaken met een washandje. Gebruik het om de haartjes te temmen en na het bad om de huid zacht te houden. Ik vind het een fijn idee dat het eetbaar is en dus geen ramp als de kleine er iets van opsabbelt. Oh, en het helpt ook tegen spruw. Dus smeer het meteen in je bh als je de billen doet.

Zorg dan wel dat je de onbewerkte versie hebt. Er zijn, vaak goedkopere, potten te krijgen die niet meer naar kokos ruiken. Helaas verdwijnt met de geur ook de werkzaamheid. Dit is een voorbeeld van een goede optie.

Verder lezen?

Wie heeft er een hechtingsprobleem?

The post Mijn favoriete baby spullen. appeared first on DolleMoeder .

Het verschil tussen een gezonde hechting en helikopter ouders.

Sat, 26 May 2018 07:54:00 GMT

Wat is een helikopter ouder?

Eerst maar even de termen duidelijk maken. Een helikopter ouder is een over beschermende ouder. Zo iemand die een kind constant voor gevaar wil behoeden en dat zo heftig doet dat het lijdend voorwerp geen normale zelfstandigheid kan ontwikkelen. Die kinderen krijgen een constante negatieve boodschap mee, namelijk dat ze het zelf niet kunnen. Zo worden ze afhankelijk van de ouder en in die zin dus inderdaad ’te gehecht’.

Helikopter ouderschap komt uit de VS waar het soms belachelijke vormen aanneemt. Helaas waait het gestaag hierheen en zien we in het nuchtere Nederland ook steeds meer helikopters vliegen. Ik heb het resultaat ooit van dichtbij mogen meemaken….niet mooi. Een kind totaal afhankelijk, ook in volwassenheid, en de ander totaal verbitterd.

Verstoorde zelfstandigheid verstoort de hechting.

Ik zei het al in mijn eerdere stukje: hechting en zelfstandigheid zijn twee uit elkaar voortvloeiende processen. Je kan de hechting nog zo mooi doen, als het proces van zelfstandigheid verstoord wordt, verstoort men daarmee ook de hechting. Die is dan niet meer gezond.

Daarom blijf ik zeggen dat bij een gezond proces een kind nooit te gehecht kan zijn. Ook niet als dat kind toevallig een beetje verlegen is en aan de ouder hangt.

Wat is dan het verschil?

Eigenlijk kan ik heel kort zijn in het verschil. Het zit in passiviteit. Zie je, ik vind opvoeden een in essentie passieve taak. Niet meteen boos worden, ik bedoel niet dat het lui, makkelijk of niets doen is. Integendeel! Het punt is dat opvoeden niet van de ouder uit komt, maar van het kind.

Ouders horen eigenlijk passief te zijn naar hun kinderen. Het enige wat je doet is er zijn en reageren op de signalen van je kind. Die signalen zijn er te over en daar heb je het druk mee, maar het initiatief komt niet van jou!

Je voedt je kind bij hongersignalen, troost bij pijn signalen, wikkelt in bij kou signalen enz, enz. Ja, ik weet dat er uitzonderingen zijn, maar bij een ouder-kind relatie die vanaf het begin ongestoord was en waarbij het kind fysiek en mentaal gezond is, kan de ouder volledig de behoeften van het kind volgen.

Helikopters doen dat niet. Die leggen, met alle goede intenties, hun wil op. Uit liefde, onzekerheid, angst of een gevoel van plicht proberen ze behoeften te vervullen voor het kind die aangeeft. Behoeften die er wellicht helemaal niet zijn. Zo leert het kind af om op de eigen, interne, signalen te vertrouwen, de ouder doet dat immers ook niet. Het gevolg is afhankelijkheid.

Grenzen aangeven als ouder.

Ik wil wel even een belangrijk punt maken. Die passiviteit waar ik het over heb is iets anders dan grenzeloosheid. Je mag, nee je moet, als ouder ook grenzen aangeven. Niet alleen naar je kinderen toe (liefje, misschien is het niet handig om op de snelweg te steppen) maar vooral ook naar jezelf.

Dit is makkelijker uit te leggen met een voorbeeld. Neem nu de Peuter. Ze mag heel erg graag bij mij aan de borst drinken. Als ik haar behoefte volg zou ze elk half uur aangekoppeld liggen. Ik snap best waarom ze dat zou willen en ik snap zelfs waarom het goed voor haar is. Toch besluit ik dat ze meer gebaat is bij een moeder die niet volledig is doorgedraaid, dus beperken we de borst momenten tot een paar keer per dag.

De behoeften van je kind volgen is niet slaafs alles doen wat je kind voorstelt. Jij bent de volwassene en hebt de taak om de basisbehoefte (ik heb honger) te onderscheiden van de uitingsvorm (ik wil snoep) en daar richting aan te geven (hier is een appel). Waarbij je dan ook nog even op je eigen grenzen moet letten dus. (Ik zei toch al dat passief hier niet lui betekent.)

Kleine herziening.

Uiteindelijk ga ik dan toch mijn eerdere bewering een klein beetje herzien. Een kind kan niet te gehecht zijn, mits de ouders uitgaan van de behoeften van dat kind.

Eigenlijk weten kinderen heel goed wat ze doen. Ze doorlopen een proces wat, mits ongestoord en passief gesteund, een zelfstandige en liefdevolle volwassene oplevert. Het is de taak van de oudere generatie om vertrouwen te hebben in dat proces. Oordelen en twijfel zaaien helpt daar niet bij. Interesse en oprechte steun wel.

Verder lezen?

Kusje er op!

Zoete kinderen.

The post Het verschil tussen een gezonde hechting en helikopter ouders. appeared first on DolleMoeder .

Doorslapen is geen doel.

Wed, 23 May 2018 12:51:00 GMT

Nee, echt niet. Ik vind doorslapen niet wenselijk. Sterker nog, ik hoop dat mijn kinderen nooit doorslapen. Ik hoop oprecht dat ze de rest van hun leven elke nacht een paar keer (half) wakker worden. Dat is namelijk gezond.

Hoe werkt slaap?

Ik heb er al best wat over geschreven . Slaap, en met name de slaap van kinderen, is een behoorlijk topic onder degenen die s’nachts voor kinderen zorgen. Op zich best logisch. Hoe jouw kind slaapt bepaald voor een groot deel hoe je zelf slaapt. Niet goed overigens, zo slapen de meeste ouders. Niet goed. Hoe komt dat nou?

Even een recap van eerdere stukken: iedereen slaapt in fases van lichte en diepe slaap. (Dat is een enorme oversimplificatie maar hier staat meer.) Tussen die fases door ben je bijna of even helemaal wakker. Dat heeft iedereen, ook als je je niets meer herinnerd de volgende dag.

Het idee dat we acht uur zonder merkbare onderbreking dienen te slapen klopt niet. We horen een waakzame slaap te hebben waarbij we onbewust onze omgeving in de gaten houden. We zijn immers prooidieren van nature. Met de uitvinding van huizen, bedden en kunstmatig licht is ons beeld van slaap veranderd, maar dat weten je genen niet. Die waakzame slaap zit nog steeds in je lijf.

Zo werkt het ook bij kinderen. Hun slaapcyclus is wel wat korter dan die van ons, maar het principe is hetzelfde. Het grote verschil is dat kleine kinderen hulp nodig hebben bij sommige lichamelijk functies. Om dezelfde reden dat je een boterham voor ze smeert is het belangrijk om ze te helpen in slaap te komen. Ook in die wakkere fases in de nacht.

Doorslapen kan gevaarlijk zijn.

Ja, echt. Doorslapen heeft een risico voor kinderen. Zie je, baby’s worden geboren met een onvolwassen ademhalingscentrum. Heel soms stoppen ze gewoon met ademhalen. Dat noemen we dan SIDS of wiegendood. Geforceerd doorslapen, bijvoorbeeld door in te bakeren, een hele grote papfles te geven of alleen te laten huilen in de nacht, resulteert in een diepere slaap. Om de een of andere reden denken we dat dat beter is dan ondiepe slaap. Niet dus!

Juist in die diepe slaap kan een adem stop komen en zonder de juiste stimuli (beweging, geluid, aanraking) komt er geen nieuwe adem. Doorslapen verhoogt letterlijk het risico dat je je kindje dood aantreft in een bed.

Voordat ik paniekerige berichten krijgt. Dit risico geld alleen voor geforceerd doorslapen. Als een kind na de eerste paar maanden vlakbij de moeder slaapt (die borstvoeding geeft, altijd reageert op signalen en niet inbakert) vanzelf gaat doorslapen dan is er niets aan de hand. Heel af en toe heb je er zo een.

Ik snap dat je moe bent.

Zoveel ouders zijn moe, echt heel moe. Ik snap dat, sterker nog, ik ben een van die oververmoeide ouders . Dat ligt niet aan een defect in onze kinderen maar aan een defect in onze maatschappij. Ik heb dit zo vaak gezegd; we horen elkaar veel meer te helpen. Degene die de nacht doet hoort niet de hele dag er bij te doen. Wie heeft er ooit gehoord van een baan waarbij je de nacht- en dagdienst draait!

Toch is het geen reden om rare verwachtingen te hebben van onze kinderen. Meer een reden om hulp te zoeken of op zijn allerminst begrip van andere ouders te krijgen. Doorslapen is gewoon niet iets wat mensen horen te doen. Het is geen doel, niet iets om te forceren, aan te leren of met liefdevol geduld op te wachten.

Dat betekend ook niet dat je tot ver na de pubertijd nog glaasjes drinken moet halen voor je kind. Net als die boterham smeren halen ze dat glaasje water uiteindelijk vanzelf. Iedereen blijft wakker worden in de nacht, maar hoe ouder ze worden, hoe meer ze dat zelf kunnen oplossen.

Dat hoef je niet aan te leren. Sterker nog, hoe minder je er de nadruk op legt, hoe beter het gaat. Het is echt een kwestie van geduld en uitslapen op de momenten dat iemand anders even voor je kind kan zorgen.

Stoppen met doorslapen.

Taalgebruik is belangrijk. Hoe we de wereld onder woorden brengen bepaald voor een deel hoe we haar ervaren. Ik zou zo graag zien dat we niet meer praten over doorslapen. Misschien een ander woord? Nachtelijke volwassenheid zou wel mooi zijn. Dan is het meteen duidelijk dat het niet iets is wat we in de eerste paar jaar kunnen verwachten. Ook is het niet absoluut. Volwassenheid is namelijk ook om hulp vragen als je er zelf niet meer uit komt.

Zelf vind ik nachtelijke volwassenheid normaal rond de leeftijd waarop ze hun ontbijt en lunch zelfstandig gaan pakken. Niet dat je ze dan nooit meer ziet in de nacht, ik heb zelf de Officier wel eens wakker gemaakt voor een knuffel na een nachtmerrie. Maar rond die tijd kan je redelijk verwachten dat je de meeste nachten naar eigen inzicht kan indelen.

Oh, en ik ga je een ding absoluut beloven. Hoewel je de wallen niet gaat missen garandeer ik je dat je, als het eenmaal over is, met weemoed terugdenkt aan dat kleine lijfje naast je en hoe fijn het was om zo nodig te zijn voor een ander.

Verder lezen?

Mijn kind is een slechte slaper.

Tien mythes over slaap en kinderen, deel 2.

The post Doorslapen is geen doel. appeared first on DolleMoeder .

Hechting tussen ouder en kind, kan het teveel?

Sat, 19 May 2018 11:21:00 GMT

Zelfstandigheid is ook belangrijk . Compleet ander proces maar ook iets wat je in je eerste tijd mee krijgt om dan de rest van je leven nodig te hebben. Zelfstandigheid is de wetenschap dat je dingen zelf kan of zal kunnen. Het is dus niet een peuter die zijn eigen boterham smeert, maar een intern gevoel van zelfvertrouwen.

Hechting en zelfstandigheid worden meestal als tegenovergestelde processen gezien en daar ligt de grote denkfout. Komen we straks meer op. Laten we het stukje zelfstandigheid even parkeren en verder praten over een onderwerp in de categorie hechting.

Je kind is te gehecht!

Moeders krijgen nogal eens te horen dat hun kind teveel aan haar gehecht is. Ik hoor het meestal bij een kleintje vanaf een jaar maar soms zelfs al bij baby’s van een paar weken! Geen geintje. Een baby van een paar weken, die haarzelf nog als een onderdeel van het moederlichaam ziet, die dat kort geleden verdorie letterlijk nog was! Die baby hoort juist aan een moederlijf te plakken ja!

Kinderen kunnen niet te gehecht zijn. Dat bestaat niet. Gewoon niet, nee, nope, echt niet. Kinderen kunnen afhankelijk zijn op een leeftijd waarop ze toch echt zelf die boterham horen te smeren, kinderen kunnen onzeker zijn, maar niet, nooit, never te gehecht.

Om maar meteen even heel duidelijk en letterlijk te zijn:

Zo kan ik er nog wel honderd verzinnen. Al dat gedrag is echt heel normaal, heel gezond zelfs. Kinderen plakken eerst heel stevig vast aan de primaire (en later aan de secundaire) hechtingsfiguur. Dat is goed, sterker nog, dat is heel belangrijk. De wereld wordt ontdekt vanaf het kleine naar het grote, niet andersom. (En ja, dat mag in eigen tempo. Flikker op met je schema’s!)

Waarom dan al dat commentaar?

Hoe komt het dan dat moeders (Het zijn ook altijd moeders hè, plakt een kind aan de vader dan krijgt de beste man niets dan complimenten.) zo vaak te horen krijgen dat ze te lief zijn, te veel knuffelen, hun kind te veel toegang geven tot de veiligheid van haar omhelzing?

Voor de overzichtelijkheid slaan we even de feministische discussie die hier achter zit over. (Ik weet! De Dolle Moeder die een feministische discussie overslaat! Dat we de dag mogen meemaken.) Iets met de manier waarop gevonden wordt dat we de keuzes van vrouwen ten alle tijden mogen betwisten. (Ik kon het net niet helemaal laten…)

Dat thema wat ik net even parkeerde, die zelfstandigheid. Pak die eens even terug. Het probleem zit hem er in dat we zelfstandigheid en hechting als tegenovergestelde processen zien. (Dat zei ik al, maar het is het waard om te herhalen.) Hechting is de beweging naar de ander toe en zelfstandigheid zou dan de geforceerde scheiding van de ander zijn. Dat is het niet!

Hechting en zelfstandigheid zijn twee uit elkaar voortvloeiende bewegingen. Parallel lopende golven. Twee bootjes naast elkaar. Zo iets. Ze zijn vriendjes! Naast de overweldigende behoefte aan connectie wordt ook elk kind geboren met een sluimerende behoefte aan zelfstandigheid . Als ouder ben je daar passief in. Voor beide hoef je niets meer te doen dan er zijn. Het is geen instructieboek, er zijn geen oefeningen, je kind hoef niet naar les. Gewoon er zijn. Hechting gebeurt vanzelf en als dat goed is gegaan dan komt die zelfstandigheid er spontaan bij. Het is zo simpel als dat.

Vergeten kennis.

Ik heb er al eens eerder wat over geschreven, maar met de industriële revolutie zijn we heel veel belangrijke kennis kwijtgeraakt. Kennis over kinderen, borstvoeding , hechting en over hoe kinderen zelfstandig worden.

Het begon aan de basis. Een paar vervelende heren wetenschappers gingen zich bemoeien met de opvoeding. Die ellende van rust, reinheid en regelmaat werd ingevoerd en een generatie kinderen groeide op met een ernstig verstoorde hechting. Als gevolg daarvan werden ze niet vanzelf zelfstandig. Zonder die veilige basis kan dat niet groeien.

Je zou zeggen dat diezelfde heren wetenschappers dan nog eens kritisch naar hun theorie kijken, maar, je raad het al, dat deden ze uiteraard niet. In plaats van hun eigen geklungel kreeg die ene knuffel die de moeder nog wel gaf de schuld!

Zo belachelijk streng als toen zijn we nu gelukkig niet (vaak) meer. Maar de erfenis is een feit. Hechting is verdacht en zelfstandigheid wordt niet meer begrepen. Ouders en kinderen krijgen geen vertrouwen meer om hun eigen, natuurlijke, ontwikkelingen door te maken.

Lieve moeder.

De volgende keer dat iemand zegt dat jouw kleintje te veel aan je hangt. Of als er geëist wordt dat ie bij een ander moet logeren, of als ze de borstvoeding de schuld geven van het huilen. Steek dan alsjeblieft je tong uit. Nee, geen geintje. Ik vraag je om letterlijk je tong uit te steken. Totaal respectloos, weet ik. Kan je ruzie van krijgen, snap ik. Maar het is een van de zeer weinige medicijnen tegen de twijfel en onzekerheid die met al die rotvragen en rotopmerkingen naar binnen kruipt.

Steek je tong uit en, als ze daar voor open staan, leg uit waarom je doet wat je doet. (Weten we allemaal het verschil tussen uitleggen en goedkeuring vragen?) Staan ze niet open? Loop dan lekker weg. Draai je om en knuffel verder.

Verder lezen?

Zelfstandig, laat mijn peuter het zelluf doen.

Ouderwetse opvoedkunde.

Wie heeft er een hechtingsprobleem?

The post Hechting tussen ouder en kind, kan het teveel? appeared first on DolleMoeder .

IJzer en veganisme; hoe zit dat nou?

Fri, 11 May 2018 13:59:00 GMT

Dan ook niet eens alleen de onopgeleide burger….nope…artsen. Mensen met een opleiding van negen tot twaalf jaar. Mensen op wiens advies je hoopt te kunnen vertrouwen. Best wel jammer en zo.

In de vage hoop dat mijn geschrijf ooit de juiste mensen bereikt ga ik proberen uit te leggen hoe het nu zit met die enge veganisten en hun wel heel goed verborgen ijzer tekort.

Hoeveel ijzer heb je nodig?

De basics; hoeveel van dat spul heb je nu per dag nodig? Je hebt, als het goed is, zo’n drie tot vijf gram ijzer in je lijf. Een spijker of acht, zeg maar. (Nee, echt. Kan je je dat voorstellen? Dat er genoeg ijzer in je lijf zit om een muur vol lijstjes te spijkeren?) Elke dag dien je dat aan te vullen met ongeveer 9 tot 15 milligram .

Even heel praktisch: als je ontbijt met bruine boterhammen met stroop, luncht met bruine boterhammen met hummus en s’avonds noedels met tofu en sesamzaadjes eet dan ben je er al. Werk af en toe een abrikoos, spinazie salade of bonen burrito weg en je zit er zelfs ruim overheen.

Eigenlijk is vrijwel elke instantie het er over eens dat je, als je gevarieerd eet en er geen onderliggende oorzaken zijn, je makkelijk genoeg ijzer binnen krijgt via je eten. Supplementen zijn niet standaard nodig.

Waar zit dat ijzer zoal in?

Om de een of andere reden denken veel mensen dat je ijzer alleen uit de spieren en organen van andere dieren kan halen. Nooit Popeye gekeken zeker. Er zijn behoorlijk wat plantaardige bronnen van ijzer. Hoe denk je anders dat die koe er aan komt?

Mijn twee favorieten zijn havermout en rode kidney bonen. Ik vind ze beide lekker en makkelijk te verwerken in een maaltijd. Kijk ook eens hier voor wat andere ideeën.

Het komt er echt op neer dat je, tenzij je heel eenzijdig eet, je niet speciaal op je ijzer inname hoeft te letten.

Opname vs inname.

Wat je eet qua ijzer is niet hetzelfde als wat je lijf opneemt. Dat geld voor iedereen en daar is rekening mee gehouden in de aanbevolen hoeveelheid.

Punt is dat sommige mensen echt minder opnemen dan anderen. Als je merkt dat je ondanks een goed voedingspatroon nog een ijzertekort hebt (doordat je symptomen ziet of via een bloed test) dan kan je naar je opname gaan kijken.

Mocht je dit lezen als niet-veganist, weet dan dat zuivel producten de opname van ijzer remmen. Heel eerlijk, buiten het ethiek verhaal, het is sowieso mijn advies om te stoppen met zuivel . Het is echt lang zo goed niet voor je als ons vroeger verteld werd. Heel vaak merk je dat als je geen zuivel meer consumeert dat er allerlei kwaaltjes verdwijnen. Dingen die je er niet snel mee zou associëren. Ongemerkt was je dan toch een beetje allergisch. Wat niet zo gek is, het is immers helemaal niet de bedoeling om als volwassene de zuigelingenvoeding van een andere diersoort weg te werken.

Maar goed, daar gaat het niet over. Nu gaat het over ijzer. Het volgende wat je kan proberen is je inname van vitamine C wat verhogen. Niet per se via een supplement, liever iets eten met vit C bij elke maaltijd. Dat helpt enorm met het opnemen van ijzer.

Hoef je ook niet te moeilijk over te denken. Kiwi door de havermout, een tomaat op de boterham voor lunch en rode paprika door het avondeten bijvoorbeeld.

Een andere tip die ik ooit kreeg was een probiotica. Een van De Jongens had vroeger een behoorlijk probleem met het opnemen van ijzer. We gaven hem regelmatig een kuurtje omdat ie weer van die wallen kreeg. Tot iemand me ooit zei dat probiotica de darm kunnen helpen om de aanwezige ijzer beter te verwerken. Het joch is sindsdien een stuk gelukkiger en wallenvrij. (Het is niet een op een, maar wallen en een bleke huid kunnen een teken van een ijzertekort zijn.)

Toch een supplement?

Het kan voorkomen dat je toch eens een supplement nodig hebt. Omdat je kinderen nu eenmaal niet kan dwangvoederen of omdat er gewoon even te veel van je gevraagd wordt. Qua ijzer is er een hoop te halen. Loop een willekeurige drogist binnen er er staat een hele rij aan potjes. Toch ben ik daar geen fan van.

Ik hou van Floradix Floravital. Dat is een drankje waar plantenextracten in zitten. Geheel natuurlijk, zonder toegevoegde suikers, prima weg te krijgen en het werkt als een tierelier. Kindertip: zet een keer Asterix en Obelix op en zeg je kinderen dat je een flesje van de toverdrank hebt gekocht. Gaat het zo naar binnen.

Verder lezen?

Tien vragen die iedereen durft te stellen aan de ouders van veganistische kinderen.

Ja, maar wat eet zo’n veganist dan?

The post IJzer en veganisme; hoe zit dat nou? appeared first on DolleMoeder .

Foto tips; Hoe maak je een leuke kinderfoto.

Sat, 05 May 2018 09:02:00 GMT

Om het belachelijk dure fotografie diploma aan mijn muur maar eens te verantwoorden dacht ik een leuk stukje te schrijven over het maken van foto’s. Kinderfoto’s welteverstaan. Als we dan toch onze social media volgooien met afbeeldingen van onze kroost, dan op z’n minst met mooie plaatjes.

Moet ik natuurlijk wel eerlijk zegen dat je deze tips ook op andere onderwerpen los kan laten. Nou ja…andere modellen dan. Landschapsfotografie ben ik echt heel slecht in, daar wil je geen tips over van mij.

Alles wat ik vandaag vertel is te gebruiken met je telefoon of simpele camera. Geen dure gadgets en dure software nodig. Zo houden we het een beetje haalbaar en zo.

Bij deze, vijf trucjes om album waardige plaatjes van je kinderen te maken. (Maakt er nog iemand papieren fotoalbums? Ik probeer het maar loop hopeloos achter.)

Let op je perspectief.

Hier zie je niet zo veel. Nou ja, warrig haar vooral.

Beetje de eerste inkopper. Kinderen zijn over het algemeen kleiner dan wij. Als je vanaf je eigen ooghoogte schiet krijg je van die veel-haar-groot-hoofd-klein-lijf foto’s. Zak eens door je knieën, dat helpt. Of beter nog, ga voor de gein eens echt laag. (Ja, dan moet je op de grond liggen. Ja, dan zie je er raar uit. Doe je toch al met zakken vol speelgoed, ongekamd haar en slepend met het fietsje wat je kind per se mee moest en waar ie na vijf meter niet meer op wou fietsen.)

Zo zie je de coole paardenbloem actie!

Klimmen ze ergens op dan is het wel weer leuk te blijven staan. Dat accentueert de hoogte. Wil je dat verder accentueren? Dan ga je gewoon weer door je knieën. Zo lijkt die kleine glijbaan net een ding uit een gevaarlijk pretpark. Leuk om oma mee op de kast te jagen.

Flits eens in de zon.

Wie ben jij eigenlijk?

Echt goed omgaan met een flitser is hogere wiskunde en vereist allerlei dure apparatuur. Op mijn telefoon laat ik het ding in het donker juist uit staan. Anders flitsje zo de hele sfeer weg.

In de zon zet ik het ding juist wel weer aan. Klinkt raar, is het niet. Ze zon is namelijk best wel een felle lichtbron. Als ie direct op je kind schijnt krijg je van die knijpoogjes, dus wacht je natuurlijk op een moment waarop de kleine juist de zon in de rug heeft…..om vervolgens een donker silhouet op de foto te zetten. Ook weer niet helemaal de bedoeling.

Zo ken ik je weer!

Als je dan die flits aanzet heb je een lekker dramatisch belichte achtergrond en een mooi verlicht kind. Ziet er best wel fancy uit als je het goed doet.

Overigens werkt dit ook bij middag foto’s. Je weet wel, met een fel zonnetje die harde schaduwen werpt precies op de oogkassen. Lijkt het ineens alsof je kind spontaan zwaar gothic is geworden. Een flitsje vult dat net in en maakt de ogen wat meer levendig.

Wat gebeurt er op de achtergrond?

Lantaarnpaal uit je hoofd!

Ken je die “ waar is Wally? ‘ zoekplaatjes? Dat is precies het tegenovergestelde van wat je wilt voor een leuk kinderportret. Wally is moeilijk te vinden omdat de achtergrond (oké, en voorgrond en alle andere grond) heel druk is, dus doen wij het andersom. Een rustige achtergrond legt de aandacht op het onderwerp (jouw geweldige nazaten) en maakt het plaatje prettig om naar te kijken.

Zo ie is een beetje fashion cool. (oké, eigenlijk was ie gewoon helemaal klaar met zijn fotograferende moeder.)

Het is niet nodig om meteen een studio te boeken, wees eens creatief met je omgeving. Een stenen muur, een heg, het strand. Allemaal fijne achtergronden. Voor spontane plaatjes loont het om heel even te kijken wat een stap naar links of rechts doet. Soms is een stap opzij net genoeg om de achtergrond van tien andere kinderen naar een houten schutting te krijgen. Vergeet ook de eerste tip niet. Ga laag. De lucht is altijd bruikbaar. Misschien dan wel weer even die flits tip gebruiken.

Zet de focus waar hij hoort.

Wat gebeurt er op dat plein?

Bij een dure camera kan je de instelling zo aanpassen dat alleen jouw onderwerp scherp is. De achter en voorgrond worden wazig en ik heb net uitgelegd waarom dat fijn is. Zo focust de kijker (aka oma) letterlijk waar jij dat wilt (op de snotneus van de dreumes).

Zo zien we waar het om gaat….een positieve dude!

Zonder dure camera kan het vaak ook. Kijk eens rond in de software van je camera app of op je kleine digitaaltje . Vaak zit er een portret modus op. Iets wat de achtergrond wazig maakt. Het kan iets met “aperture”, “focus”, “portrait” of “close up” heten. Kwestie van proberen. Het leuke van digitaal is dat je meteen ziet wat je doen.

Wel even een waarschuwing; met rennende kinderen is dit misschien niet helemaal de truc die handig is. Als maar een kleine doorsnede van je beeld scherp is rent een kind daar snel uit. Het vereist wat handigheid om geen wazige koter te krijgen. Mijn eigen telefoon heeft een absoluut briljante functie waarbij ik de scherpte achteraf kan aanpassen. Eerlijk gezegd is de camera en camera software de hele reden dat ik deze smartphone gekocht heb. Verder heb ik helemaal geen last van beroepsdeformatie hoor….

Gebruik filters….met beleid.

Op zich best leuk. Met oma op de foto.

Vroeger waren foto filters gekleurde glazen rondjes die je op je lens schroeft. Vroeger is over. Nu zijn filters de kleine software programma’s die je achteraf over een foto kan gooien om de boel wat op te pimpen.

Ik ben er wel fan van. Kijk, een slechte foto kan je niet goed maken met filters, maar een leuke foto kan er leuker van worden. Gebruik ze wel met beleid. Niet alle filters zijn mooi (kuch..kuch…waterdruppels of sterretjes op je beeld..kuch..kuch) maar sommige voegen echt iets toe.

Na een hoop gepruts net even wat leuker. (Ter info: twee filters en vier bewerkingen.)

Ik gebruik nog wel eens twee of drie verschillende filters om een plaatje op te leuken. De een doet bijvoorbeeld iets met schaduwen, de ander met de kleur en de laatste geeft weer een leuk retro effect. Meestal kan je de intensiteit van een filter ook bijstellen. Door die vrij laag te zetten wordt het effect ervan niet overdreven…ja…tenzij je dat wilt natuurlijk.

Werk je met een digitale point-and-shoot dan zitten er soms filters ingebouwd, kwestie van in de menu’s zoeken.

Als laatste heeft elk social media platform tegenwoordig ook zijn eigen filters. Dus ook als je niet met je telefoon schiet kan je relatief simpel toegang vinden tot oppimp mogelijkheden.

Welke foto apps gebruik ik?

Dit is hartstikke subjectief en alleen nuttig voor Android gebruikers. Oh, en het veranderd ook nog eens met tijd…duuusssss, lees je dit in de toekomst neem het dan met een lekkere korrel zout.

Disclaimer over; dan nu apps. Meestal gebruik ik de ingebouwde software van mijn camera programma. Die heeft best wat leuke opties. Heb je niet zoveel aan tenzij jij ook een Huawei in je zak hebt. Hoewel, bijna elke telefoon komt tegenwoordig met ingebouwde programma’s.

Verder hou ik wel van Snapseed , Blackcam (voor echt leuke zwart/wit beelden) en Pixlr . (Die geeft veel mogelijkheden om alleen een deel van de foto te bewerken.)

De Photoshop apps vind ik niet echt wat. Niet intuïtief qua gebruik, vrijwel elke functie is ondergebracht in een aparte app en ze willen constant dat je een account aanmaakt.

Kijk rond in de app store van jouw telefoon en probeer af en toe eens iets. Als ik echt los ga op een foto dan gebruik ik rustig meerdere apps om het eindresultaat te bereiken wat ik wil.

In conclusie; niet moeilijk doen.

Weet je wat een kinderfoto vooral moet zijn? Gewoon leuk. Al die tips van mij, dat zijn maar ideetjes. Als professioneel fotograaf (en ik heb een diploma dus ik mag dat zeggen dus lekker puh) vind ik dat familie foto’s ook gewoon kiekjes mogen zijn.

Natuurlijk is het leuk om net even het mooie licht te vangen, maar uiteindelijk gaat het er om dat je je kind in zo veel mogelijk grappige, ontroerende, verrassende en vooral gekke plaatjes vastlegt. Je moet toch iets hebben om ze later mee te chanteren. (Grapje!)

Verder lezen?

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

Het zelfbeeld van mijn dochter.

The post Foto tips; Hoe maak je een leuke kinderfoto. appeared first on DolleMoeder .

De aanrechtsubsidie verdwijnt en daar ben ik flink boos om.

Wed, 25 Apr 2018 15:55:00 GMT

Ik kwam laatst dit artikel tegen en dat was een mooi moment om flink pissig te worden. De overdraagbare algemene heffingskorting voor de minstverdienende partner, oftewel de aanrechtsubsidie, verdwijnt. Heel kort door de bocht is dat een regeling waarbij een weinig of niets verdienend persoon via haar of zijn partner toch een leuke belasting teruggave kan krijgen.

Eigenlijk is dat al oud nieuws. Een kleine tien jaar geleden had het kabinet Balkenende al bedacht dat deze belastingkorting maar weg moet. Sindsdien is het jaarlijks minder geworden. Nu is het weer in het nieuws omdat de Hoge Raad heeft besloten dat het mag, dat afbouwen, ook als mensen daardoor onder het bestaansminimum komen. Leuk wel.

Ik snap heel goed dat er gezinnen zijn die hierdoor in de problemen komen. Mensen die het net redden, maar door de ruime honderd euro minder per maand de huur niet meer kunnen betalen. Dat is behoorlijk klote maar toevallig net niet waar ik me vandaag boos over maak. (Overigens wil dat niet zeggen dat het geen zeer geschikt onderwerp is om eens flink neidig over te worden.) Het stukje waar ik me op focus is…hoe kan het ook anders…de feministische inslag.

Waarom verdwijnt de aanrechtsubsidie?

De maatregel is genomen om de arbeidsdeelname te stimuleren en maakt daarbij een hele grove fout. Alleen betaald werk buitenshuis wordt hier als arbeid gezien. Ergens lijkt het idee te heersen dat die andere partner de hele of halve dag niets zit te doen op de bank. Dat is dus absoluut onzin!

Vrijwel altijd is de partner die minder of geen betaald werk doet drukker dan de ander. Met zorg voor kinderen bijvoorbeeld, of zorg voor bejaarde ouders. Oh, en wat dacht je van belangrijk vrijwilligerswerk? Onze overheid wil tegelijkertijd een participatiemaatschappij en een samenleving waarbij iedereen full time werkt. Dat gaat niet ja! Weet je hoe dat heet? Van twee walletjes eten.

Juist het werk wat traditioneel door vrouwen wordt gedaan, het zorgen voor diegenen die dat (nog of niet meer) niet zelf kunnen, die arbeid krijgt nu een trap na. Die wordt ingedeeld als niet echt, niet waardevol. Je kan beter veertig uur op een kantoor zitten en een ander betalen om de hele dag voor je kroost te zorgen, of oma gewoon alleen laten zitten, of het buurtcentrum laten afsterven. Zolang je maar braaf loonbelasting afdraagt.

Wat is arbeid?

Arbeid is al het werk wat we doen om onze samenleving te laten draaien. Arbeid is straten maken, medische zorg verlenen, verslagen schijven en lesgeven. Maar arbeid is ook luiers verschonen, eten geven, wegbrengen, een potluck organiseren, boodschappen doen voor een ander en een praatje maken met de eenzame buurman. Sterker nog, arbeid is zelfs leren fietsen, woordjes zeggen, breed lachen, een les leren en een opstel schrijven.

Al die dingen en veel meer zijn nodig voor onze samenleving. Ja, zelfs in pluchen stoelen vergaderen over wie en wat er nu echt toe doet, is arbeid. Dus doe je werk! (Ik kijk naar jullie, politici!)

Wat vinden we belangrijk?

Het gaat mij niet eens specifiek om die subsidie. Het gaat mij om de boodschap die we sturen door het af te schaffen. Tegen hordes mensen, voornamelijk vrouwen, wordt luid en duidelijk gezegd dat wat zij doen niet belangrijk is, er niet genoeg toe doet. Dat elke overbodige typslaaf, elke bliepmiep en elke putjesschepper belangrijker zijn dan zij.

Daar wordt ik pissig om, goed pissig zelfs. Ik stel voor dat we al die kinderen, ouderen en eenzame buren op het binnenhof zetten. Dan mogen de regeerders van ons land eens voor ze zorgen. Horen we aan het eind van de dag wel of ze het arbeid vinden of niet.

The post De aanrechtsubsidie verdwijnt en daar ben ik flink boos om. appeared first on DolleMoeder .

Zelfstandig; laat mijn peuter het zelluf doen.

Sat, 21 Apr 2018 19:15:00 GMT

Zo was ik laatst in een binnenspeeltuin. Geweldige plekken overigens. Ik weet dat niet iedereen er gek op is maar ik ben fan. De toegangsprijs is een soort van redelijk, je kan er thee drinken en de kinderen kunnen totaal los op een regenachtige dag. Het geluid stoort me niet, maar dat komt waarschijnlijk door jarenlang zwemles geven. Een zwembad galmt veel erger.

De Peuter heeft besloten dat ze groot is en niet meer beperkt wil zijn tot het deel voor ukkies. Aangezien er toch geen houden aan is en ik er eerlijk gezegd wel vertrouwen in heb, laat ik haar en beperk ik me tot de boel van een afstand in de gaten houden. Dat gaat prima, ze klimt over of om de hindernissen heen en kan lekker haar ding doen.

Daar komt de hulpouder.

Punt is dat er ook volwassenen in die toestellen rondlopen, meestal achter een andere peuter aan. Prima, jouw kind, jij weet hoe dichtbij je wil blijven. Maar dan komt het volgende; de Peuter probeert ergens op/in/overheen te klimmen en dat lukt niet direct. De lieve ouder in de buurt ziet dat en gaat haar ongevraagd helpen. Leuk bedoeld hoor, maar echt handig is het niet.

Zie je, mijn kleine wervelwind was lekker aan het wervelen. Mocht ze iets tegenkomen waar ze echt te klein voor is, dan zie ik haar oplossingen zoeken of gewoon iets anders proberen. Meestal lukt het bij een volgend bezoek wel en zo ervaart ze haar grenzen en hoe ze steeds groter wordt.

De ‘hulpouder’ verstoort dat proces. Ik zie echt een verandering in de Peuter na zo’n aanvaring. Zolang die betreffende volwassene in de buurt is kan ze ineens veel minder. Gelukkig lijkt het effect tijdelijk, maar ik vind het toch niet zo leuk.

Laat ze het zelf doen.

De binnenspeeltuin is maar een enkel voorbeeld. Ik zie hetzelfde proces veel vaker, ook omgekeerd. Andere kinderen die ineens een stuk zelfstandiger worden wanneer hun hulpvaardige ouder uit de buurt is. We denken vaak dat we kinderen helpen, maar eigenlijk geven we ze een boodschap van afhankelijkheid. We zeggen dat we geen vertrouwen hebben en maken zo een self fulfilling prophecy.

Het is echt niet zo dat ik mijn kinderen nooit help. Een taak samen doen is ook een vaardigheid. Ik wacht wel totdat ze om hulp vragen, of liever gezegd, dat probeer ik. Want de drang om te helpen is groot, ook bij mij. Heel gek is dat. Ik weet dat het beter is om mijn kinderen aan te laten klooien, maar soms is die helpende hand er voordat ik er erg in heb. Product van mijn (maatschappelijke) opvoeding denk ik. Hoe dan ook, ik doe mijn best en het lijkt te helpen. De Peuter laat zich door niets en niemand tegen houden en als ze iets zelf wil doen maakt het niet uit hoeveel haast we hebben, ze moet en ze zal het zelf doen. (Van die momenten dat ik al laat bent en ze langzaam en onhandig zelf in de autostoel wil klimmen en zelf haar riem om doet….en ik er naast sta heel hard mijn ongeduld binnen te houden.)

Andere culturen.

Ik heb hier eerder over gepraat maar een echte aanrader is The Continuüm Concept van Jean Liedloff. Ze vertelt in dat boek hoe een andere cultuur met kinderen omgaat. Bij een inheemse stam ziet ze dat kleine kinderen volledig vertrouwd worden en zeer zelfstandig zijn.

Door verschillende tijden en in verschillende culturen wordt er anders tegen onze kroost aangekeken. Hier en nu hebben we de neiging om kleintjes als incapabel en inherent onveilig te zien. Heeft veel te maken met onze angstcultuur. Als we ze steeds zo zien en steeds die boodschap geven dan gaan ze naar ons luisteren, ten nadele van hun eigen ontwikkeling.

Het is belangrijk om te beseffen dat die mentaliteit niet universeel is en dus bij ons ook anders kan. Misschien niet alles in èèn keer, maar wel met kleine stapjes.

Alle kinderen zijn zelfstandig.

Het is absoluut inherent aan kinderen om een plek in onze wereld te zoeken. In principe willen ze allemaal, zonder uitzondering, zelfstandig zijn. De een is iets meer assertief in het opeisen van dat recht dan de ander, maar de drang is er altijd. Totdat volwassenen zich er mee gaan bemoeien.

Afhankelijke kinderen zijn gecreëerd. Daar ben ik absoluut van overtuigd. Let dan wel op dat afhankelijkheid en verlegenheid twee heel verschillende dingen zijn. Verlegen of terughoudend zijn is niet verkeerd, het is een karaktertrek. Het probleem komt als terughoudende kinderen afhankelijk gemaakt worden. Ik heb de volwassenen gezien die daar uit voort komen. Niet fijn.

Natuurlijk simplificeer ik nu een ingewikkeld proces, maar de kern klopt. Het doel van een jeugd is kennismaken met en een plek vinden in de maatschappij waarin we verwacht worden te functioneren. Dat kan je niet voor een ander doen, dat gaat echt alleen met vallen en opstaan. Waar volwassenen de jonge ontdekkers te veel hinderen wordt het proces verstoord en daarmee ook de uitkomst. Wij hebben dus een verantwoordelijkheid naar de volgende generatie toe. Niet om ze te beschermen maar om hun zelfvertrouwen intact te laten.

Het verschil tussen afhankelijk zijn en iemand nodig hebben.

Overigens, voordat mijn mening heel verkeerd wordt opgevat; een zelfstandig kind kan best een borst nodig hebben om in slaap te vallen. (Om maar een voorbeeld te noemen.) Onafhankelijkheid creëer je niet door een kind te negeren of rare dingen van ze te verwachten (doorslapen en zo). Alle kinderen zijn in beginsel al zelfstandig, dat is niet iets wat je leert zoals het alfabet.

Als een kind om hulp vraagt (bijvoorbeeld door te huilen) kan je die best geven. Probeer alleen de hulpvaardige handen thuis te houden als je niets gevraagd wordt. Dat is moeilijk, ook voor mij, zeker als ik haast heb. Het is ook belangrijk. Helpen stuurt de boodschap dat diegene die je helpt iets niet zelf kan. Dat is niet altijd erg. Ik heb bijvoorbeeld geen verstand van hypotheken en dus vraag ik hulp aan een makelaar als ik er eentje nodig heb. Een kind wat een veter niet kan strikken heeft niets aan een boodschap dat ze het wel kan, dat is namelijk niet zo. Een kind wat, na de kunst af te kijken, wil proberen een veter te strikken heeft wel dat vertrouwen nodig.

Verder lezen?|

Mijn kind is een slechte slaper!

Zorgen veiligheidsmaatregelen voor meer veiligheid?

The post Zelfstandig; laat mijn peuter het zelluf doen. appeared first on DolleMoeder .

Mijn favoriete kinderspeelgoed.

Sat, 14 Apr 2018 12:01:00 GMT

Ons hele huis ligt vol kinderspeelgoed. Ondanks mijn voornemen (ooit, in een ver verleden) om maar een paar echt leuke dingen in huis te hebben, liggen alle kasten, lades, hoekjes en, laten we eerlijk zijn, de vloer vol met speelgoed.

Het stomme is dat kinderen niet veel nodig hebben om zich te vermaken. Officier Pappa merkte laatst nog op dat de Peuter vooral speelt met gebruiksvoorwerpen, niet met de dure dingen die we er speciaal voor gekocht hebben.

Oh, en dan de plastic rommel! De eerste jaren lukt het nog wel om dat onder controle te houden, maar op een gegeven moment stroomt het spul je huis in. Via cadeaus, uitdeelonzin, zakgelduitgaves en mijn eigen zwakke momenten in de winkel komen er van die felgekleurde wegwerp prutsels naar binnen. Van dat spul wat er zoooooo aantrekkelijk uit ziet maar meestal binnen een dag stuk gaat. Ik kan niet krachtig genoeg zeggen wat een hekel ik heb aan dat spul. Toch is het niet eens mijn meest gehate speelgoed, die categorie komt onderaan dit artikel.

Ondertussen heb ik een decennia aan ervaring met kinderspeelgoed en durf ik best te beweren dat ik er kijk op heb. Tussen de rommel en de eindeloze knuffels zijn er een aantal dingen die leuk blijven, heel blijven en waar keer op keer weer mee gespeeld wordt. Die wil ik vandaag in het zonnetje zetten.

Bij deze dus, een selectie uit mijn favoriete kinderspeelgoed.

Lego en Duplo.

Absoluut bovenaan mijn lijstje. Ja, het is plastic maar het is niet stuk te krijgen. De kleine steentjes gaan meerdere generaties mee en blijven leuk. Het spreekt creativiteit aan bij het vrij bouwen en de sets leren kinderen methodisch te werken. (Laten we eerlijk zijn, een lego batmobile is gewoon training om later die IKEA meubels in elkaar te zetten.)

Het grote nadeel is dat je de kleine onderdelen uiteindelijk overal terug vindt. Of zijn dat alleen mijn kinderen die het spul door het hele huis weten te verspreiden?

Kapla.

Om in de bouw categorie te blijven: Kapla . Kleine, houten staafjes waarmee je kan maken wat je wilt. Bouwwerken, patronen, figuren. Het is nog vrijer dan Lego en lekker hippie verantwoord. (Hout dus.)

In mijn ervaring gebeurt het spelen in fases. Wanneer ze het voor het eerst zien zijn de meeste kinderen erg enthousiast. Ze spelen er veel mee en maken alles wat ze kunnen. Dan lijkt de interesse over. Gooi de staafjes niet weg (doe dat sowieso niet, je kan ze altijd beter door verkopen of weg geven) maar zet ze uit de weg. Na een tijdje her ontdekken ze het weer. De kinderen kunnen dan meer en zijn weer opnieuw enthousiast. Dit heeft zich in mijn huis al een paar keer herhaald.

Nu ik er aan denk….ik ga ze vanmiddag eens van zolder halen. Kijken wat ze er nu mee doen.

Verkleedkleren.

De Peuter is er weg van en de Grote Jongens komen nog steeds bij elk speelafspraakje in kostuum naar beneden. Als ik eerlijk ben vind ik het zelf ook nog leuk om verkleed te zijn.

In de jaren hebben we een redelijke voorraad opgebouwd. Het helpt om een beetje kwaliteit te kopen, maar eerlijk gezegd houden zelfs de mindere stukken zich goed. Af en toe gooi ik het hele zooitje in de was (op een voorzichtig programma) en de polyester pakjes drogen wel lekker snel.

De thema’s veranderen wat met de jaren. Nu zijn er Ninja’s en Ridders bij gekomen, vroeger waren het draken en Sesamstraat. Uiteraard houdt juist mijn peuter van prinsessenjurken (ik zelf dus eeeecht niet), maar goed, dan krijgt ze ook een hele mooie.

Speeltent.

Even eerlijk, deze blijft iets minder lang leuk dan de rest. De Grote Jongens zijn er wel een beetje overheen. (Behalve als ze met de Peuter spelen, wat dan eigenlijk wel weer heel schattig is).

Toch is dit een favoriet van mij. Een mooie speeltent ziet er zo leuk uit, kan mee naar buiten en is redelijk duurzaam. Het is voor kinderen belangrijk om een eigen wereld te creëren. Ergens waar ze een beetje buiten zicht kunnen spelen. Een tent is daar heel geschikt voor.

Leer wel van mijn fouten en blijf weg van de plastic pop-up dingen. Ja, ze zijn lekker makkelijk met opzetten (maar vreselijk met inpakken) en veel lichter dan de hout-en-katoenen tegenhangers. Maar ze zijn zweterig, instabiel, na een paar keer spelen kapot en eerlijk gezegd….lelijk. Dan liever een beetje sjouwen voor een prachtige tipi.

Houten Boog.

Nee, niet zo’n ding met pijlen, zo’n gebogen stuk hout waar je op kan balanceren. Wij hebben er nu een jaar eentje in huis en ik ben er nog steeds blij mee. Ja, het is best een groot ding in mijn best kleine woonkamer maar het is het zo waard. De Peuter speelt er vaak mee. Als balansbord, als glijbaan en als over/onder kruip ding.

Even heel eerlijk, ik heb geen echte Wobbel , maar een ander merk boog (‘mijn’ merk bestaat niet meer). Er zijn meerdere aanbieders (en nee, Wobbel was niet de eerste) dus zoek iets wat bij jouw budget past. De bogen van goede kwaliteit zijn nooit heel goedkoop, maar wij hebben het opgelost door een bijdrage te vragen van iedereen op een verjaardag. (Een verjaardag van de Peuter bedoel ik hè. Niet dat ik op willekeurige verjaardagen met de pet rond ga of zo. Dat is niet netjes…..misschien wel lucratief…maar niet netjes.)

Minecraft.

Als laatste wil ik toch ook een computerspel noemen. Ook dat is speelgoed en in onze digitale maatschappij leert het belangrijke vaardigheden.

De Grote Jongens hebben tegenwoordig een playstation en ik heb geen spijt van de aankoop. Oké, misschien soms als ze weer eens ruzie hebben over wie welk poppetje mag zijn. Verder ben ik erg tevreden over het ding. Ik heb zicht op wat ze doen, ik bepaal welke spellen er in huis zijn en het is een stuk socialer dan ieder achter een eigen tablet (wat ze voorheen deden).

Van de spellen die we hebben ben ik erg gecharmeerd van Minecraft. Eigenlijk om precies dezelfde reden waarom ik van Lego en Kapla hou. Het is niets. Het is een platform om mee te bouwen in plaats van een vooraf ingevulde activiteit. Sterker nog, dat heeft al mijn favoriete kinderspeelgoed met elkaar gemeen; het laat de speler vrij in een fantasiewereld.

Bonus: mijn meest gehate kinderspeelgoed.

Van die dingen waarbij je op een knopje drukt en dan maakt het geluid. Alles in die categorie heb ik een hekel aan.

Echt, als je ouders kent die je niet mag, doe hun kinderen dan zo’n boerderij-met-geluidjes of een trein-met-tjoektjoek-knop cadeau. Niet alleen wordt je overdag helemaal gek van de alsmaar herhalende aanval op je trommelvliezen, je kan er van op aan dat je kroost het spul mee naar bed wil….en op de knopjes drukt als ze midden in de nacht wakker worden…waarna jij tegen het plafond zit van schrik en denkt dat de aliens je aanvallen. Waargebeurd verhaal.

Verder lezen?

Zeven cosmetische die ik wel nodig heb.

Eetbaar slijm.

Mijn huis is een kinderhuis.

The post Mijn favoriete kinderspeelgoed. appeared first on DolleMoeder .

Rokende ouders: oordeel of begrip?

Sat, 07 Apr 2018 19:02:00 GMT

Rokende ouders zijn tegenwoordig het toonbeeld van onverantwoordelijkheid. Met een peuk achter de kinderwagen of naast de speeltuin, als rookvrije ouder is het heel makkelijk om te oordelen. Ze doen iets wat de gezondheid van hun kind direct benadeeld. We weten allemaal dat je behoort te stoppen zodra de kinderwens de kop op steekt. Stoppen met roken is natuurlijk heel makkelijk en iedereen die dat niet kan wordt ervan verdacht toch niet zo heel veel van de kleine spruit te houden. Of in ieder geval, niet zoveel als jij geeft om jouw nageslacht.

Het is ook opvallend een klassending. De zogenaamde hoge klasse staat zich moreel superieur te voelen met tas vol bio groenten in de hand tegenover de ‘laagopgeleide’ (wat een rot term) ouder die naast de goedkope buggy een peuk op steekt. Zo heel ver zat Aldous Huxley er toch niet naast.

Wat zeggen de specialisten?

Laten we wel wezen; iedereen weet dat roken slecht is en dat roken in de buurt van kinderen nog slechter is. Ik ga dat vandaag niet goed praten. Het is absoluut belangrijk voor kinderen om zo rookvrij mogelijk op te groeien.

We weten steeds meer over de schadelijke gevolgen van sigarettenrook. Ooit dachten we zelfs dat het gezond was. Toen dat het alleen de roker schaadt. Nu weten we wat tweedehandsrook en tegenwoordig zelfs wat derdehandsrook is. Het komt er op neer dat er geen veilige manier is om te roken. Niet voor jezelf, niet voor je kinderen en niet eens voor de mensen die na jou in je huis wonen. Rook blijft hangen en doet schade.

Hoeveel ouders er roken is moeilijk te zeggen. In 2014 gaf 11% van ouders toe in huis te roken, maar dat zegt niets over de buitenrokers en de stiekemrokers. Maar weet je wat ik echt mis? Een onderzoek naar de motivatie van rokende ouders. Niemand lijkt ze te vragen waarom. Er is een impliciet oordeel dat rokende ouders het doen omdat ze nu eenmaal verslaafd zijn en ze niet beter weten, of niet de wilskracht hebben om te stoppen. Volgens mij klopt daar iets niet.

Wat is het alternatief?

Als ik een rokende ouder zie probeer ik me altijd af te vragen wat het alternatief is voor ze. En dan bedoel ik geen e-sigaret of zelfhulp boek . Er is een reden dat ze roken en eerlijk gezegd, als het de keuze is tussen een woedeaanval tegenover je kind of een peuk, dan kan ik de peuk best begrijpen.

Ik denk dat je heel redelijk mag aannemen dat elke ouder die rookt echt wel weet dat het schadelijk is. Verder kan je er ook vanuit gaan dat ouders over het algemeen het beste voor hebben met hun kinderen. Ik denk dat het eerder onvermogen is dan onwil. Dat het roken, of wat dat betreft welke verslaving dan ook, een manier is om om te gaan met de omstandigheden waarin ze leven. Dat zomaar de sigaretten weg doen leidt tot gedrag wat nog schadelijker is. Een roker rookt ook niet voor de lol.

Hoe kunnen we wel helpen?

Begin eens met dit stuk te lezen. Kort door de bocht: verslaving gebeurt omdat we te weinig connectie hebben, wat ook meteen de oplossing is….nou ja…bij ratten dan. Bij mensen is alles ingewikkeld, maar het komt op hetzelfde principe neer. Als je iemand wil helpen met welke verslaving dan ook; zoek connectie. Wees een stamlid.

Jammer genoeg is dat met rokende ouders juist het tegenovergestelde van wat we doen. We oordelen en isoleren. We leggen de last volledig op de schouders van iemand die al te veel draagt in plaats van de oorzaak in de groep te zoeken.

Voor alle duidelijkheid (en opvallend dat ik de behoefte om dit te zeggen niet kan weerstaan); ik rook niet. Ooit wel gedaan hoor, maar al jaren niet meer. Toch weet ik wel hoe het is, niet willen roken maar weten dat het alternatief slechter is. En als we eerlijk zijn weten we misschien allemaal wel hoe dat is. Niet per se die stomme sigaretten, maar wel die keuze. De keuze tussen kwaad en erger.

Het allerlaatste wat een ouder, nee, een mens, die probeert te leven met het minste kwaad nodig heeft is een oordeel. Met een beetje begrip, een arm om een schouder en een goede pot thee komen we een heel stuk verder.

Verder lezen?

Zijn we telefoon zombies geworden?

Vijf dingen die je een ouder kado kan doen in plaats van badschuim.

The post Rokende ouders: oordeel of begrip? appeared first on DolleMoeder .

Met je peuter het huis uit komen in tien simpele stappen.

Sat, 31 Mar 2018 14:11:00 GMT

Een peuter heeft een eigen wil en een eigen agenda. Dat is mooi. Het is namelijk de bedoeling om ze op te voeden tot zelfstandige, kritische, mensen. Helaas hebben peuters ook het meegaand vermogen van een berg (wel eens een berg met je mee gekregen?) dus is het nog wel eens lastig om….eeehhh…wat dan ook te doen. Het huis uit komen bijvoorbeeld.

Vrees niet! Met deze tien simpele stappen is het probleem zo opgelost. Hoe krijg je een peuter mee naar buiten in overzichtelijke stappen.

Stap 1: Kleed de peuter aan.

Peuters hebben een aversie tegen kleren. Omgevingstemperatuur lijkt daarbij geen factor te zijn. Hartje winter kan men nog het mooie spektakel van een blote peuter zien rennen met een wanhopig broekzwaaiende ouder er achter aan.

Dus kleding, liefst om de peuter. Het is heel belangrijk om enig mode gevoel wat je hebt compleet te laten varen en je kind om te kopen met felle kleuren, zelf uitgezochte combinaties en bekende tekenfilmfiguren als print. Na de bevalling en de spuitpoep fase heb je toch geen enkele schaamte meer over, dus loop je rustig naast een mini mens met roze glitter maillot en fel oranje Donald Duck trui.

Het eigenlijke aankleden is een combinatie van worstelpartij en politiek debat. Smeken helpt niet, de hand oog coördinatie van een straat goochelaar wel.

Stap 2: Pak alle benodigde spullen.

Uiteraard heb je als volwassen mens een aantal onmisbare spullen bij je als je naar buiten gaat. Tas, portemonnee en pijnstillers. Dat soort dingen. Nu moet je ook elke mogelijk behoefte van je peuter voorzien en loopt je tas vol met drinkbekers, luiers, snacks en andere benodigdheden.

In de baby tijd was je nu klaar. Volle luiertas over je schouder en gaan! Helaas ben je nu de trotse ouder van een peuter en die wil ook eigen spullen mee. Dus pak je de schattige lieveheersbeestjesrugzak en begin je de ronde door het huis. Op deze leeftijd hebben kinderen de neiging om alles mee te willen, dus probeer je aan een boze snoet uit te leggen dat de kamerplant echt niet in haar tas past.

Stap 3: Jas en schoenen aan.

Een bedrieglijk eenvoudige stap. De georganiseerde ouder heeft natuurlijk de jas en schoenen altijd op een overzichtelijk plek staan. Jij bent geen georganiseerde ouder (want wat doe je hier anders?) dus vraag je op steeds hogere stem aan je kind waar zijn andere schoen is terwijl je als een inbreker je hele huis in noodvaart overhoop haalt.

Heb je alle items eenmaal gelokaliseerd krijg je uiteraard te horen dat je peuter vandaag laarsjes aan wilt. Nee, niet die! Die andere! Succes met zoeken.

Stap 4: De poepluier.

Het is meestal op dit punt dat je onraad ruikt. Onraad ruikt in dit geval naar poep. Met geweldig gevoel voor timing weet menig peuter een luier (of broek als er al sprake is van enige zindelijkheid) helemaal vol te werken met bruine derrie zodra je de deurklink vast hebt. Dit gebeurt extra vaak in de winter als er ook mutsen, sjaals en extra lagen kleding in het spel zijn.

Hou je tranen in en ga terug naar stap 1. Vergeet niet om de verdachte bruine veeg van je voorhoofd af te poetsen straks.

Stap 5: Nu moet je zelf naar de wc.

Ondanks dat je eerder zo slim was om naar de wc te gaan, moet je door alle inspanning nu zelf weer. Dat klinkt als een simpele handeling, je hebt er al heel wat jaren oefening in gehad. Met een peuter is niets simpel, of privé.

Het toilet bezoek leg je samen af, waarbij de kleine met alles wil meehelpen en confronterende opmerkingen maakt over vetrollen of schaamhaar. Het resultaat wordt samen bewonderd en met een klein ritueel naar de eeuwige rioolbuizen gestuurd.

Terwijl je je broek op staat te hijsen ziet de peuter haar kans en rent weg. Wetende wat die blik betekend probeer je zo snel mogelijk je iets te strakke broek dicht te knopen.

Stap 6: Jas en schoenen aan.

Nee, je leest het niet verkeerd. De wegrennende peuter heeft zich ontdaan van zo veel mogelijk kleding in de tijd die jij nodig had om je te fatsoeneren. Op een of andere manier is het gelukt om de schoenen ergens te verstoppen. Die mag je nu dus weer gaan zoeken.

Eenmaal gevonden blijken de ritsen niet meer te werken en moet je heel enthousiast doen over de laarsjes waar je hem eerder vanaf gepraat had. Ergens weet je in je achterhoofd dat je het goed zou doen in de politiek. Als je maar eens genoeg slaap kon krijgen om uit te vogelen wat je politieke mening nu eigenlijk is.

Stap 7: Je sleutels zoeken.

Ook hier heeft een georganiseerde moeder aan gedacht door een veilig, decoratief en hoog opgehangen sleutelkastje te installeren. Die moeder ben jij niet dus voor de tweede keer ga je als een inbreker op zoek naar goud door je eigen huis. Uiteindelijk vind je de sleutels in de Duplo doos. Je kijkt beschuldigend naar de peuter die je een diep onschuldige blik terug geeft.

Stap 8: De peuter wil nog meer speelgoed mee.

Al het zoeken door het huis brengt diep begraven speelgoed naar boven. Uiteraard moet nu ook het piep eendje wat al jaren kwijt was en de puzzel met missende stukjes mee. Geef toe en pak een grotere tas om spullen in te doen. Het lieveheersbeestjes rugzakje moet nog steeds mee dus het totaal zit nu op drie tassen. Overweeg om zo’n oma tas op wieltjes te kopen maar verwerp het idee omdat de buurvrouw nu al zo zorgelijk kijkt elke keer als ze langs loopt. (Er zit een logica in die redenering maar nu ben je even te moe om te snappen waar.)

Stap 9: Laten weten dat je wat later komt.

Pak je telefoon om te laten weten dat je wat later bent. Terwijl je een goed excuus probeert te verzinnen raak je afgeleid door facebook . Al scrollend door de berichten van een achternicht raak je elk gevoel voor tijd kwijt. Je hoort je kind spelen dus het zal wel in orde zijn.

Uiteindelijk kijk je op om te ontdekken dat de peuter alle drie de tassen heeft leeg gegooid, al zijn kleren heeft uitgedaan en bezig is om zijn schoenen in de vriezer te proppen.

Stap 10. Geef het op.

Dat is het! Je bent er klaar mee! Je geeft elke hoop op een leven op en blijft thuis. Met een laf excuus zeg je je plannen af. Langzaam vergroei je met je joggingbroek.

Vanaf nu bestel je alles wat je nodig hebt wel via het internet .

Verder lezen?

De mamma olympische spelen.